Qutb Minar, niesamowita wieża zwycięstwa dynastii mameluków

Qutb Minar, niesamowita wieża zwycięstwa dynastii mameluków


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Kultura islamu pozostawiła niezatarty ślad na słynnym dziedzictwie architektonicznym Indii. Jednym z najbardziej niezwykłych przykładów jest Qutb Minar, znany również jako Wieża Zwycięstwa i najwyższy minaret na świecie zbudowany z cegieł. Pomnik był jedną z pierwszych z wielu niezwykłych budowli stworzonych przez Sułtanat Delhi i stanowi część kompleksu Qutb, wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Historia Qutb Minar, New Delhi

Rządzony przez kilka głównie dynastii hinduskich w tym czasie, od 9 NS do początku 11 NS wieku, najpierw Arabowie, a następnie muzułmańscy Turcy najechali w głąb Indii. Mohammad z Gorh, sułtan Imperium Ghurid, wchłonął terytoria indyjskie do swojego imperium w 12 NS stulecie. Jego generał, Qutubuddin Aibak, również pokonał kilka królestw hinduskich. Po śmierci sułtana Aibak uniezależnił się i ustanowił sułtanat Delhi.

Qutubuddin Aibak zbudował wiele ogromnych pomników, aby upamiętnić jego liczne zwycięstwa i usankcjonować jego nową dynastię mameluków. Budowę minaretu Qutb Minar rozpoczął w latach 90. XIX wieku, niedługo po rozpoczęciu budowy pobliskiego meczetu Quwwat-ul-Islam.

Niedokończony pomnik Alai Minar w kompleksie Qutb Minar w New Delhi, który miał być wyższy niż Qutb Minar ( MelissaMN / Adobe Stock)

Qutb Minar był jednym z najwcześniejszych minaretów zbudowanych w Indiach i różni się od pobliskiego meczetu. Aibak ukończył pierwszą historię, ale kolejne trzy zostały zbudowane przez następcę, Shams ud-Din Iltutmish.

Minaret stał się znany jako Wieża Zwycięstwa Qutb Minar, ponieważ był nie tylko konstrukcją religijną, ale także pomnikiem rosnącej potęgi Sułtanatu Delhi. Minaret został odrestaurowany przez Firoz Shah Tughlaq, który dodał kolejną historię w XIV NS stulecie. Dynastia Lodi w XVI wieku NS wiek odbudowano duże sekcje po trzęsieniu ziemi i serii uderzeń piorunów. Sher Shah Suri, który na krótko wyparł Mogołów z Delhi, zbudował wejście do wieży.

Wieża służyła również jako platforma obserwacyjna do monitorowania najeźdźców i oblegających armii. W 19 NS wieku, brytyjski urzędnik dodał kopułę, ale później została ona zdjęta i jest obecnie wystawiana na parterze.

W 1981 r. w wieży zabrakło prądu, co doprowadziło do paniki na 379 stopniach wieży i śmierci 45 osób, głównie dzieci w wieku szkolnym. Dziś Qutb Minar jest najpopularniejszym zabytkiem Indii i jest odwiedzany przez miliony.

Piękno Qutb Minar Wieża Zwycięstwa

Położony w Delhi, Qutb Minar jest częścią kompleksu Qutb, który składa się z wielu spektakularnych budynków i budowli pochodzących z Sułtanatu Delhi. Wieża Zwycięstwa została zbudowana w dużej mierze z piaskowca i znajduje się w rozległym ogrodzie.

Wieża Zwycięstwa ma wysokość 237 stóp (72 m) i średnicę podstawy 47 stóp (14 m) i składa się z kanciastych i okrągłych żłobków, ozdobnych rowków z napisami poświęconymi Mahometowi z Ghor.

  • Zapomniane studnie schodowe: tysiące arcydzieł inżynierii, architektury i rzemiosła otwierają okno na przeszłość Indii
  • Grobowiec Humajuna, mauzoleum Mogołów, które zmieniło architekturę Indii
  • Niesamowity, odporny na rdzę żelazny filar Delhi

Piękny detal Qutb Minar, najwyższy kamienny minaret ( kaetana / Adobe Stock)

Pozostała wieża jest okrągła i prosta z geometrycznymi wzorami i cytatami z Koranu, arcydziełami wykonanymi w islamskiej kaligrafii. Trzecia kondygnacja również ma kanciaste rowki, natomiast czwarta jest zbudowana z marmuru i ma tylko kilka napisów. Piąty poziom jest zbudowany z mieszanki marmuru i piaskowca, a także ma stosunkowo niewiele wzorów. Wieża posiada cztery loggie (balkony) z misternie rzeźbionymi wspornikami.

Minaret jest nadal w użyciu i stąd wierni są wzywani na modlitwę do pobliskiego meczetu Quwwat-ul-Islam.

Podróż do Qutab Minar w New Delhi w Indiach

Minaret znajduje się w historycznym sercu New Delhi, niedaleko głównej stacji metra. Za odwiedzenie lokalizacji pobierana jest opłata i jest ona otwarta dla publiczności od wschodu do zachodu słońca. Po tragedii z 1981 roku nie można już wejść do wieży bez pozwolenia.

Żelazny słup, słynący z odpornego na rdzę składu metali użytych do jego budowy w kompleksie Qutb w Delhi w Indiach ( anjali04 / Adobe Stock)

Nie można pominąć w kompleksie żelaznego filaru, który miał zostać zbudowany przez Chundragupta II w 4 NS stulecie. Ten starożytny filar słynie z właściwości odpornych na rdzę.

Ponieważ Qutb Minar ma duże znaczenie historyczne i religijne dla wielu mieszkańców, odwiedzający proszeni są o odpowiednie zachowanie.


Kompleks Qutb Minar

ten Kompleks Qutb to pomniki i budynki Sułtanatu Delhi w Mehrauli w Delhi w Indiach. [1] Budowa „wieży zwycięstwa” Qutub Minar w kompleksie, nazwanej na cześć religijnej postaci Sufi Saint Khwaja Qutbuddin Bakhtiar Kaki, została rozpoczęta przez Qutb-ud-din Aibak, który później został pierwszym sułtanem Delhi z dynastii Mameluków (Gulam Vansh). Kontynuował ją jego następca Iltutmish (znany również jako Altamasz), a ostatecznie ukończył go znacznie później Firoz Shah Tughlaq, sułtan Delhi z dynastii Tughlaq (1320-1412) w 1368 r. Meczet Qubbat-ul-Islam (kopuła islamu), później przekształcony w islam Quwwat-ul [2], stoi obok minaru Qutb. [3] [4] [5] [6]

Wielu kolejnych władców, w tym Tughlaqs, Alauddin Khalji i Brytyjczycy, dodało do kompleksu struktury. [7] Oprócz Qutb Minar i meczetu Quwwat ul-Islam, inne struktury w kompleksie to brama Alai Darwaza, Alai Minar i Żelazny filar. Meczet Quwwat ul-Islam został pierwotnie zbudowany z pozostałości 27 starszych świątyń hinduistycznych i dżinistycznych. Ponownie wykorzystano filary świątyń, a oryginalne obrazy zatynkowano. [8] Wewnątrz kompleksu znajdują się grobowce Iltutmisha, Alauddina Khalji i Imama Zamina. [4]

Dziś przylegający obszar, pokryty wieloma starymi pomnikami, w tym grobowcem Balbana, został opracowany przez Archaeological Survey of India (ASI) jako Park Archeologiczny Mehrauli, a INTACH odrestaurował około 40 pomników w parku. [9] Jest to również miejsce corocznego „Qutub Festival”, odbywającego się na przełomie listopada i grudnia, podczas którego artyści, muzycy i tancerze występują przez trzy dni. [10]


Kutb Minar

Wpisowe: Obywatele Indii: Rs. 30/- a dla cudzoziemców: Rs. 500. Wstęp wolny dla dzieci do 15 roku życia.

Jak zdobyć: Metrem - wsiądź na pokład z dowolnej stacji DMRC i dotrzyj do stacji Qutb Minar, a następnie podążaj za mapą kolejową, aby dotrzeć do minaru autobusami DTC autobusem Hop On Hop Off Sightseeing Bus Service oferowanym przez Delhi Tourism.

