Dlaczego napisy na tabliczkach Vindolanda zmieniają się pod wpływem powietrza?

Dlaczego napisy na tabliczkach Vindolanda zmieniają się pod wpływem powietrza?

„W przypadku Papiri […] pogorszenie włókien i blaknięcie pisma następuje, jeśli w ogóle, tylko przez bardzo długi okres czasu. Nie dotyczy to tabletek do pisania, które przetrwały w wilgotnych, beztlenowych warunkach (...) Istnieje wyraźna tendencja do blaknięcia pisma pod wpływem powietrza i rozpadu drewna, chociaż nie jest to jednolite (nie wiemy dlaczego)." (http://vindolanda.csad.ox.ac.uk/tablets/TVI-1-2.shtml)

Wydaje się, że sugestia jest taka, że ​​atrament ulegnie utlenieniu po wystawieniu na działanie powietrza, po tysiącach lat, zmieniając w ten sposób wygląd. Jednak był wystawiony na działanie tlenu już przed zakopaniem/nasiąknięciem wody. Co więcej, na tej płytkiej głębokości wody gruntowe zawierają tlen. Prawie każdy metalowy artefakt znaleziony w podmokłej glebie był bardzo utleniony.

Jaki proces może wyjaśnić zmiany niektórych z tych znalezisk (a nie innych) po wystawieniu na działanie powietrza?


W przypadku najwcześniejszych tabliczek odkrytych w Vindolanda, rozumiem, że ich zachowanie było spowodowane kieszeniami warunków beztlenowych (beztlenowych), które zostały utworzone przez warstwy zagęszczonej gliny pomiędzy kolejnymi warstwami podłogowymi oraz dużą głębokość materiału ponad tymi warstwami. (do 6m w przypadku pierwszych odkryć) (ten punkt znajduje się na stronie 17 Rzymskich tablic pisanych z Vindolanda autorstwa Alana K. Bowmana). Ochrona zostałaby również wzmocniona dzięki garbnikom wytwarzanym przez pozostałości organiczne oraz ze skórzanych przedmiotów, które również znaleziono w tych warstwach.

Mylisz się jednak co do utleniania metalowych artefaktów. Nawet żelazne artefakty (jak rysiki do pisania na woskowych tabliczkach) w tych warstwach były bardzo dobrze zachowane. Szczegóły dotyczące małych znalezisk wydobytych z tych głębokich warstw można znaleźć w raporcie badawczym dotyczącym małych znalezisk.

Powiedziawszy to, tabletki zostały również odzyskane z późniejszych (a zatem płytszych) warstw w Vindolanda. W przypadku tych tabliczek, mechanizmy, które stworzyły (przypuszczalnie) miejscowe warunki beztlenowe, które umożliwiły zachowanie tabliczek i napisów na nich, nie wydają się w pełni zrozumiałe, a artefakty żelazne z tych warstw często wykazują większe utlenienie niż te z głębszych warstw.

(Niedawno odkryte tabletki serii, które pojawiły się w wiadomościach w ciągu ostatniego tygodnia, zostały ponownie odzyskane z warunków beztlenowych w najgłębszej części miejsca).

Odkrycie i zachowanie tablic jest dość obszernie omówione w Vindolanda Research Reports, New Series, Volume II.

Raport z konserwacji oryginalnych tabliczek jest Konserwacja drewnianych tabliczek z fortu rzymskiego Vindolanda w Northumberland przez S.M. Czarny Shaw. Został opublikowany w Studia konserwatorskie, tom 19. Nie udało mi się jednak znaleźć (darmowej) wersji do odczytu/pobrania online i minęło wiele lat, odkąd ją przeczytałem. Nawet gdy atrament jest utleniony i nie jest już widoczny gołym okiem, nadal można go obserwować i fotografować w świetle podczerwonym.

Vindolanda nie jest jedynym miejscem, w którym udało się odzyskać tablice pisane atramentem. W artykule omówiono konserwację podobnych tabliczek z Carlisle w 1981 roku. Jednak, chociaż daje dość dobry opis zastosowanych technik konserwacji, nadal nie odnosi się do podstawowej chemii, która powoduje utlenianie i blaknięcie atramentu.

Warto wspomnieć, że zawartość tabletów jest dostępna online na dwóch stronach:

Vindolanda Tablets Online, który zawiera szczegółowe informacje o tabletach 118-573 od Tabliczki do pisania Vindolanda tom I i II oraz kilka przydatnych materiałów pomocniczych. (To jest witryna, z której cytowałeś w pytaniu)

oraz

Vindolanda Tablets Online II, który ma tabletki 574-853 od Tabliczki do pisania Vindolanda tom III oprócz tabletek 118-573 z tomu I i II. Zawiera również przydatne indeksy i inne zasoby.

Jednak żadne ze stron nie ma żadnych szczegółów na temat technik konserwacji stosowanych na tabliczkach ani reakcji chemicznych, które powodują blaknięcie atramentu na wydobytych tabliczkach.


Budowa elektrowni atomowej Three Mile Island rozpoczęła się w 1968 roku w Londonderry Township w Pensylwanii, na małej wyspie na rzece Susquehanna, na południe od stolicy stanu Harrisburga. Budowa zakończyła się w 1978 roku, kiedy drugi z dwóch reaktorów jądrowych w tym miejscu włączył się do produkcji energii elektrycznej.

Film thrillerowy, zwany Syndrom Chin, trafił do kin w marcu 1979 roku. Film, w którym wystąpili Jane Fonda, Jack Lemmon i Michael Douglas, opowiadał o skutkach fikcyjnej katastrofy jądrowej w reaktorze pod Los Angeles.

Przemysł jądrowy w tym czasie zdymisjonowany Syndrom Chin fabuła jak naciągnięta. Wielu ekspertów twierdziło, że topnienie reaktora jądrowego, w którym reaktor jądrowy przegrzewa się, powodując stopienie radioaktywnego paliwa, było prawie niemożliwe, nazywając je zdarzeniami „czarnego łabędzia”.