Qutub Minar lub Qutb Minar, wysoka na 73 m (240 stóp) wieża wykonana z czerwonego piaskowca i marmuru, jest nie tylko najwyższym ceglanym minaretem na świecie, ale także jednym z najsłynniejszych zabytków Indii. Budowę tej wieży zwycięstwa rozpoczął założyciel dynastii mameluków w Delhi, Qutb ud-Din Aibak, a zakończył jego następca i zięć Iltutmish. Położone w sercu Delhi w Indiach, to miejsce wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, widoczne z różnych części miasta, każdego dnia przyciąga tysiące turystów. Jest to jedno z najpopularniejszych miejsc turystycznych w Indiach i obowiązkowy punkt turystyczny na trasie podróży po raz pierwszy do Delhi, zarówno krajowych, jak i międzynarodowych.

Historia tej kolosalnej wieży

Kutb ud-Din Aibak, założyciel tureckiego panowania w północno-zachodnich Indiach, a także dynastii Mameluków w Delhi, zlecił budowę tego pomnika w 1192 r. n.e. Aibak poświęcił minaret muzułmańskiemu mistykowi sufickiemu, świętemu i uczonemu Zakonu Chishti, Qutbuddinowi Bakhtiarowi Kakiemu. Różne wierzenia otaczają pochodzenie minaretu. Podczas gdy niektóre źródła uważają, że została zbudowana jako wieża zwycięstwa oznaczająca początek panowania muzułmańskiego w Indiach, inne twierdzą, że służyła muezinom, którzy wzywali wiernych do modlitwy z minaretu. Niepewność krąży wokół nazwy wieży, niektórzy sugerują, że została nazwana imieniem sufickiego świętego Qutbuddina Bakhtiara Kaki, podczas gdy inni uważają, że została nazwana imieniem samego Aibaka.


Źródło obrazu: easytoursofindia.com

Wieża została ukończona przez zięcia Ajbaka i następcę Szams-ud-din Iltutmish, uważanego za założyciela Sułtanatu Delhi w 1220 roku. Iltutmish dodał do pomnika trzy kolejne kondygnacje. Ten zabytek doświadczył kilku klęsk żywiołowych. W 1369 r. piorun uderzył w górną kondygnację minaretu, całkowicie go niszcząc. Ówczesny władca Sułtanatu Delhi, sułtan Firuz Shah Tughlaq, zajął się jego odbudową i zbudował kolejne dwie kondygnacje minaretu z marmuru i czerwonego piaskowca. Ponownie, gdy trzęsienie ziemi uszkodziło go w 1505 roku, ówczesny sułtan Delhi, Sikandar Lodi, zrekonstruował dwie najwyższe kondygnacje minaretu z marmurów. Parso-arabskie i nagari postacie wyryte w różnych częściach minaretu opowiadają o historii jego budowy. Minaret po raz kolejny stanął w obliczu gniewu natury, gdy poważne trzęsienie ziemi w dniu 1 września 1803 r. poważnie go uszkodziło. W 1828 roku został odnowiony przez majora Roberta Smitha z brytyjskiej armii indyjskiej, który zainstalował kopułę na szczycie wieży. Jednak w 1848 r., zgodnie z instrukcjami ówczesnego gubernatora generalnego Indii, Henry'ego Hardinge'a, pierwszego wicehrabiego Hardinge'a, kopuła została zdemontowana z wieży i umieszczona na jej wschodzie, gdzie nadal znajduje się kopuła.


Źródło obrazu: wlivenews.com/wp-content/uploads/2016/06/Qutb-Minar-1.jpg

Architektura Minaretu

Zwężający się minaret o wysokości 73 m (240 stóp) ma podstawę o średnicy 14,3 m (47 stóp) i średnicy 2,7 ​​m (9 stóp) u góry. W minarecie znajduje się sześć kondygnacji, przy czym trzy pierwsze zbudowane są z czerwonego piaskowca, a kolejne trzy z piaskowca i marmuru. Okrągłe schody składające się z 379 stopni pozwalają dotrzeć na szczyt wieży i podziwiać panoramę miasta. Wersety z Koranu są wyryte na cegłach minaretu, które są pokryte wyszukanymi rzeźbami z żelaza. Każda kondygnacja wieży ma projektowany balkon otaczający minaret i podtrzymywany przez wsporniki, które są ozdobione sklepieniem Muqarnas lub sklepieniem o strukturze plastra miodu, rodzajem architektonicznego sklepienia ozdobnego. Style architektoniczne rozwinięte w różnych epokach, począwszy od czasów Aibaka aż do Tughlaka, a także materiały użyte do budowy różnych etapów wieży są wyraźnie zróżnicowane. Wieża jest pochylona od 65 cm nad ziemią.


Źródło obrazu: historytimeofindia.blogspot.com

Kompleks Qutb

Otaczają go liczne zabytki i budynki, które mają znaczenie historyczne i są związane z minaretem, a cały obszar stanowi część kompleksu Qutb. Struktury wewnątrz kompleksu obejmują między innymi meczet Quwwat-ul-Islam, Żelazny Słup Delhi, Grobowiec Imama Zamina, Grobowiec Iltutmisha i Kopułę Majora Smitha.

Spośród nich meczet Quwwat-ul-Islam położony u północno-wschodnich podnóży minaretu ma znaczenie jako pierwszy meczet zbudowany w Indiach. Na zlecenie Aibaka prace budowlane nad meczetem rozpoczęły się w 1193 i zakończyły w 1197. Ta wspaniała konstrukcja składa się z wewnętrznego i zewnętrznego dziedzińca ozdobionego szybami, z których większość została zabrana z 27 świątyń hinduistycznych zburzonych w celu budowy meczetu. Prowokacyjny napis wyrzeźbiony nad wschodnią bramą meczetu odnotowuje takie informacje, świadczące o obecności typowej hinduskiej ornamentyki w muzułmańskim meczecie.

Inną godną uwagi atrakcją wewnątrz kompleksu Qutb jest 7-metrowy (23 ft.) Żelazny Słup, odporna na rdzę żelazna kolumna, która nie tylko przyciąga turystów, ale także przyciąga uwagę archeologów i materiałoznawców. Ten filar z Imperium Guptów ma inskrypcje bramickie. Powszechnie uważa się, że jeśli można objąć kolumnę obiema rękami, stojąc tyłem do niej, to jego życzenie się spełnia.


Źródło obrazu: fotellounge.com

Wizyta w zabytku

Kompleks pomników znajdujący się w Mehrauli w Delhi w Indiach pozostaje otwarty dla zwiedzających przez cały dzień od wschodu do zachodu słońca. Opłaty za wejście na osobę dla obywateli Indii to Rs. 30/- a dla obcokrajowców wynosi Rs. 500/-. Wstęp wolny dla dzieci do 15 roku życia. Chociaż zwiedzającym pozwolono wspiąć się po schodach wewnątrz minaretu, aby dotrzeć na jego szczyt, poważny wypadek 4 grudnia 1981 r., w którym zginęło 45 osób, a kilka innych zostało rannych, skłonił władze do ograniczenia takiego dostępu do ogółu społeczeństwa. Arcydzieło średniowiecznych Indii, Qutub Minar, z biegiem czasu pozostał jednym z najpopularniejszych miejsc turystycznych w Delhi w Indiach, a niedawna współpraca z Archeological Survey of India umożliwiła obejrzenie wieży w 360 stopniach.


Wpływ imperium Mogołów

Meczet leży u podnóża Qutub Minar, który sam w sobie jest wyjątkowym miejscem będącym piękną mieszanką architektury indyjsko-islamskiej, która pokazuje, jak Imperium Mogołów (1562) wpłynęło na kulturę indyjską.

Władcy Mogołów byli zafascynowani sztuką i rzeźbami, więc w każdym z nich znajdziesz wiele szczegółowych i dekoracyjnych elementów z własną historią do opowiedzenia.

Jednym z najwybitniejszych elementów jest filar podkreślający osiągnięcia starożytnych Indii w metalurgii. Najbardziej zdumiewającym faktem jest to, że filar jest wykonany z żelaza i stoi wysoki przez 1600 lat bez rdzewienia.


Kompleks Qutb i wczesna architektura sułtanatu

Dziedziniec meczetu Kutb, ok. 1900 r. 1192, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. Indrajit Das, CC BY-SA 4.0). Na pierwszym planie filary kładki z kolumnadami, a w tle c. Żelazny filar z IV-V wieku oraz łukowaty parawan meczetu i sala modlitewna.

Warstwy historii kultury, religii i polityki zbiegają się w kompleksie archeologicznym Qutb w Mehrauli w Delhi w Indiach. W pięknych bramach, grobowcach, wysokich ekranach i kolumnadach jest zapis wielowiekowej historii wizji artystycznej, technik budowlanych i mecenatu. W sercu kompleksu Qutb znajduje się meczet z XII wieku wczesny przykład w bogatej historii sztuki i architektury indoislamskiej.

Meczet Qutb jest ważny dla naszego zrozumienia wczesnej części Sułtanatu Delhi (1206-1526), ​​okresu, w którym nowi władcy starali się ugruntować swoją władzę i prawowitość jako królów w północnych Indiach. „Delhi sułtanat” to zbiorcze określenie odnoszące się do turko-islamskich dynastii, które kolejno rządziły z Delhi. [1] Pomniki omawiane w tym eseju zostały zbudowane przez trzech najwcześniejszych władców Sułtanatu. [2]

Plan kompleksu Qutb przedstawiający etapy budowy wybranych zabytków (zdjęcia: zgodnie z ruchem wskazówek zegara od góry, Indrajit Das, CC BY-SA 4.0 Bikashrd, CC BY-SA 4.0 Kavaiyan, CC BY-SA 2.0 Alimallick, CC BY-SA 3.0)

Oprócz meczetu w niniejszym eseju omówiono następujące struktury w kompleksie zabytków Qutb:

    • żelazny filar
    • Qutb Minar
    • grób Iltutmisha
    • Alai Darwaza
    • i Alai Minar

    W tle wysoki na 238 stóp Kutb Minar, 1192, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. Indrajit Das, CC BY-SA 4.0).

    Pierwszy sułtan sułtanatu Delhi

    Zanim Qutb al-Din Aibak był pierwszym sułtanem sułtanatu Delhi, był tureckim niewolnikiem wojskowym i generałem w armii dynastii Ghurid w Afganistanie. Odegrał ważną rolę w podboju Delhi w 1192 roku, w ramach ambicji terytorialnych XI-wiecznego władcy Ghuri Mahometa Ghuri.

    Jako administrator Ghurid w Delhi, Aibak nadzorował budowę meczetów kongregacyjnych, w tym meczetu Qutb. Uważa się, że meczet został zbudowany szybko z konieczności – nie tylko siły Ghurid potrzebowały miejsca do modlitwy, ale meczet był kluczowy dla głoszenia imienia władcy podczas cotygodniowej modlitwy kongregacyjnej. W tym kontekście takie proklamacje potwierdzałyby zasadność prawa Ghuri Mahometa do rządzenia.

    Stylistyczne wpływy, które definiują wczesną architekturę Sułtanatu Delhi

    Mapa przedstawiająca kompleks archeologiczny Qutb w Delhi, Indie

    Zabytki islamu w Azji Południowej nie zaczęły się od meczetów Sułtanatu Delhi, które zostały zbudowane, gdy islam został wprowadzony w Sindh (w dzisiejszym Pakistanie) w VIII wieku, a także dla muzułmańskich kupców i społeczności mieszkających w różnych portach i miastach na całym subkontynencie . Jednak niewiele z tych struktur przetrwało, a meczet Qutb wyróżnia się tym, że jest najstarszym meczetem w Delhi, wczesnym przykładem architektury islamskiej w Indiach i stanowi syntezę wpływów perskich, islamskich i indyjskich.

    Qutb al-Din Aibak przybył do Indii z Afganistanu i znał jego zróżnicowany krajobraz architektoniczny. Architektura Afganistanu w XII i XIII wieku odzwierciedlała zarówno jego przedislamską i islamską historię, jak i wymianę kulturalną z Azją Środkową i Indiami. Historycy opisują również dwór sułtanatu Delhi jako persjonizowany, ponieważ wykorzystywał perski język, literaturę oraz perso-islamską sztukę i architekturę.

    Architektura Sułtanatu Delhi wyróżnia się stylizowanym ornamentem dekoracyjnym, który płynnie łączy elementy z islamskich tradycji artystycznych, takich jak arabeski (przeplatające się i przewijające winorośle), kaligrafia i formy geometryczne z wpływami indyjskimi, takie jak motywy kwiatowe zdobiące kaligrafię Kompleks Qutb minar (wieża) poniżej.

    Szczegół Qutb Minar, rozpoczęty ok. 1192, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. Dennis Jarvis, CC BY-SA 2.0)

    Ręka indyjskiego murarza jest widoczna w metodach konstrukcji słupów, nadproży i wsporników stosowanych w najwcześniejszych zabytkach kompleksu, a mianowicie w kolumnadzie meczetu Qutb i sali modlitewnej, jej ekranie i grobowcu Iltutmisha. Późniejsze zabytki w kompleksie Qutb (takie jak XIV-wieczna brama Alai Darwaza) pokazują zwrot w kierunku technik budowlanych powszechnych w architekturze islamskiej poza Indiami. Na przykład łuki w Alai Darwaza nie są wspornikowe, lecz zbudowane z szeregu kamieni w kształcie klina i zwornika.

    Po lewej łuk wspornikowy (wstawka: ekran meczetu Qutb, dat. 1198) i łuk z zwornikiem po prawej (wstawka: wejście do Alai Darwaza, dat. 1311). Zdjęcia: Gerd Eichmann, CC BY-SA 4.0 Varun Shiv Kapur, CC BY 2.0).

    Wejście do meczetu Kutb, rozpoczęte ok. 1192, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi

    Meczet Qutb i ponowne wykorzystanie architektoniczne

    Główne wejście do meczetu znajduje się dziś po jego wschodniej stronie. To łukowe przejście prowadzi do kolumnady kolumnowej i dziedzińca na świeżym powietrzu, który jest zamknięty z trzech stron. Naprzeciw głównego wejścia, na drugim końcu meczetu, znajduje się żelazny filar, monumentalny kamienny ekran i hipostylowa sala modlitewna.

    Filary, sufity i kamienie z wielu starszych świątyń hinduistycznych i dżinijskich zostały ponownie wykorzystane do budowy kolumnad otaczających otwarty dziedziniec meczetu oraz w sali modlitewnej. Ponieważ pożądana wysokość kolumnady nie odpowiadała wysokości starszych filarów świątynnych, dwa lub trzy filary zostały ułożone jeden na drugim, aby osiągnąć wymaganą wysokość.

    Widok na strop świątyni (wykonany w technice słupowo-nadprożowej i wspornikowej) oraz filary w chodniku z kolumnadą meczetu Qutb, rozpoczęty ok. 1900 r. 1192, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. Divya Gupta, CC BY-SA 3.0).

    Filary indyjskich świątyń często zdobią antropomorficzne postacie bóstw i boskich istot, mityczne motywy zoomorficzne i apotropowe, a także ozdobne pasy kwiatów. Wiara budowniczych tego meczetu w zakaz przedstawiania żywych istot jest widoczna w usunięciu twarzy wyrzeźbionych w starszej kamieniarki. Pozostałe motywy zdobnicze pozostawiono nietknięte, prawdopodobnie ze względu na ich apotropaiczność i zdobnictwo.

    Widok filarów w chodniku z kolumnadą (po lewej) i szczegół filarów z zasłoniętymi ścianami (po prawej), kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (zdjęcia: Johan Ekedum, CC BY-SA 4.0 Ronakshah1990, CC BY-SA 4.0)

    Historyk sztuki Finbarr Flood zbadał złożone motywacje ponownego użycia kamienia w meczecie Qutb w szerokich ramach społeczno-politycznych i zadał pytania, które wykraczają poza ogólnie przyjęty pogląd na religijny ikonoklazm (niszczenie obrazów). [3] Praca Flood’s wskazała na prawdopodobne użycie zrabowanych (przetworzonych) kamieni ze świątyń związanych z ustrojami, które zostały podbite przez armię Ghurid (stąd sugerując motyw polityczny, a nie religijny) i zbadała ważne interwencje artystyczne w meczecie (np. znaczenie dodania nowych kamieni, które zostały wyrzeźbione, aby naśladować filary świątyni). [4]

    Dziedziniec meczetu Kutb, rozpoczęty ok. 1192, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. Daniel Villafruela, CC BY-SA 3.0). Ok. Można tu zobaczyć żelazny filar z IV-V wieku oraz kamienny ekran i salę modlitewną z XII wieku zbudowane przez Qutba al-Din Aibaka.