5.2 Wietrzenie chemiczne

Chemiczne wietrzenie wynika ze zmian chemicznych w minerałach, które stają się niestabilne pod wpływem warunków powierzchniowych. Rodzaje zachodzących zmian są wysoce specyficzne dla minerału i warunków środowiskowych. Niektóre minerały, takie jak kwarc, są praktycznie niewrażliwe na wietrzenie chemiczne, podczas gdy inne, takie jak skaleń, są łatwo zmieniane. Ogólnie rzecz biorąc, stopień wietrzenia chemicznego jest największy w klimacie ciepłym i wilgotnym, a najmniejszy w klimacie zimnym i suchym. Ważnymi cechami warunków powierzchniowych, które prowadzą do chemicznego wietrzenia, są obecność wody (w powietrzu i na powierzchni gruntu), obfitość tlenu oraz obecność dwutlenku węgla, który w połączeniu z wodą wytwarza słaby kwas węglowy. Proces ten, który ma fundamentalne znaczenie dla większości procesów wietrzenia chemicznego, można przedstawić w następujący sposób:

woda + dwutlenek węgla —-> kwas węglowy następnie kwas węglowy —-> jon wodorowy + jon węglanowy

Tutaj mamy wodę (np. jako deszcz) plus dwutlenek węgla w atmosferze, które łączą się tworząc kwas węglowy. Następnie kwas węglowy dysocjuje (rozpada się), tworząc jony wodorowe i węglanowe. Ilość CO2 w powietrzu wystarczy tylko bardzo słaby kwas węglowy, ale zazwyczaj jest znacznie więcej CO2 w glebie, dzięki czemu woda, która przesiąka przez glebę, może stać się znacznie bardziej kwaśna.

Istnieją dwa główne rodzaje wietrzenia chemicznego. Z jednej strony niektóre minerały zamieniają się w inne. Na przykład skaleń jest zmieniony — by hydroliza - do minerały ilaste. Z drugiej strony niektóre minerały całkowicie się rozpuszczają, a ich składniki przechodzą do roztworu. Na przykład kalcyt (CaCO3) jest rozpuszczalny w roztworach kwaśnych.

Hydrolizę skalenia można zapisać tak:

plagioklaz + kwas węglowy —-> kaolinit + rozpuszczony wapń + jony węglanowe

Ta reakcja pokazuje skaleń plagioklazy wapnia, ale podobne reakcje można również napisać dla skaleni sodowych lub potasowych. W tym przypadku otrzymujemy mineralny kaolinit wraz z jonami wapnia i węglanu w roztworze. Jony te mogą w końcu łączyć się (prawdopodobnie w oceanie), tworząc mineralny kalcyt. Hydrolizę skalenia do gliny przedstawiono na rycinie 5.9, która pokazuje dwa obrazy tej samej skały granitowej, świeżo złamaną świeżą powierzchnię po lewej i zmienioną gliną zwietrzałą powierzchnię po prawej. Inne minerały krzemianowe mogą również podlegać hydrolizie, chociaż wyniki końcowe będą nieco inne. Na przykład, piroksen można przekształcić w minerały ilaste chloryn lub smektyt, a oliwin można przekształcić w serpentyn minerałów ilastych.

Rysunek 5.9 Niezwietrzałe (po lewej) i zwietrzałe (po prawej) powierzchnie tego samego kawałka skały granitowej. Na niezwietrzonych powierzchniach skalenie są jeszcze świeże i szkliste. Na zwietrzałej powierzchni skaleń został zmieniony w kredowopodobny mineralny kaolinit. [SE]

Utlenianie to kolejny bardzo ważny proces wietrzenia chemicznego. Utlenianie żelaza w krzemianach ferromagnezowych rozpoczyna się wraz z rozpuszczeniem żelaza. W przypadku oliwinu proces wygląda tak, w którym oliwin w obecności kwasu węglowego jest przekształcany w rozpuszczone żelazo, węglan i kwas krzemowy:

oliwin + (kwas węglowy) —> rozpuszczone żelazo + rozpuszczony węglan + rozpuszczony kwas krzemowy

W obecności tlenu rozpuszczone żelazo szybko przekształca się w hematyt:

rozpuszczone żelazo + wodorowęglan + tlen + woda—->ematyt + kwas węglowy

Przedstawione tutaj równanie dotyczy oliwinu, ale może odnosić się do prawie każdego innego krzemianu ferromagnezowego, w tym piroksenu, amfibolu lub biotytu. W ten sposób można również utlenić żelazo zawarte w minerałach siarczkowych (np. piryt). Hematyt mineralny nie jest jedynym możliwym efektem końcowym, ponieważ istnieje wiele minerałów tlenku żelaza, które mogą powstać w ten sposób. Wyniki tego procesu zilustrowano na rysunku 5.10, który przedstawia skałę granitową, w której część biotytu i amfibolu została zmieniona, tworząc minerał tlenku żelaza limonit.

Rycina 5.10 Skała granitowa zawierająca biotyt i amfibol, które w pobliżu powierzchni skały zostały zmienione w limonit, który jest mieszaniną minerałów tlenku żelaza. [SE]

Szczególny rodzaj utleniania ma miejsce w miejscach, gdzie skały mają podwyższony poziom minerałów siarczkowych, zwłaszcza pirytu (FeS2). Piryt reaguje z wodą i tlenem, tworząc kwas siarkowy w następujący sposób:

piryt + tlen + woda —–> jony żelaza + kwas siarkowy + jony wodorowe

Odpływ z obszarów, na których odbywa się ten proces, jest znany jako drenaż kwaśnych skał (ARD), a nawet skała z 1% lub 2% pirytu może powodować znaczne ARD. Niektóre z najgorszych przykładów ARD występują w kopalniach metali, zwłaszcza tam, gdzie skały i odpady zawierające piryt zostały wydobyte z głębin, a następnie ułożone w stosy i wystawione na działanie wody i tlenu. Jednym z przykładów jest kopalnia Mount Washington Mine w pobliżu Courtenay na wyspie Vancouver (rysunek 5.11), ale istnieje wiele podobnych miejsc w Kanadzie i na całym świecie.

Rysunek 5.11 Odsłonięte skały utleniające i generujące kwas oraz odpady kopalniane w opuszczonej kopalni Mt. (po lewej) i przykład drenażu kwasu w dół od kopalni (po prawej). [SE]

W wielu miejscach ARD pH spływającej wody jest mniejsze niż 4 (bardzo kwaśne). W tych warunkach metale takie jak miedź, cynk i ołów są dość rozpuszczalne, co może prowadzić do toksyczności dla organizmów wodnych i innych. Przez wiele lat rzeka poniżej kopalni Mount Washington zawierała tak dużo rozpuszczonej miedzi, że była toksyczna dla łososi. Od tego czasu w kopalni prowadzone są prace remediacyjne i sytuacja uległa poprawie.

Hydroliza skalenia i innych minerałów krzemianowych oraz utlenianie żelaza w krzemianach ferromagnezowych służą do tworzenia skał, które są bardziej miękkie i słabsze niż pierwotnie, a tym samym bardziej podatne na wietrzenie mechaniczne.

Reakcje wietrzenia, które omówiliśmy do tej pory, obejmowały przekształcenie jednego minerału w inny minerał (np. skalenia w glinę) oraz uwolnienie niektórych jonów w roztworze (np. Ca ​​2+ ). Niektóre procesy wietrzenia obejmują całkowite rozpuszczenie minerału. Na przykład kalcyt rozpuści się w słabym kwasie, tworząc jony wapnia i wodorowęglanu. Równanie wygląda następująco:

kalcyt + jony wodorowe + wodorowęglan —–> jony wapnia + wodorowęglan

Kalcyt jest głównym składnikiem wapienia (zwykle ponad 95%), a w warunkach powierzchniowych wapień rozpuszcza się w różnym stopniu (w zależności od zawartych w nim minerałów, innych niż kalcyt), jak pokazano na rysunku 5.12. Wapień rozpuszcza się również na stosunkowo płytkich głębokościach pod ziemią, tworząc jaskinie wapienne. Zostało to omówione bardziej szczegółowo w rozdziale 14, gdzie przyjrzymy się wody gruntowe.

Rycina 5.12 Wychodnia wapienia na wyspie Quadra, p.n.e. Wapień, który składa się głównie z mineralnego kalcytu, został rozpuszczony w różnym stopniu na różnych obszarach ze względu na różnice w składzie. Płowożółte pasma to skała wulkaniczna, która nie jest rozpuszczalna. [SE]

Ćwiczenie 5.2 Chemiczne wietrzenie

Główne procesy wietrzenia chemicznego to: hydroliza, utlenianie, oraz rozpuszczenie. Wypełnij poniższą tabelę, wskazując, który proces jest przede wszystkim odpowiedzialny za każdą z opisanych zmian związanych z wietrzeniem chemicznym:

Reakcja chemiczna Proces?
Piryt do hematytu
Kalcyt na jony wapnia i wodorowęglany
Skaleń do gliny
Oliwin do serpentyny
Piroksen do tlenku żelaza


Cykl skalny

Cykl skalny składa się z szeregu stałych procesów, w wyniku których materiały Ziemi zmieniają się z jednej postaci w drugą w czasie. Podobnie jak w przypadku obiegu wody i obiegu węgla, niektóre procesy w cyklu skalnym zachodzą przez miliony lat, a inne zachodzą znacznie szybciej. Cykl skalny nie ma prawdziwego początku ani końca, ale wygodnie jest zacząć go eksplorować za pomocą magmy. Możesz otworzyć schemat cyklu skalnego na rysunku 2 i podążać wzdłuż szkicu, klikając diagram, aby otworzyć go w nowym oknie.

Rysunek 2: Schematyczny szkic cyklu skalnego. W tym szkicu prostokąty reprezentują materiały Ziemi, a strzałki reprezentują procesy, które przekształcają te materiały. Procesy są pogrubione obok strzałek. Wykazano również, że dwa główne źródła energii dla cyklu skalnego: Słońce dostarcza energię do procesów powierzchniowych, takich jak wietrzenie, erozja i transport, a ciepło wewnętrzne Ziemi zapewnia energię do procesów takich jak subdukcja, topienie i metamorfizm. Złożoność diagramu odzwierciedla rzeczywistą złożoność cyklu skalnego. Zauważ, że na każdym kroku istnieje wiele możliwości.

Magma, czyli stopiona skała, tworzy się tylko w niektórych miejscach na Ziemi, głównie wzdłuż granic płyt. (Powszechnym błędem jest przekonanie, że całe wnętrze Ziemi jest roztopione, ale tak nie jest. Zobacz nasz moduł Struktura Ziemi, aby uzyskać pełniejsze wyjaśnienie). kryształki lodu powstają, gdy woda jest schładzana. Widzimy, jak ten proces zachodzi w miejscach takich jak Islandia, gdzie magma wybucha z wulkanu i ochładza się na powierzchni Ziemi, tworząc na bokach wulkanu skałę zwaną bazaltem (Rysunek 3). Ale większość magmy nigdy nie wydostaje się na powierzchnię i ochładza się w skorupie ziemskiej. Głęboko w skorupie pod powierzchnią Islandii magma, która nie wybucha, ochładza się, tworząc gabro. Skały powstające z ochłodzonej magmy nazywane są skałami magmowymi natrętny skały magmowe, jeśli ostygną pod powierzchnią (jak gabro), ekstruzyjny skały magmowe, jeśli ostygną powyżej (jak bazalt).

Rysunek 3: To zdjęcie przedstawia bazaltową erupcję Pu'u O'o na bokach wulkanu Kilauea na Hawajach. Czerwony materiał to stopiona lawa, która podczas ochładzania i krystalizacji zmienia kolor na czarny.

Podnoszenie, wietrzenie i erozja

Skały takie jak bazalt są natychmiast wystawione na działanie atmosfery i pogody. Skały, które tworzą się pod powierzchnią Ziemi, takie jak gabro, muszą zostać wypiętrzone, a cały znajdujący się nad nimi materiał musi zostać usunięty przez erozję, aby mogły zostać odsłonięte. W obu przypadkach, gdy tylko skały zostaną odsłonięte na powierzchni Ziemi, rozpoczyna się proces wietrzenia. Reakcje fizyczne i chemiczne wywołane interakcją z powietrzem, wodą i organizmami biologicznymi powodują rozpadanie się skał. Gdy skały zostaną rozbite, wiatr, poruszająca się woda i lodowce unoszą kawałki skał w procesie zwanym erozją. Ruchoma woda jest najczęstszym czynnikiem erozji – błotnista Mississippi, Amazonka, Hudson, Rio Grande, wszystkie te rzeki co roku przenoszą tony osadów zwietrzałych i erodowanych z gór górnego biegu do oceanu. Osady niesione przez te rzeki są osadzane i stale zakopywane na terenach zalewowych i deltach. W rzeczywistości Korpus Inżynieryjny Armii USA jest zajęty wydobywaniem osadów z Missisipi w celu utrzymania otwartych szlaków żeglugowych (patrz rysunek 4).

Rysunek 4: Zdjęcie z kosmosu Delty Missisipi. Brązowy kolor pokazuje osady rzeczne i ich deponowanie w Zatoce Meksykańskiej. obraz i skopiuj NASA

Erozja jest spowodowana przede wszystkim przez

Skały osadowe

W warunkach naturalnych ciśnienie wytworzone przez ciężar młodszych osadów zagęszcza starsze, zakopane osady. Gdy woda gruntowa przepływa przez te osady, minerały, takie jak kalcyt i krzemionka, wytrącają się z wody i pokrywają ziarna osadów. Te środki strącające wypełniają przestrzenie porów między ziarnami i działają jak cement, sklejając ze sobą poszczególne ziarna. Zagęszczanie i cementowanie osadów tworzy skały osadowe, takie jak piaskowiec i łupek, które tworzą się teraz w miejscach takich jak samo dno delty Missisipi.