    W 1198 roku Aibak zamówił monumentalny ekran z piaskowca z pięcioma ostrołukowymi łukami, który został zbudowany między dziedzińcem a salą modlitewną. Ekran został zbudowany z łuków wspornikowych i jest zdecydowanie dekoracyjny z paskami kaligrafii, arabeskami i innymi motywami, w tym kwiatami i łodygami, które wyskakują nad, pod i przez stylizowane litery (patrz poniżej).

    Łuk na ekranie (po lewej) i detal przedstawiający kaligrafię na ekranie (po prawej), meczet Qutb, początek ekranu 1198, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (zdjęcia: Varun Shiv Kapur, CC BY 2.0 Dennis Jarvis, CC BY-SA 2.0)

    Sala modlitewna na zachód od ekranu straciła większość swoich elementów, a oryginalny mihrab (nisza wyznaczająca kierunek do Mekki) już nie przetrwał. Meczet Kutb, ok. 1192-3, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (zdjęcie: Ronakshah1990, CC BY-SA 4.0).

    Żelazny słup na dziedzińcu meczetu Kutb, dat. IV—V wiek n.e., kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. Ranjith Siji, CC BY-SA 4.0)

    Trwała spuścizna

    W 1206 r., po śmierci Mahometa Ghuri, Aibak ogłosił się władcą niezależnej dynastii Mameluków (tłumaczonej jako „niewolnicy”). Wysiłki Aibaka w budowie meczetu Qutb przetrwałyby dłużej niż jego kadencja jako sułtan. Późniejsi władcy zachowali meczet podczas rozbudowy, co wskazuje na ich szacunek dla pierwszego meczetu wybudowanego w Delhi i szacunek dla samego Aibaka.

    Kiedy Iltutmish został nowym sułtanem dynastii Mameluków w 1211 roku, uczynił Delhi stolicą sułtanatu. Podczas swoich rządów Iltutmisz rozszerzył ekran i salę modlitewną po obu stronach zachodniego krańca meczetu Kutb i dodał okoliczne kolumnady, które w efekcie zamknęły oryginalny meczet. Uważa się również, że Iltutmish był odpowiedzialny za instalację żelaznego filaru w meczecie, a dhwaja stambha (filar ceremonialny), który pochodzi z IV lub V wieku i został pierwotnie zainstalowany w świątyni hinduskiej.

    Na filarze znajduje się napis w języku sanskryckim, który wychwala i wychwala władcę. Instalując filar w meczecie i nadając mu honorowe miejsce, Iltutmish podążał za tradycją poprzednich władców, którzy przywłaszczali sobie takie emblematy historycznego królestwa, aby ogłosić swoją legitymację. Przywłaszczając sobie filar – aw efekcie meczet Kutb jako całość – Iltutmish starał się potwierdzić swój autorytet polityczny i legitymację. [5]

    Tak jak Iltutmish otoczył meczet Ajbaka ze swoimi dodatkami, Ala al-Din Khalji, władca następnego Sułtanatu, miał otoczyć dobudówkę zbudowaną przez Iltutmisha. Khalji miał jeszcze wspanialsze plany, chociaż jego wysiłki zostały zrealizowane tylko częściowo (patrz plan poniżej).

    Plan kompleksu Qutb ukazujący rozbudowę meczetu przez Iltutmisha i Alę al-din Khalji

    Qutb Minar, rozpoczęty ok. 1192–3, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (zdjęcie: lensnmatter, CC BY-2.0)

    Kutb Minar

    W latach 1192–93, wkrótce po zdobyciu Delhi, Aibak rozpoczął również prace nad Qutb Minar, imponującym minaretem (wieżą) o wysokości 238 stóp z czerwonego i jasnego piaskowca dla swojego władcy Ghurid. Zwężające się, żłobkowane i kanciaste pasy minar’ przyczyniają się do strzelistego efektu pomnika. Jego balkony są ozdobione muqarna stylowe (trójwymiarowe formy plastra miodu) wsporniki, które pozwalają nam wyobrazić sobie rozległe widoki Delhi z każdej z jego pięciu kondygnacji. Minar jest ozdobiony paskami kaligrafii, które są zarówno historyczne (odnoszące się do Muhammada Ghuri), jak i religijne.

    Szczegół Qutb Minar, rozpoczęty ok. 1192–3, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. juggady, CC BY-2.0)

    Budowa minaru osiągnęła szczyt swojej pierwszej historii w momencie śmierci Ajbaka w 1210 roku. Minar został ukończony przez Iltutmisha, a jego wielka wysokość i piękno stały się symbolem potęgi Sułtanatu Delhi.

    Widok zewnętrzny grobowca Iltutmisha, ok. 1930 r. 1236, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. Varun Shiv Kapur, CC BY 2.0)

    Grób pod gołym niebem

    Grobowiec Iltutmisha, który imiennik zlecił za jego panowania, znajduje się w północno-zachodnim narożniku kompleksu Qutb, poza dziedzińcem meczetu. Zbudowany z nowego kamienia (to znaczy nie spolia), ten kwadratowy grobowiec jest stosunkowo prosty w swoim zewnętrznym programie dekoracyjnym, ale jego wnętrze oszałamia swoim przytłaczającym ornamentem. Wysokie ostrołukowe łuki otaczają łukowate drzwi i nisze, a ściany zdobią kaligraficzne napisy z Koranu, kwiatowy ornament, arabeski i geometryczne wzory.

    Chociaż sugerowano, że grobowiec nie ma kopuły, jego nieobecność mogła być zamierzona, aby światło kąpało marmurowy nagrobek. Podobnie jak ornament otaczający wnętrze grobowca, to światło kieruje naszą uwagę na środek pomnika, poniżej którego znajduje się komora grobowa Iltutmisha.

    grób Iltutmisha, ok. 1930 r. 1236, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. Varun Shiv Kapur, CC BY 2.0)

    Podobnie jak meczet i ekran Qutb, grobowiec Iltutmisha został zbudowany w stylu słupa i nadproża, a jego łuki zostały wzmocnione. W przeciwieństwie do tego, mniej niż sto lat później, zbudowano łuki w pomnikach Ala al-Din Khalji’s z zwornikiem na szczycie.

    Bramy kopułowe

    Ala al-Din Khalji, władca z XIV wieku, który prowadził wiele kampanii mających na celu ujarzmienie rywali i pomnożenie swego bogactwa, miał plany znacznej rozbudowy kompleksu Qutb. Chociaż w dużej mierze nie udało mu się zrealizować tych ambicji, ceremonialna brama przypisywana jego patronatowi jest jednym z najważniejszych zabytków tego miejsca. Jest to jedyna zachowana monumentalna brama z czterech, które prawdopodobnie zostały zbudowane wzdłuż murów obwodowych kompleksu.

    Alai Darwaza, ok. 1930 r. 1311, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. Dennis Jarvis, CC BY-SA 2.0)

    Znana jako Alai Darwaza, brama jest kwadratową konstrukcją zbudowaną w 1311 roku. Podobnie jak grobowiec Iltutmisha, brama jest zbudowana z nowego kamienia. Wysoka czerwona podstawa, naprzemienne ornamenty z białego marmuru i czerwonego piaskowca oraz kratowane okna nadają bramie znaczną wielkość.

    Łuki w Alai Darwaza mają formę łuków podkowiastych (dosłownie łuk w formie podkowy) ta sama forma jest używana do zdobienia również squinches, czyli przejścia (na rogach konstrukcji) od kwadratu podstawa do ośmiokątnego sufitu, który ułatwia przyjęcie kopuły. Kopuła opiera się na łukach i zwężeniach, w sposób powszechnie spotykany we współczesnej architekturze islamskiej poza Indiami.

    Wnętrze Alai Darwaza ukazujące część kopuły, wrota w kształcie łuku podkowiastego i squich (w narożniku stropu, nad oknem kratowym), ok. godz. 1311, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. Varun Shiv Kapur, CC BY 2.0)

    Podczas gdy techniki budowlane zmieniły się z łuków wspornikowych meczetu Qutb na łuki zwornikowe Alai Darwaza, pojawiły się również ciągłości. Na przykład użycie ornamentu architektonicznego w stylu indyjskim (kwiaty, pąki lotosu i dzwony) pozostało wyraźną częścią słownictwa rzeźbiarskiego architektury sułtanatu.

    Alai Minar

    Ala al-Din rozpoczął również budowę minaru, który byłby znacznie wyższy niż Qutb Minar, gdyby został ukończony - niedokończona podstawa wznosi się na wysokość 80 stóp. Wszystko, co zostało zbudowane, to gruzowy rdzeń konstrukcji, w której minar zostałby ostatecznie obłożony kamieniem, być może w sposób i z ozdobami podobnymi do tego z Qutb Minar.

    Alai Minar, ok. 1930 r. 1311, kompleks archeologiczny Qutb, Delhi (fot. Kavaiyan, CC BY-SA 2.0)

    Pierwsi sułtani sułtanatu Delhi wykorzystywali architekturę jako narzędzie do ogłaszania, utrzymywania i rozwijania swojej tożsamości jako władców. Podobnie jak starsze pomniki zostały przywłaszczone przy budowie meczetu Qutb, kolejni sułtani przywłaszczyli sobie najwcześniejszą pracę Sułtanatu, aby podnieść swoje roszczenia do legitymacji.

    Kompleks Qutb dzisiaj

    Kompleks zabytków Qutb jest obecnie popularnym celem turystycznym, którego przekształcenie można prześledzić w XIX wieku, kiedy teren został przeprojektowany, aby spodobał się angielskim gościom kolonialnym. Pomniki były otoczone starannie wypielęgnowanymi trawnikami, drogi zostały przeznaczone do wyłącznego użytku zwiedzających, a wybiegi zostały zbudowane, aby stworzyć spokojne otoczenie. Chociaż kompleks Qutb zmieniał się na przestrzeni swojej historii, wizja jego pierwotnych budowniczych pozostaje wyraźnie przejrzysta.

    Wielkie podziękowania dla dr Marty Becherini za komentarz do tego eseju.

    [1] Pięć dynastii Sułtanatu Delhi to: Mamelukowie (1206–90), Khalji (1290–1320), Tughlaq (1320–1414), Sayyid (1414–51) i Lodi (1451–1526).

    [2] Byli to Kutb al-Din Aibak (rządził w latach 1206–10) i Szams al-Din Iltutmisz (rz. 1211–36) z sułtanatu mameluków oraz Ala al-Din (rz. 1296–1316) z sułtanatu Khalji .

    [3] Powódź wykazał, że inskrypcja odnosząca się do użycia kamienia z 27 świątyń przy wejściu do meczetu jest anachroniczna dla panowania Aibaka, dlatego nie jest tutaj brana pod uwagę. Zobacz Finbarr Barry Flood, “Appropriation as Inscription: Making History in the First Friday Mosque of Delhi.” W Wartość ponownego wykorzystania [zasób elektroniczny]: spolia i zawłaszczenie w sztuce i architekturze od Constantine do Sherrie Levine, pod redakcją Richarda Brillianta i Dale'a Kinneya (Burlington: Ashgate, 2005), s. 121-47.

    [4] Zobacz Flood’s Przedmioty przekładu: kultura materialna i średniowieczne spotkanie “Hindu-Muslim” (Princeton: Princeton University Press, 2009) “Przebudowa ikonoklazmu we wczesnym indyjskim meczecie” W Negowanie obrazu: studia przypadków w ikonoklazmie, pod redakcją Anne McClanan i Jeff Johnson (Burlington: Ashgate, 2005), s. 15-40 i “Appropriation as Inscription.”

    Dodatkowe zasoby:

    Catherine B. Asher i Cynthia Talbot, Indie przed Europą (Cambridge: Cambridge University Press, 2006).

    Aditi Chandra, “Wł. Twarzowy pomnik: krajobraz, widoki i turyści w kompleksie Qutb,” in O stawaniu się i przestawaniu się zabytków: archeologia, turystyka i architektura islamska Delhi (1828-1963). University of Minnesota, 2011, s. 16-70.

    Finbarr Barry Flood, “Appropriation as Inscription: Making History in the First Friday Mosque of Delhi.” In Reuse value [electronic resource] : spolia and appropriation in art and architecture from Constantine to Sherrie Levine, edited by Richard Brilliant and Dale Kinney (Burlington: Ashgate, 2005), pp. 121-47.

    Finbarr Barry Flood, Objects of translation: material culture and medieval “Hindu-Muslim” encounter (Princeton: Princeton University Press, 2009).

    Finbarr Barry Flood, “Refiguring Iconoclasm in the early Indian mosque.” In Negating the Image: Case Studies in Iconoclasm, edited by Anne McClanan and Jeff Johnson (Burlington: Ashgate, 2005), pp. 15–40.


    Qutub Minar is a minaret or a victory tower, situated in Mehrauli area of Delhi. With the peak of 72.5 metres (238 ft), the UNESCO World Heritage Site of Qutub Minar is that the second tallest monument of Delhi. Its construction was started in 1192 by Qutb Ud-Din-Aibak, founding father of DelhiSultanate after he defeated the last Hindu Ruler of Delhi. He constructed the basement, after which the development was appropriated by his son-in-law and successor Iltutmish who constructed three additional stories. The fourth and fifth storeys were built by Firuz Shah Tughlaq .

    An UNESCO World Heritage Site, Qutub Minar has consistently been covered in secrets in abundance and clashing views. Delhi’s Qutub Minar is a five-celebrated structure built more than four centuries by various rulers. Built as a token of victory for Muslim intruders over the Hindu land,Qutub Minar filled in as a victory tower when Muhammad Ghori assumed control over the Rajput lord, Prithviraj Chauhan, in 1192. Later Ghori’s viceroy, Qutb Ud-Din-Aibak, who went on to become the first ruler of Mamluk dynasty began the construction of Qutub Minar.The minaret is known as after him although he wasn’t ready to build it beyond the primary story. His successor Shams-ud-commotion Iltutmish added three additional floors to the structure in 1220. The Minar has endured the forces of nature and time – it is said to be struck by lightning in 1368, which damaged its top storey, which was later replaced by the prevailing two floors by Firuz Shah Tughlaq. who added the fifth and final story to the tower while the doorway to Qutub Minar was built by Sher Shah Suri.

    The Alai Minar was to be the tallest tower inside the world double the dimensions of Qutub Minar imagined by Alauddin Khilji yet post his death his aspirations were never carried on by anybody. Today Alai Minarremains at 27 meters toward the north of Quwwat-ul-Islam Mosque and Qutub Minar. One of the last monument delineating the Afghan-styled architecture,Qutub Minar was inspired by the Minaret of Jam in Afghanistan. Around 300 years after the fact, in 1803, the tower again endured serious harms in a earthquake. Major Robert Smith, a member of British Indian Army, mended the structure in 1828. He went ahead and installed a pillared cupola to take a seat atop the fifth story, thus lending the tower its sixth story. Be that as it may, this additional story was expelled in 1848 compelled of Henry Hardinge, the then Governor-General of India, and reinstalled close to the minaret. Passage to the tower has been confined since 1981 after a accident, which left 47 peoples inside it dead.

    Qutub Minar has taken architectural and design impacts from Minaret of Jam in Afghanistan. The lotus borders carvings, garlands and looped bells were incorporated from the local sensibilities. The tower has five tightening stories superposing with a spiraling flight of stairs of 379 stages. The lower three storeys consist of cylindrical hilts of red sandstone, separated by rims and balconies, with Muqarna truss. The fourth column is built of marble and therefore the fifth is made of marble and sandstone with engravings of Quranic texts and ornamental motifs. There are engravings in Nagari and Parso-Arabic characters on the dividers of Qutub Minar which record its development and recreations by Tughluq and Sikandar Lodi between 1381-1517.

    The Minar is said to be tilting about 65 cm from the vertical but is considered safe with the experts wanting constant monitoring so that the rainwater seepage doesn’t affect its base. Back within the day and even today Qutub Minar stands as an idea for several towers and minarets built after it. Chand Minar inbuilt 1445 in Daulatabad, Maharashtra was inspired from Qutub Minar. Visit the minar today to experience its beauty. You can visit other monuments in Mehrauli like Jamali Kamali mosque or Balban’s tomb.