Ponieważ osadzanie osadów często odbywa się w cyklach sezonowych lub rocznych, często widzimy warstwy zachowane w skałach osadowych, gdy są odsłonięte (ryc. 5). Abyśmy jednak mogli zobaczyć skały osadowe, muszą zostać podniesione i odsłonięte przez erozję. Większość podciągów występuje wzdłuż granic płyt, gdzie dwie płyty poruszają się ku sobie i powodują kompresję. W rezultacie widzimy skały osadowe, które zawierają skamieniałości organizmów morskich (a zatem musiały być zdeponowane na dnie oceanu) odsłonięte wysoko w Himalajach – to tam płyta indyjska wpada w płytę eurazjatyckią.

Ryc. 5: Wielki Kanion słynie z odsłonięcia dużych grubości skał osadowych. obraz &skopiuj Annę Egger

„Gotowane” skały

Jeśli skały osadowe lub natrętne skały magmowe nie zostaną sprowadzone na powierzchnię Ziemi przez wypiętrzenie i erozję, mogą doświadczyć jeszcze głębszego zakopania i być wystawione na działanie wysokich temperatur i ciśnień. W rezultacie skały zaczynają się zmieniać. Skały, które zmieniły się pod powierzchnią Ziemi pod wpływem ciepła, ciśnienia i gorących płynów, nazywane są skałami metamorficznymi. Geolodzy często nazywają skały metamorficzne „ugotowanymi”, ponieważ zmieniają się one w podobny sposób, w jaki ciasto po dodaniu ciepła zmienia się w ciasto. Ciasto i ciasto zawierają te same składniki, ale mają bardzo różne tekstury, podobnie jak piaskowiec, skała osadowa i kwarcyt, jego metamorficzny odpowiednik.W piaskowcu pojedyncze ziarenka piasku są dobrze widoczne i często można je nawet zetrzeć w kwarcycie, krawędzie ziarenek piasku nie są już widoczne, a skała jest trudna do rozbicia młotkiem, znacznie mniej ścierania kawałków rękami .

Niektóre procesy w cyklu skalnym, takie jak erupcje wulkanów, zachodzą bardzo szybko, podczas gdy inne zachodzą bardzo powoli, jak wypiętrzenie łańcuchów górskich i wietrzenie skał magmowych. Co ważne, w cyklu skalnym istnieje wiele ścieżek. Każdy rodzaj skały może być podniesiony i narażony na wietrzenie i erozję, każdy rodzaj skały może zostać zakopany i przemieniony. Jak słusznie teoretyzował Hutton, procesy te zachodzą od milionów i miliardów lat, aby stworzyć Ziemię taką, jaką widzimy: dynamiczną planetę.

Wszystkie procesy w cyklu skalnym trwają miliony lat.


Dary z morza

Starożytne kultury stawiały czoła niebezpieczeństwu nie tylko dla jedzenia, ale także by uzyskać dostęp do rzadkich (a tym samym potężnych) ofiar i hołdów dla bóstw. Archeolodzy wskazują na lądowe skrytki wypełnione szczątkami stworzeń morskich jako dowód wczesnego nurkowania. W 2015 podwodne ofiary znaleziono u podstawy ogromnego posągu bogini Tlaltecuhtli w Templo Mayor (1345 AD) w Meksyku. W skarbcu znaleziono około 4000 mięczaków, zidentyfikowanych jako 111 różnych gatunków, z których do wielu można było uzyskać dostęp tylko poprzez głębokie podwodne nurkowania około 15 metrów (49 stóp) w dół.

Ofiarowanie mięczaków i innych prezentów w Templo Mayor w Meksyku. Starożytni nurkowie rzucili się do około 15 metrów (49 stóp), aby zdobyć niektóre z tych skarbów. Źródło:


Pytania typu krótkiej odpowiedzi[l] [2 punkty] - Rok 2015

1. „Musimy zrównoważyć równanie chemiczne szkieletu”. Podaj powód uzasadnienia oświadczenia.
Odpowiedź. Równania chemiczne szkieletu są niezrównoważone. Musimy zrównoważyć równanie chemiczne ze względu na prawo zachowania masy. Stwierdza, że ​​„materii nie można ani stworzyć, ani zniszczyć”. Dlatego równanie chemiczne musi być zrównoważone w każdej reakcji chemicznej.

2.Podając przykład, wymień dwie informacje, które sprawiają, że równanie chemiczne jest bardziej użyteczne (informacyjne).
Odpowiedź.
(i) Należy wymienić stan fizyczny reagentów, m.in.
2H2 (g) + O2 (g)——– > 2H20 (l)
(ii) Warunki, w jakich zachodzi reakcja, są napisane na grocie strzałki, np.

Rozważ następującą reakcję chemiczną
X + Chlorek baru——–> Y + Chlorek sodu
(biały ppt)
(a) Wskaż „X” i „Y”
(b) Rodzaj reakcji
a) „X” oznacza Na2SO4 a Y to BaSO4.
(b) Rodzaj reakcji
Na2WIĘC4 + BaCl2—–> BaSO4 + 2NaCl
(biały ppt)
Reakcja jest reakcją strącania. Nazywa się to również reakcją podwójnego przemieszczenia.

CBSE Class 10 Science – Więcej zasobów

4. Nazwij środek redukujący w następującej reakcji:
3MnO2 + 4Al———— > 3Mn + 2Al2O3
Stan, który jest bardziej reaktywny, Mn czy A1 i dlaczego?
Odpowiedź. „Al” jest środkiem redukującym.
„AT jest bardziej reaktywny niż Mn, ponieważ „Al” wypiera Mn z jego tlenku.

5.(i) Napisz zbilansowane równanie chemiczne procesu fotosyntezy.
(ii) Kiedy rośliny pustynne pobierają dwutlenek węgla i wykonują fotosyntezę?
Odpowiedź.

(ii) W roślinach pustynnych aparaty szparkowe są otwarte w nocy. Biorą CO2 w nocy i jest przechowywany w postaci kwasu i jest używany w ciągu dnia do fotosyntezy.

Pytania typu krótkiej odpowiedzi[ll] [3 punkty] -Rok 2015

6.A Nazwij rodzaj reakcji chemicznej reprezentowany następującym równaniem:

Odpowiedź.
(i) Reakcja kombinowana
(ii) Reakcja podwójnego przemieszczenia (reakcja wytrącania)
(iii) Reakcja rozkładu.

7. Napisz równanie chemiczne reakcji, w której zaszły następujące zmiany, na przykładzie każdego z nich:
(i) Zmiana koloru
(ii) Zmiana temperatury
(iii) Powstawanie osadu
Odpowiedź.
(i)Cu(s) + 2AgNO3 (aq)———–> Cu (NIE3)2(aq) + 2 Ag
Roztwór stanie się niebieski i osadzi się lśniący srebrny metal.
(ii) NaOH + HCl ———–> NaCl + H2O+ ciepło
Temperatura wzrośnie, ponieważ ciepło będzie się wydzielać.
(iii) Pb(NO3)2 (aq) + 2KI (aq)———–> Pbl2 (s) + 2KNO3 (aq)
Żółty ppt
Żółty osad Pbl2zostanie utworzony.