    Qutub Festival is organized at the famous Qutub Minar in November- December is a three-day festival to celebrate the magnificence of the monument and flaunt its past glory to the entire world. An established music and move party. It is organized jointly by the Delhi Tourism and Transport Development Corporation and the Sahitya Kala Parishad. The festival includes cultural shows and art forms that allure people from all over the world. It brings together Apart from being a visual treat, Qutub Festival of Classical Music and Dance in Delhi is proposed to exhibit the wonder of the Qutub Minar. Qutub Minar gets both national and international attention that it deserves. The three days of music and dance Qutub Minar revitalize and bring life to the monument. The food stalls offering scrumptious regional delicacies add to the razzmatazz of the event.

    Images of Qutub Minar

    Frequently Asked Question About Qutub Minar :

    Q. Who built the Qutub Minar and Why?

    Ans: – Around 1192, Qutb Ud-Din-Aibak envisioned Qutub Minar, but he only need to complete the basement. The construction was later appropriated by his successor Iltutmish who constructed three more stories of the tower. Firoz Shah Tuglak constructed the last two storeys. The tower was made as a victory landmark to commend the Muslim predominance over Delhi after the destruction of the last Hindu ruler – Prithviraj Chauhan.

    Q. What is Qutub Minar famous for?

    Ans: – Qutub Minar is one among the highest minarets in India with a height of 73 meters. It is a UNESCO World Heritage Site and the tallest brick minaret in the world. This 12th-century minaret is considered as the earliest Islamic structure in India with both Arabic and Brahmi inscriptions.

    Q. What is the other antiquated structures in Qutub Complex?

    1. Quwwat-ul-Islam mosque: Built by Qutb Ud-Din-Aibak, founding father of the Mamluk or Slave dynasty, this was the primary mosque of India. It was constructed from the parts of the Hindu and Jain temples which were destroyed under the Islamic rule.

    2. Alai Darwaza: It’s the most gateway from the southern side of the Quwwat-ul-Islam Mosque. Built by the second Alauddin Khalji in 1311 AD, it’s a crucial structure of Delhi. It has domes decorated with red sandstone and white marbles.

    3. Iron Pillar: The pillar was constructed by Chandragupta II Vikramaditya. It is 7.21-metre high and weight is about six tonnes. The fascinating fact about the Iron Pillar is that it’s not been rusted since the day it had been erected. Another striking feature of the Qutub Complex is the Tomb of Iltutmish who was the second Sultan of Delhi. In the centre of the tomb, the main cenotaph of white marble is placed on a raised platform. It has awe-inspiring Islamic architecture.

    4. Alai Minar: Alauddin Khalji started building the Alai Minar and wanted it to be two times higher than Qutub Minar. However, after his death in 1316, his successors never completed the constructed of the monument. The first storey of the Alai Minar still stands today at Qutub Complex.

    Q. What is the best time to visit Red Fort?

    Ans: – Since Delhi witnesses scorching temperature in summers, it’s knowing explore and unveil the town in winters. October to March is that the perfect time to go to Delhi.

    Starts in early April and peak in May & Temperature is 32°C (average)

    Starts in November and peaks in January & Average Temperature is 12 to 13°C

    Q. How to Reach Qutub Minar?

    Ans: – Nearest Airport to Qutub Minar: Indira Gandhi International Airport is that the closest airport to Qutub Minar at a distance of 13.8 km and will take 32 minutes to achieve by road.

    Nearest railway station to Qutub Minar: New Delhi railway station is that the closest railway station at 17 km and is 55 minutes away.

    Nearest Bus Stand to Qutub Minar: If you are coming by bus, the nearest bus stops is Qutub Minar Bus Stand, situated just outside the entry gate of the monument. You can take a DTC bus to visit this monument from anywhere in Delhi NCR.

    Nearest Metro Station to Qutub Minar: Delhi residents can take a metro and obtain down at Qutub Minar Metro Station. You can hail an auto because the monument is 6 minutes chase away from the metro exit. It is effortless to travel around Delhi as there are frequent buses, taxis, autos and online cab facilities available within the city.

    Qutub Minar Metro Station

    Old Delhi Railway Station

    Indira Gandhi International Airport

    Hope you liked this article on Qutub Minar. Do share your views with me within the comments section below. If this article was helpful, do share this post with your friends on Facebook and Twitter. It would mean a lot .


    The Mamluk dynasty

    This process of usurping power was epitomized by and culminated in the establishment of the Mamluk dynasty, which ruled Egypt and Syria from 1250 to 1517 and whose descendants survived in Egypt as an important political force during the Ottoman occupation (1517–1798). The Kurdish general Saladin, who gained control of Egypt in 1169, followed what by then constituted a tradition in Muslim military practice by including a slave corps in his army in addition to Kurdish, Arab, Turkmen, and other free elements. This practice was also followed by his successors. Al-Malik al-Ṣāliḥ Ayyūb (1240–49) is reputed to have been the largest purchaser of slaves, chiefly Turkish, as a means of protecting his sultanate both from rivals within the Ayyubid dynasty and from the crusaders. Upon his death in 1249 a struggle for his throne ensued, in the course of which the Mamluk generals murdered his heir and eventually succeeded in establishing one of their own number as sultan. Thenceforth, for more than 250 years, Egypt and Syria were ruled by Mamluks or sons of Mamluks.

    Historians have traditionally broken the era of Mamluk rule into two periods—one covering 1250–1382, the other, 1382–1517. Western historians call the former the “ Baḥrī” period and the latter the “ Burjī,” because of the political dominance of the regiments known by these names during the respective times. The contemporary Muslim historians referred to the same divisions as the “Turkish” and “Circassian” periods, in order to call attention to the change in ethnic origin of the majority of Mamluks, which occurred and persisted after the accession of Barqūq in 1382, and to the effects that this change had on the fortunes of the state.

    There is universal agreement among historians that the Mamluk state reached its height under the Turkish sultans and then fell into a prolonged phase of decline under the Circassians. The principal achievements of the Turkish Mamluks lay in their expulsion of the remaining crusaders from the Levant and their rout of the Mongols in Palestine and Syria they thereby earned the thanks of all Muslims for saving Arabic-Islamic civilization from destruction. It is doubtful, however, that such a goal figured in their plans rather, as rulers of Egypt they were seeking to reconstitute the Egyptian Empire. The Mamluks also sought to extend their power into the Arabian Peninsula and into Anatolia and Little Armenia to protect Egypt’s rear, they strove to establish their presence in Nubia.

    To consolidate their position in the Islamic world, the Mamluks revived the caliphate, which the Mongols had destroyed in 1258, and installed a caliph under their surveillance in Cairo. Their patronage of the rulers of the holy cities of Arabia, Mecca and Medina, served the same purpose. Spectacular success in war and diplomacy was underpinned economically by the Mamluks’ support of industries and crafts as well as by their restoration of Egypt as the principal trade and transit route between the Orient and the Mediterranean.

    Among the most outstanding Mamluk sultans were Baybars I (1260–77) and al-Malik al-Nāṣir (1293–1341). The Mamluks’ failure to find an able successor after the latter’s death weakened the strength and stability of their realm. But the historians of the era date the beginning of the dynasty’s decline from the accession of the first Circassian sultan (Barqūq) in 1382, claiming that thereafter, advancement in the state and the army was dependent on race (i.e., Circassian descent) rather than on proved skill in the art of war, which had served as the chief criterion for promotion during the Turkish period. The increased importance assigned to ethnic affiliation was, however, only one cause of decline equally or even more important were economic and other factors. Part of the explanation undoubtedly lies in the inability of the Mamluks, split into hostile factions, to provide necessary safeguards against the Bedouins for the peaceful conduct of trade and agriculture. Furthermore, the demographic losses caused by plagues that raged in Egypt and elsewhere in the East contributed to economic decay. In such conditions the Mamluks were unable to defend Syria against the Turkic conqueror Timur (Timur Lenk) in 1400. Under the rule of Sultan Barsbay (1422–38) internal stability was restored briefly and Mamluk glory resuscitated by the conquest of Cyprus in 1426. Yet the increasingly higher taxes demanded to finance such ventures enlarged the Mamluks’ financial difficulties. The final economic blow fell with the Portuguese assault on trade in the Red Sea (c. 1500), which was accompanied by Ottoman expansion into Mamluk territory in Syria. Having failed to adopt field artillery as a weapon in any but siege warfare, the Mamluks were decisively defeated by the Ottomans both in Syria and in Egypt and from 1517 onward constituted only one of the several components that formed the political structure of Egypt.