8. Podaj rodzaj reakcji chemicznych i równań chemicznych, które zachodzą w następujących miejscach:
(i) Drut magnezowy spala się w powietrzu.
(ii) Prąd elektryczny przepływa przez wodę.
(iii) Gazy amoniaku i chlorowodoru są zmieszane.

Odpowiedź.

9.(a) Napisz zasadniczy warunek zajścia następującej reakcji:
2AgBr—-> 2Ag + Br2
Napisz jedną aplikację tej reakcji.
(b) Uzupełnij następujące równanie chemiczne reakcji chemicznej 2FeS04 —

(c) Co się dzieje, gdy do szybkiej linii zostanie dodana woda. Napisz równanie chemiczne.
Odpowiedź.

Ta reakcja jest wykorzystywana w fotografii.

(c) Powstaje wapno gaszone z syczącym dźwiękiem i wydziela się dużo ciepła.

10. 2 g kryształów siarczanu żelaza ogrzewa się w rurce do wrzenia na sucho.
(i) Wymień dowolne dwie obserwacje.
(ii) Wymień rodzaj zachodzącej reakcji chemicznej.
(iii) ‘Zapisz równanie chemiczne reakcji.
Odpowiedź.
(i) •Zielony kolor Fe SO4 znika i tworzy się czerwonawo-brązowa substancja stała.
• Zapach płonącej siarki.
(ii) Reakcja rozkładu

Pytania dotyczące długich odpowiedzi [5 punktów] -Rok 2015

11. (a) Zdefiniuj zrównoważone równanie chemiczne. Dlaczego równanie powinno być zrównoważone?
(b) Napisz zbilansowane równanie chemiczne dla następującej reakcji:
(i) Fosfor spala się w obecności chloru, tworząc pentachlorek fosforu.
(ii) Spalanie gazu ziemnego.
(iii) Proces oddychania.
Odpowiedź.
(a) Zrównoważone równanie chemiczne ma równą liczbę atomów różnych pierwiastków w substratach i produktach. Zgodnie z prawem zachowania masy materia nie może powstać ani ulec zniszczeniu w reakcji chemicznej.
(b)(i) P4 (s) + 10Cl2 (g) ———> 4PCl5 (S)
(i) CH4 (g) + 2O2 (g) ———> CO2 (g) + 2H2O(l) + energia cieplna
(iii) C6h12O6 (s) + 602 (g) + 6H2O ———> 6CO2 (woda) + 12H2O(l) + energia

12.(a) Wyjaśnij dwa sposoby, dzięki którym przemysł spożywczy zapobiega jełczeniu.
(b) Omów znaczenie reakcji rozkładu w przemyśle metalowym z trzema punktami.
Odpowiedź.
(a) (i) Jełczeniu można zapobiegać, dodając przeciwutleniacze do żywności zawierającej
tłuszcz i olej, m.in. butylowany hydroksyanizol dodaje się do masła jako przeciwutleniacz.
(ii) Można temu zapobiec pakując żywność zawierającą tłuszcz i olej w gazowy azot.
(b) (i) Stopiony NaCl jest rozkładany elektrolitycznie z wytworzeniem metalicznego sodu.
(ii) Metaliczny glin jest otrzymywany przez rozkład elektryczny rudy boksytu zmieszanej z kriolitem.
(iii) Rudy węglanowe rozkłada się termicznie z wytworzeniem tlenku metalu, który po redukcji daje metal.

Pytanie typu krótkiej odpowiedzi [I] [2 punkty] -Rok 2014

13. Co obserwuje się, gdy roztwór roztworu jodku potasu dodaje się do roztworu azotanu ołowiu? Nazwij rodzaj reakcji. Napisz zrównoważone równanie chemiczne, aby przedstawić powyższą reakcję chemiczną.
Odpowiedź.Powstaje żółty osad jodku ołowiu. Jest to reakcja strącania.
Pb( NIE3)2 (aq) + 2KI (aq) —-> Pbl2 (s) + 2KNO3 (aq)
Nazywa się to również reakcją podwójnego przemieszczenia.

Krótki typ odpowiedzi Pytanie[ll] [3 punkty] -Rok 2014

14. Napisz równania chemiczne reakcji zachodzących przy pomocy
(a) Żelazo reaguje z parą
(b) Magnez reaguje z dil HCl
(c) Miedź jest podgrzewana w powietrzu.
Odpowiedź.

Pytanie typu długiej odpowiedzi [5 punktów] -Rok 2014

15.(a) Napisz po jednym przykładzie dla każdej reakcji rozkładu przeprowadzonej za pomocą
(i) Elektryczność (ii) Ciepło (iii) Światło
(b) Które z poniższych stwierdzeń jest poprawne i dlaczego miedź może wypierać srebro z azotanu srebra, a srebro może wypierać miedź z roztworu siarczanu miedzi.
Odpowiedź.

Pytania typu krótkiej odpowiedzi[ll] [3 punkty] -Rok 2013

16.Jakie produkty uzyskamy po prostym podgrzaniu azotanu ołowiu. Napisz zbilansowane równanie chemiczne dla reakcji? Podaj rodzaj reakcji chemicznej zachodzącej w zmianie.
Odpowiedź. Uwalnia się tlenek ołowiu, dwutlenek azotu i tlen.

Jest to reakcja rozkładu termicznego.

17. Co oznacza równanie chemiczne typu szkieletowego? Co to reprezentuje? Korzystając z równania rozkładu elektrolitycznego wody, rozróżnij równanie chemiczne szkieletu i zrównoważone równanie chemiczne.
Odpowiedź. Równania, w których gazy są zapisane w postaci atomowej zamiast w postaci cząsteczkowej, a równanie nie jest zrównoważone, nazywane są równaniem typu szkieletowego. Reprezentują pierwiastki gazowe powstałe w stanie atomowym, a równanie nie jest zrównoważone

Pytania typu krótkiej odpowiedzi[l] [2 punkty] -Rok 2012

18. Napisz zbilansowane równania chemiczne dla następujących reakcji.
(i) bromek srebra pod wpływem światła słonecznego rozkłada się na srebro i brom,
(ii) Metaliczny sód reaguje z wodą, tworząc wodorotlenek sodu i gazowy wodór.
Odpowiedź.

19.Zidentyfikuj rodzaj reakcji w poniższych równaniach.
(i) CH4 + 2O2 WSPÓŁ2 + 2 godz2O
(ii) Pb(NO3)2 + 2KI ——–>Pbl2 + 2KNO
(iii) CaO + H2O——–> Ca(OH)2
(iv) CuSO4 + Zn ——–> ZnSO4 + Cu
Odpowiedź.
(i) Reakcja spalania i reakcja utleniania.
(ii) Reakcja podwójnego przemieszczenia i reakcja strącania.
(iii) Reakcja kombinowana.
(iv) Reakcja przemieszczenia.

20. Napisz zbilansowane równanie reakcji magnezu z kwasem solnym. Nazwij otrzymany produkt, określ rodzaj reakcji.
Odpowiedź.

Powstały produkt to chlorek magnezu i gazowy wodór.
Jest to reakcja przemieszczenia.

21.Opisz ćwiczenie, aby zaobserwować, co się dzieje, gdy wapno palone dodawane jest do wody w zlewce. Podaj dwie ważne obserwacje i nazwij rodzaj zachodzącej reakcji.
Odpowiedź.
Cel: Obserwacja, co się dzieje, gdy do wody w zlewce dodaje się wapno palone.
Wymagane materiały: Wapno palone (tlenek wapnia), woda, zlewka.

Procedura:
1. Weź 5 g tlenku wapnia do zlewki.
2. Powoli dodawaj wodę.
3. Dotknij zlewki.
4. Zanotuj obserwacje.
Obserwacja: Tlenek wapnia reaguje z wodą
energicznie tworząc wodorotlenek wapnia z wydzielaniem ciepła.
Reakcja chemiczna:

Wniosek: Reakcja CaO (tlenek wapnia) i H2O jest reakcją kombinowaną. Jest to proces egzotermiczny, ponieważ wydziela się ciepło.

22. Jaki kolor mają kryształy siarczanu żelaza? Jak zmienia się ten kolor po podgrzaniu?
Odpowiedź.Barwa siarczanu żelaza jest jasnozielona. Podczas ogrzewania kolor zmienia się na czerwonobrązowy z powodu tworzenia się tlenku żelaza (III).
Podaj przykład dla reakcji rozkładu termicznego i fotochemicznego. Napisz również odpowiednie zbilansowane równania chemiczne.
Reakcja rozkładu termicznego:

Reakcja rozkładu fotochemicznego:

24. Dlaczego kolor roztworu siarczanu miedzi zmienia się, gdy zanurza się w nim żelazny gwóźdź? Napisz dwie obserwacje.
Odpowiedź. Dzieje się tak, ponieważ zachodzi reakcja przemieszczenia.
Żelazo wypiera miedź z roztworu siarczanu miedzi i tworzy bladozielony
Osadza się barwny roztwór FeS04 i czerwonawo-brązowa metaliczna miedź.
Fe(s) + CuS04(aq) ——–> FeS04(aq) + Cu(s)

25. Przetłumacz poniższe zdanie na równanie chemiczne, a następnie je zrównoważ. Chlorek baru reaguje z siarczanem glinu dając chlorek glinu i osad siarczanu baru. Podaj dwa typy, do których można sklasyfikować tę reakcję.
Odpowiedź. 3BaCl2(aq) + A12(S04)3(aq) ——–> 3BaS04(s) + 2AlCl3(aq)
Można go sklasyfikować jako podwójne przemieszczenie oraz reakcję strącania.

26. Dlaczego reakcje rozkładu nazywa się przeciwieństwem reakcji złożonych? Napisz równania dla tych reakcji.
Odpowiedź. W reakcji rozkładu związek rozkłada się na prostsze związki lub pierwiastki, np.

Reakcja kombinacyjna to reakcja, w której dwa lub więcej pierwiastków lub związków łączy się, tworząc nowy związek, np.

Tak więc reakcje rozkładu i łączenia są sobie przeciwne.

Pytania typu krótkiej odpowiedzi[ll] [3 punkty] -Rok 2012

27. Poniższy diagram przedstawia reakcję chemiczną. Obserwuj uważnie i odpowiedz na poniższe pytania

(a) Zidentyfikuj rodzaj reakcji chemicznej, która będzie miała miejsce i zdefiniuj ją. Jak zmieni się kolor soli?
Napisz równanie chemiczne zachodzącej reakcji.
(c) Wymień jedno komercyjne zastosowanie tej soli.
Odpowiedź. (a) Reakcja rozkładu fotochemicznego: Reakcje, w których związek rozpada się na proste substancje w obecności światła, nazywane są reakcją rozkładu fotochemicznego. Kolor soli zmieni się z białego na szary.

(c) W fotografii stosuje się chlorek srebra.

28. Co to jest jełczenie? Wymień dwa sposoby zapobiegania jełczeniu.
Odpowiedź. Proces, w którym psuje się smak i zapach jedzenia, nazywamy jełczeniem. Dzieje się tak z powodu utleniania.
Zapobieganie jełczeniu:
(i) Do kwasów tłuszczowych dodaje się przeciwutleniacze, aby zapobiec utlenianiu, m.in. wióry są pakowane w obecności gazowego azotu, który zapobiega zepsuciu przez utlenianie.
(ii) Żywność należy przechowywać w hermetycznym pojemniku w lodówce.

29. Napisz zrównoważone równanie chemiczne dla reakcji zachodzących podczas oddychania. Zidentyfikuj rodzaj kombinacji reakcji, która ma miejsce podczas tego procesu i uzasadnij nazwę. Podaj jeszcze jeden przykład tego typu reakcji.
Odpowiedź. CgH1206 + 602 —————> 6CO2 + 6H20 + ciepło
Jest to egzotermiczna reakcja kombinowana, ponieważ wydziela się ciepło.
CH4(g) + 2O2(g) ————–>CO2 (g) + 2H20
Spalanie metanu jest kolejnym przykładem egzotermicznej reakcji skojarzonej.

30. Co to jest reakcja redoks? Zidentyfikuj substancję utlenioną i zredukowaną w następujących reakcjach.
(i)2PbO + C —–> 2Pb + CO2
(ii)MnO2 + 4HCl —–> MnCl2 + 2 godz20 + Cl2
Odpowiedź. Reakcje, w których utlenianie i redukcja zachodzą jednocześnie, nazywane są reakcjami redoks.
(i) PbO ulega redukcji, a C utlenia się.
(ii) MnOs ulega redukcji, a HCl utlenia się.

31. Napisz zbilansowane równania chemiczne dla następujących reakcji iw każdym przypadku zidentyfikuj rodzaj reakcji.
Reakcja termitowa, tlenek żelaza (III) reaguje z aluminium i daje stopione żelazo i tlenek glinu.
Odpowiedź.

Jest to reakcja przemieszczenia, ponieważ A1 wypiera Fe z Fe2O3.
Stopione żelazo jest używane’do naprawy uszkodzonych torów kolejowych.