    Culturally, the Mamluk period is known mainly for its achievements in historical writing and in architecture and for an abortive attempt at socio-religious reform. Mamluk historians were prolific chroniclers, biographers, and encyclopaedists they were not strikingly original, with the exception of Ibn Khaldūn, whose formative and creative years were spent outside Mamluk territory in the Maghrib (North Africa). As builders of religious edifices—mosques, schools, monasteries and, above all, tombs—the Mamluks endowed Cairo with some of its most impressive monuments, many of which are still standing the Mamluk tomb-mosques can be recognized by stone domes whose massiveness is offset by geometrical carvings. By far the most famous single religious figure of the period was Ibn Taymiyyah, who was imprisoned by Mamluk authorities because of his attempts to rid Mamluk Islam of superstition and foreign accretions.


    Related Research Articles

    Bukhara is a city in Uzbekistan. Bukhara is rich in historical sites, with about 140 architectural monuments. The city served as the capital of the Samanid empire and Khanate of Bukhara and was the birthplace of Imam Bukhari. The nation's fifth-largest city, it had a population of 247,644 as of 31 August�.. People have inhabited the region around Bukhara for at least five millennia, and the city has existed for half that time. The mother tongue of the majority of people of Bukhara is Tajik. Located on the Silk Road, the city has long served as a center of trade, scholarship, culture, and religion. UNESCO has listed the historic center of Bukhara as a World Heritage Site.

    ten Delhi Sultanate was an Islamic empire based in Delhi that stretched over large parts of the Indian subcontinent for 320 years (1206�). Five dynasties ruled over the Delhi Sultanate sequentially: the Mamluk dynasty (1206�), the Khilji dynasty (1290�), the Tughlaq dynasty (1320�), the Sayyid dynasty (1414�), and the Lodi dynasty (1451�).

    ten Qutb complex are monuments and buildings from the Delhi Sultanate at Mehrauli in Delhi in India. Construction of the Qutub Minar "victory tower" in the complex, named after the religious figure Sufi Saint Khwaja Qutbuddin Bakhtiar Kaki, was begun by Qutb-ud-din Aibak, who later became the first Sultan of Delhi of the Mamluk dynasty. It was continued by his successor Iltutmish, and finally completed much later by Firoz Shah Tughlaq, a Sultan of Delhi from the Tughlaq dynasty (1320-1412) in 1368 AD. The Qubbat-ul-Islam Mosque, later corrupted into Quwwat-ul Islam, stands next to the Qutb Minar.

    ten Qutb Minar, is a minaret and "victory tower" that forms part of the Qutb complex, a UNESCO World Heritage Site in the Mehrauli area of New Delhi, India. The height of Qutub Minar is 72.5 meters, making it the tallest minaret in the world built of bricks. The tower tapers, and has a 14.3 metres base diameter, reducing to 2.7 metres at the top of the peak. It contains a spiral staircase of 379 steps.

    Ala'i Darwaza is the southern gateway of the Quwwat-ul-Islam Mosque in Qutb complex, Mehrauli, Delhi, India. Built by Sultan Alauddin Khalji in 1311 and made of red sandstone, it is a square domed gatehouse with arched entrances and houses a single chamber.

    ten Mamluk Dynasty was directed into Northern India by Qutb ud-Din Aibak, a Turkic Mamluk general from Central Asia. The Mamluk Dynasty ruled from 1206 to 1290 it was the first of five unrelated dynasties to rule as the Delhi Sultanate till 1526. Aibak's tenure as a Ghurid dynasty administrator lasted from 1192 to 1206, a period during which he led invasions into the Gangetic heartland of India and established control over some of the new areas.

    Mehrauli is a neighbourhood in the South district of Delhi in India. It represents a constituency in the legislative assembly of Delhi. The area is located close to Gurgaon and next to Vasant Kunj. Naresh Yadav of Aam Aadmi Party is the current MLA from Mehrauli.

    ten Khalji lub Khilji dynasty was a Muslim Turko-Afghan dynasty which ruled on the Delhi sultanate, covering large parts of the Indian subcontinent for nearly three decades between 1290 and 1320. It was founded by Jalal ud din Firuz Khalji and became the second dynasty to rule the Delhi Sultanate of India. The dynasty is known for their faithlessness and ferocity, conquests into the present day South India, and for successfully fending off the repeated Mongol invasions of India.

    Tughlaqabad Fort is a ruined fort in Delhi, built by Ghiyas-ud-din Tughlaq, the founder of Tughlaq dynasty, of the Delhi Sultanate of India in 1321, as he established the third historic city of Delhi, which was later abandoned in 1327. It lends its name to the nearby Tughlaqabad residential-commercial area as well as the Tughlaqabad Institutional Area. Tughlaq also built Qutub-Badarpur Road, which connected the new city to the Grand Trunk Road. The road is now known as Mehrauli-Badarpur Road. The entry fee for the Fort is Rs. 20 for Indians. Also, nearby is Dr. Karni Singh Shooting Range and Okhla Industrial Area.

    Hauz Khas Complex in Hauz Khas, South Delhi houses a water tank, an Islamic seminary, a mosque, a tomb and pavilions built around an urbanized village with medieval history traced to the 13th century of Delhi Sultanate reign. It was part of Siri, the second medieval city of India of the Delhi Sultanate of Alauddin Khalji Dynasty (1296�). The etymology of the name Hauz Khas in Farsi is derived from the words ‘Hauz’: "water tank" and ‘Khas’:"royal"- the "Royal tank". The large water tank or reservoir was first built by Allauddin Khilji to supply water to the inhabitants of Siri. The tank was de–silted during the reign of Firuz Shah Tughlaq (1351󈟄). Several buildings and tombs were built overlooking the water tank or lake. Firuz Shah's tomb pivots the L–shaped building complex which overlooks the tank.

    Delhi has a long history, and has been an important political centre of India as the capital of several empires. Much of Delhi's ancient history finds no record and this may be regarded as a lost period of its history. Extensive coverage of Delhi's history begins with the onset of the Delhi Sultanate in the 12th century. Since then, Delhi has been the centre of a succession of mighty empires and powerful kingdoms, making Delhi one of the longest-serving capitals and one of the oldest inhabited cities in the world. It is considered to be a city built, destroyed and rebuilt several times, as outsiders who successfully invaded the Indian Subcontinent would ransack the existing capital city in Delhi, and those who came to conquer and stay would be so impressed by the city's strategic location as to make it their capital and rebuild it in their own way.

    Południowe Delhi is an administrative district of the National Capital Territory of Delhi in India.

    Hauz Khas is an affluent neighborhood in South Delhi, its heart being the historic Hauz Khas Complex. Well known in medieval times, the Hauz Khas village has amazing buildings built around the reservoir. There are remnants of Islamic architecture roughly colored by splotches of urban culture. It is centrally located and offers both rural Hauz Khas Village and urban Hauz Khas Enclave, Market environments. Hauz Khas is surrounded by Green Park, SDA to the west, Gulmohar Park towards the north, Sarvapriya Vihar towards the south and Asiad Village and Siri Fort to the east.

    Siri Fort, in the city of New Delhi, was built during the rule of Alauddin Khilji, the ruler of the Delhi Sultanate, to defend the city from the onslaught of the Mongols. It was the second of the seven cities of medieval Delhi built around 1303, which at present is seen only in ruins with a few remnants (pictured)

    Jahanpanah was the fourth medieval city of Delhi established in 1326� by Muhammad bin Tughlaq (1321󈞟), of the Delhi Sultanate. To address the constant threat of the Mongols, Tughlaq built the fortified city of Jahanpanah subsuming the Adilabad fort that had been built in the 14th century and also all the establishments lying between Qila Rai Pithora and Siri Fort. Neither the city nor the fort has survived. Many reasons have been offered for such a situation. One of which is stated as the idiosyncratic rule of Mohammed bin Tughlaq when inexplicably he shifted the capital to Daulatabad in the Deccan and came back to Delhi soon after.

    Jahaz Mahal, is located next to Hauz-i-Shamsi in Mehrauli, Delhi on its northeastern corner. It was so named, since its reflection (illusion) in the surrounding reservoir looked like a ship floating on a lake. It is inferred to have been built during the Lodi dynasty period (1452�) as a pleasure resort, Sarai or an inn.