32. Roztwór chlorku potasu po zmieszaniu z roztworem azotanu srebra tworzy nierozpuszczalną białą substancję. Napisz zachodzącą reakcję chemiczną, a także podaj rodzaj reakcji chemicznej?
Odpowiedź.

.
Jest to reakcja podwójnego przemieszczenia. Jest to również reakcja wytrącania, ponieważ AgCl jest białym osadem.

Pytania dotyczące bardzo krótkiej odpowiedzi [1 znak] -Rok 2011

33. Podaj jedną podstawową różnicę między zmianą fizyczną a zmianą chemiczną.
Odpowiedź. W zmianie fizycznej nie tworzy się nowa substancja, podczas gdy w przypadku zmiany chemicznej powstaje/są nowe substancje.

34 Co oznacza reakcja chemiczna?
Odpowiedź. Reakcja reprezentująca zmianę chemiczną nazywana jest reakcją chemiczną.

35.AgN03(aq) + NaCl(aq)——————– > AgCl(s)4↓ + NaN03(aq)
FeS + H2S04————- > FeS04 + H2S
Rozważ powyższe dwa równania chemiczne z dwoma różnymi rodzajami strzałek (↑ i ↓) wraz z iloczynem. Co oznaczają te dwie różne strzałki?
Odp.,pokazuje, że gaz się wydzielił, podczas gdy pokazuje, że powstaje nierozpuszczalna substancja (osad).

36. Wodór jest gazem wysoce łatwopalnym, a tlen podporą spalania, natomiast do gaszenia ognia używa się wody będącej związkiem wodoru i tlenu. Czemu?
Odpowiedź. Dzieje się tak, ponieważ właściwości związku (H2O) różnią się od właściwości jego elementów składowych, tj. H2i O2.

Pytania typu krótkiej odpowiedzi[l] [2 punkty] -Rok 2011

37. Za pomocą odpowiedniego równania chemicznego uzasadnij, że niektóre reakcje chemiczne są określone przez:
(i) zmiana koloru, (ii) zmiana temperatury.
Odpowiedź.

38.a) Do białego prania stosuje się roztwór substancji „X”. Co to jest substancja „X”? Podaj reakcję chemiczną „X” z wodą.
(b) Dlaczego kolor roztworu siarczanu miedzi zmienia się, gdy zanurza się w nim żelazny gwóźdź?
Odpowiedź.
a) „X” oznacza tlenek wapnia (CaO).
CaO(y) + H2O(l) —–> Ca(OH)2(aq) + ciepło
(a) Dzieje się tak, ponieważ żelazo wypiera miedź z CuS04 utworzyć FeS04 który jest bladozielony.
Fe(s) + CUS04 (aq)—–> FeS04(aq) + Cu(s)
Niebieski Jasnozielony

39.Zrównoważ następujące równania chemiczne.

Odpowiedź.

40. Napisz zbilansowane równanie dla. następującej reakcji i każdorazowo określ rodzaj reakcji.
(i) Bromek potasu + jodek baru—->jodek potasu + bromek baru.
(ii) Wodór(g) + Chlor(g)—-> Chlorowodór(g)
Odpowiedź.

41. Płytka cynkowa została umieszczona w roztworze siarczanu miedzi przechowywanego w szklanym pojemniku. Stwierdzono, że niebieski kolor roztworu blednie i blednie wraz z upływem czasu. Po kilku dniach, gdy z roztworu wyjęto blachę cynkową, zaobserwowano na niej szereg dziur.
(i) Podać przyczynę zmian zaobserwowanych na płycie cynkowej.
(ii) Napisz równanie chemiczne dla zachodzącej reakcji.
Odpowiedź.
(i) Dzieje się tak, ponieważ cynk wyparł miedź z CuS04. Metaliczny cynk został użyty do wytworzenia siarczanu cynku, dlatego zaobserwowano liczbę otworów.

42. Biała sól podczas ogrzewania rozkłada się dając brązowe opary i pozostaje pozostałość.
(i) Nazwij sól.
(ii) Napisz równanie reakcji rozkładu.
Odpowiedź.
(i) Azotan ołowiu jest solą białą.

43. Gdy roztwór jodku potasu zostanie dodany do roztworu azotanu ołowiu w probówce, zachodzi reakcja.
(a) Co to za reakcja?
(b) Napisz zrównoważone równanie chemiczne reprezentujące powyższą reakcję.
Odpowiedź.
(a) Podwójne przemieszczenie oraz reakcja wytrącania.

44. Zdefiniuj reakcję kombinacji. Podaj jeden przykład reakcji skojarzonej, która również jest egzotermiczna.
Odpowiedź. Reakcja, w której dwa pierwiastki lub związki łączą się w jeden związek, nazywana jest reakcją kombinowaną.

Jest to również reakcja egzotermiczna wraz z reakcją kombinowaną, ponieważ wydziela się ciepło.
Pytania typu krótkiej odpowiedzi[ll] [3 punkty]

45.(a) Podziel poniższe reakcje na różne typy.

(b) Która z powyższych reakcji jest reakcją (reakcjami) strącania? Dlaczego reakcja nazywana jest reakcją strącania?
Odpowiedź.
(a) (i) Reakcja strącania (reakcja podwójnego przemieszczenia)
(ii) Reakcja kombinowana (w) Reakcja rozkładu
(b) Reakcja (i) jest reakcją strącania, ponieważ jeden z powstałych produktów jest nierozpuszczalny w wodzie.

46. ​​Napisz zbilansowane równania dla następujących, wymieniając rodzaj zachodzącej reakcji.
(i) Aluminium + Brom —–> Bromek glinu
(ii) Węglan wapnia—–> Tlenek wapnia + Dwutlenek węgla
(iii) Chlorek srebra—–>Srebro + chlor
Odpowiedź.

47.(a) Dlaczego oddychanie uważa się za reakcję egzotermiczną?
(b) Zdefiniuj pojęcia utleniania i redukcji.
(c) Zidentyfikuj substancję, która ulega utlenieniu i redukcji w następującej reakcji.

Odpowiedź. (a) Dzieje się tak, ponieważ podczas oddychania wydziela się ciepło.
(b) Utlenianie to proces, w którym O2 dodaje się lub H2 jest usuwany lub ma miejsce utrata elektronów. Redukcja to proces, w którym H2 jest dodany lub O2. jest usuwany lub dochodzi do wzmocnienia elektronów.
(c) Zn utlenia się, CuO ulega redukcji.

48. Co to znaczy
(i) reakcja strącania,
(ii) reakcja egzotermiczna,
(iii) reakcja utleniania?
Napisz zrównoważone równania chemiczne dla przykładu każdego z nich.
Odpowiedź.(i) Reakcja strącania: reakcja, w której dwa związki wymieniają swoje
jony, a powstały produkt jest nierozpuszczalny w wodzie, nazywa się reakcją strącania.