    ʿAlāʾ ud-Dīn Khaljī, born as Ali Gurshasp, was the most powerful emperor of the Khalji dynasty that ruled the Delhi Sultanate in the Indian subcontinent. Alauddin instituted a number of significant administrative changes, related to revenues, price controls, and society. He is noted for repulsing the Mongol invasions of India.

    Mehrauli Archaeological Park is an archaeological area spread over 200 acre in Mehrauli, Delhi, adjacent to Qutub Minar World Heritage site and the Qutb complex. It consists of over 100 historically significant monuments. It is the only area in Delhi known for 1,000 years of continuous occupation, and includes the ruins of Lal Kot built by Tomar Rajputs in 1060 CE, making it the oldest extant fort of Delhi, and architectural relics of subsequent period, rule of Khalji dynasty, Tughlaq dynasty, Lodhi dynasty of Delhi Sultanate, Mughal Empire, and the British Raj.

    In 1303, a Mongol army from the Chagatai Khanate launched an invasion of the Delhi Sultanate, when two major units of the Delhi army were away from the city. The Delhi Sultan Alauddin Khalji, who was away at Chittor when the Mongols started their march, returned to Delhi in a hurry. However, he was unable to make adequate war preparations, and decided to take shelter in a well-guarded camp at the under-construction Siri Fort. The Mongols, led by Taraghai, besieged Delhi for over two months, and ransacked its suburbs. Ultimately, they decided to retreat, having been unable to breach Alauddin's camp.

    Madrasa of Alauddin Khalji jest madrasa located in the Qutb Minar complex, Mehrauli, Delhi, India. It was built by Sultan Alauddin Khalji in 1315, and the tomb attributed to him is located inside the madrasa. This is the first instance of such tomb-madrasa combination in India.


    Apart from being a UNESCO World Heritage Site, the famous Qutub Minar is the tallest minaret in India and the perfect location to go on a drive with your furry buddy. Standing at a height of 237ft, this photogenic minaret is the perfect pick for you to capture it in a selfie with your pet!

    Dog Parks. Delhi’s only real dog-friendly park is at the Lodi Gardens (near Khan Market), a sprawling central Delhi park popular with dog owners and joggers. Here you can let your dog off of his leash without much worry, and there’s plenty of space to run. Dogs are not required to be kept on a leash.


    Qutub Minar Delhi

    Qutub Minar Delhi The tall and ever attractive monument of Delhi which can be seen from most parts of the city is called the Qutab Minar. Every body has the same question when one sees the structure for the first time. The question that is often being put up is "Why the monument is that big?" or "Was there any specific reason to build such a tall building or it was just a wish of the person who built it?" Well, the exact reason is assumed to have something related to commemorating the victory. Mughals used to build victory towers to proclaim and celebrate victories. Some say the minaret was used to offer prayer but it is so tall that you can hear the person standing on the top. Also, the minaret is not joined on to Qutuddin's mosque and the Iltutmish's mosque.

    Qutab Minar is among the tallest and famous towers in the world. The minaret is 234 feet high and the highest individual tower in the world. Other towers in the world are the Great Pagoda in Pekin, China and the Leaning Tower of Pisa in Italy but these towers are not as high as the Qutab Minar in Delhi. According to history books, the minar was started by Prithviraj or his uncle Vigraharaja who won Delhi from the Tomar Rajputs. However, it is assumed and historians believe that Qutubuddib and Iltutmish finished it though the minar may have been commenced by Prithviraj or Vigraharaja. The minar was completed in 1200 A.D and since then the tall structure has been there upright and ever beautiful keeping an eye to Delhi just like a sentry. When Alauddin returned from the wars in the Deccan, he had this thought in mind that he would build a victory tower somewhat similar to the Qutab Minar. The ruins of this very initiative can be seen adjacent to the Qutbuddin's mosque because Alauddin died at the very start of the construction work and no one carried on to finish the initiative taken by Alauddin.

    Qutab Minar is another great masterpiece of Mughal architecture. It has a number of floors or storeys which has beautiful carvings like the one on the tomb of Iltutmish. There are inscriptions all round the tower and these inscriptions reveal that Iltutmish finised the tower. The structure of the wall is made as such that it widens from top to bottom, just to make the minar stronger.

    Moving upstairs inside the minar will give you a wonderful experience and counting the stairs is always a fun for visitors. It has 378 steps which takes good amount of energy to reach at the top. The top of the tower gives an insight to Delhi because you get to see the bird's eye view of the city. To point a few sight seeing from the top, you will find views of the Hauz Khaz on the left and the walls of the Jahanpanah and Siri on the right. It was this very top of Qutab Minar that was used by Khilji and Tughlaq kings to watch the wild Mongol hordes when they threatened Delhi. The top also served as the watch top for Tughlaq who watched Timur's army camp on the Wellingdon Airport. Other important monuments that is visible from the top are the walls of Tughlaqabad, Humayun's Tomb, Purana Qila, Firoz Shah Kotla and Jama Masjid.

    The minar did receive some damage because of earthquakes on more than a couple of occasions but was reinstated and renovated by the respective rulers. During the rule of Firoz Shah, the minar's two top floors got damaged due to earthquake but were repaired by Firoz Shah. In the year 1505, earthquake again struck and it was repaired by Sikandar Lodi. Later on in the year 1794, the minar faced another earthquake and it was Major Smith, an engineer who repaired the affected parts of the minar. He replaced Firoz Shah's pavilion with his own pavilion at the top. The pavilion was removed in the year 1848 by Lord Hardinge and now it can be seen between the Dak Bungalow and the Minar in the garden. The floors built by Firaz Shah can be distinguished easily as the pavilions was built of white marbles and are quite smooth as compared to other ones.
    The minar is not that erect as it used to be because of wears and tears over the past several years. Closely looking at the mina rives you an idea that it is somewhat tilled towards one side. The minar is very sincerely looked after by the authorities much like the same as other historic monuments in the country.

    History of this Colossal Tower
    Qutb ud-Din Aibak, the founder of the Turkish rule in north-western India and also of the Mamluk Dynasty in Delhi commissioned the construction of this monument in 1192 AD. Aibak dedicated the minaret to the Muslim Sufi mystic, saint and scholar of the Chishti Order, Qutbuddin Bakhtiar Kaki. Different beliefs surround the origin of the minaret. While some sources believe it was constructed as a tower of victory marking the beginning of Muslim dominion in India, some others say it served the muezzins who called the faithful to prayer from the minaret. Uncertainty hovers around naming of the tower with some suggesting it was named after the Sufi saint, Qutbuddin Bakhtiar Kaki while others believe it was named after Aibak himself.

    The tower was completed by Aibak's son-in-law and successor Shams-ud-din Iltutmish, regarded as the founder of the Delhi Sultanate, in 1220. Iltutmish added three more storeys to the monument. This historical monument faced a few natural disasters. A lightning hit the top storey of the minaret in 1369 AD, knocking it off entirely. The then ruler of the Sultanate of Delhi, Sultan Firuz Shah Tughlaq took charge of its restoration and constructed two more storeys to the minaret made of marble and red sandstone. Again when an earthquake damaged it in 1505, the then Sultan of Delhi, Sikandar Lodi, reconstructed the top two storeys of the minaret with marbles. Parso-Arabic and Nagari characters engraved in various sections of the minaret speak about the history of its construction. The minaret faced the wrath of nature yet again when a major earthquake on September 1, 1803 damaged it severely. In 1828, it was renovated by Major Robert Smith of the British Indian Army, who installed a cupola atop the tower. However in 1848, as instructed by the then Governor General of India, Henry Hardinge, 1st Viscount Hardinge, the cupola was uninstalled from the tower and placed in the east of it where the cupola remains situated.


    Obejrzyj wideo: Qutub Minar. Never before known info. Vlog 2


Uwagi:

  1. Fezilkree

    deto również przeczytaj

  2. Moogudal

    Podobał mi się twój blog, zwłaszcza projekt

  3. Bonifacius

    Zamiast krytykować, lepiej napisz warianty.

  4. Vanderbilt

    Myślę, że pomożecie znaleźć właściwą decyzję. Nie być dotkniętym.

  5. Mateusz

    Bravo, this wonderful thought will come in handy

  6. Zack

    Remarkable topic



Napisać wiadomość