(ii) Reakcja egzotermiczna: Reakcja, w której wydziela się ciepło, nazywana jest reakcją egzotermiczną.

(iii) Reakcja utleniania: Reakcja, w której dodaje się Og lub H2 jest usuwany lub następuje utrata elektronów nazywana jest reakcją utleniania.

49. Być może zauważyłeś, że kiedy proszek miedzi jest podgrzewany w porcelanowym naczyniu, powierzchnia proszku miedzi zostaje pokryta czarną substancją koloru.
(i) Jak powstała ta czarna substancja?
(ii) Co to za czarna substancja?
(iii) Napisz równanie chemiczne zachodzącej reakcji.
Odpowiedź.
(i) Miedź reaguje z tlenem, tworząc tlenek miedzi, który jest czarny, tj. zachodzi utlenianie miedzi.
(ii) Tlenek miedzi

Pytania dotyczące bardzo krótkiej odpowiedzi [1 znak] -Rok 2010

50. Co dzieje się chemicznie, gdy do wody w wiadrze dodaje się wapno palone?
Odpowiedź. Wapno niegaszone reaguje z wodą tworząc wapno gaszone i wytwarza dużo ciepła oraz syczący dźwięk.

51. Na jakiej podstawie równoważone jest równanie chemiczne?
Odpowiedź. Reakcja chemiczna jest równoważona na podstawie prawa zachowania masy.

52. Jaką zmianę koloru obserwuje się, gdy biały chlorek srebra jest wystawiony na działanie promieni słonecznych? Podaj rodzaj reakcji chemicznej w tej zmianie.
Odpowiedź. Chlorek srebra szarzeje. Jest to reakcja rozkładu fotochemicznego.

53. Napisz zrównoważone równanie chemiczne reakcji między chlorkiem sodu
oraz azotan srebra wskazujący stan fizyczny reagentów i produktów.
Odpowiedź.

Pytania typu krótkiej odpowiedzi[l] [2 punkty]

54. Co się dzieje, gdy wodny roztwór siarczanu sodu reaguje z wodnym roztworem chlorku baru? Podaj warunki fizyczne reagentów, w których reakcja między nimi nie będzie miała miejsca. Napisz zbilansowane równanie chemiczne dla reakcji i nazwij rodzaj reakcji.
Odpowiedź. Powstaje biały osad siarczanu baru.
Jeżeli oba reagenty są w stanie stałym, to reakcja między nimi nie będzie miała miejsca.

Jest to podwójne przemieszczenie oraz reakcja strącania.

55. Co to jest reakcja redoks? Kiedy magnezowa wstęga płonie w powietrzu olśniewającym płomieniem i tworzy biały popiół, czy magnez jest utleniany czy redukowany? Czemu?
Odpowiedź. Reakcje, w których utlenianie (utrata elektronów) i redukcja (uzyskiwanie elektronów) zachodzą jednocześnie, nazywane są reakcjami redoks.

Magnez ulega utlenieniu, ponieważ traci elektrony, tworząc Mg2+, a tlen zyskuje elektrony, tworząc O2-, dlatego ulega redukcji.

56. Napisz dowolne dwie obserwacje w ćwiczeniu, które mogą sugerować, że zaszła reakcja chemiczna. Podaj przykład na poparcie swojej odpowiedzi.
Odpowiedź. Jakiekolwiek dwie z tych obserwacji będą sugerować, że zaszła reakcja chemiczna.
(i) Zmiana stanu.
(ii) Zmiana koloru.
(iii) Ewolucja gazu.
(iv) Zmiana temperatury.
Na przykład azotan ołowiu jest białym krystalicznym ciałem stałym, które po ogrzaniu daje żółtawo-brązowe ciało stałe (tlenek ołowiu). Wydziela się również brązowy i bezbarwny gaz. Pokazuje, że zaszła reakcja chemiczna.

57.Kiedy proszek zwykłego metalu jest podgrzewany w otwartym naczyniu z porcelany, jego kolor staje się czarny. Jednak gdy wodór zostanie przepuszczony przez tak powstałą gorącą czarną substancję, odzyskuje ona swój pierwotny kolor. Na podstawie powyższych informacji odpowiedz na poniższe pytania.
(i) Jaki rodzaj reakcji chemicznej zachodzi w każdym z dwóch podanych etapów?
(ii) Nazwij metal początkowo wzięty w postaci proszku. Napisz zrównoważone równania chemiczne dla obu reakcji.
Odpowiedź.
(i) W pierwszym etapie zachodzi utlenianie. W drugim etapie zachodzi reakcja redoks.
(ii) Metal w postaci proszku to miedź.

Pytania dotyczące bardzo krótkiej odpowiedzi [1 znak] -Rok 2009

58. Dlaczego w elektrolizie wody objętość gazu zebranego na jednej elektrodzie jest dwukrotnie większa niż na drugiej elektrodzie?
Odpowiedź.Dzieje się tak dlatego, że woda zawiera wodór i tlen w stosunku 2:1.

59.Zrównoważ następujące równania chemiczne.
Odpowiedź.

Pytania typu krótkiej odpowiedzi[l] [2 punkty] -Rok 2009

60. Wymień produkty powstałe na silnie nagrzewających się kryształach siarczanu żelaza. Jaki rodzaj reakcji chemicznej zachodzi w tej zmianie?
Odpowiedź.

To reakcja rozkładu.

61. Co to jest reakcja utleniania? Podaj przykład reakcji utleniania. Czy utlenianie jest reakcją egzotermiczną czy endotermiczną?
Odpowiedź. Reakcja, w której dodaje się tlen lub pierwiastek elektroujemny lub usuwa się wodór lub pierwiastek elektrododatni lub następuje utrata elektronów, nazywana jest reakcją utleniania, np. ,

Reakcje utleniania mają głównie charakter egzotermiczny, ponieważ w tym procesie wydziela się ciepło.

62. Opisz ćwiczenie, aby zademonstrować zmianę zachodzącą, gdy biały chlorek srebra jest trzymany w świetle słonecznym. Podaj rodzaj zachodzącej reakcji chemicznej.
Odpowiedź.
Cel: Zademonstrowanie zmiany zachodzącej, gdy biały chlorek srebra jest trzymany w słońcu.
Wymagane materiały: AgNO3(aq), NaCl (aq), probówki.

Procedura:
1. Umieść 5 ml roztworu azotanu srebra w probówce.
2. W innej probówce przygotować roztwór chlorku sodu.
3. Do probówki zawierającej roztwór azotanu srebra dodaj roztwór chlorku sodu.
4. Obserwuj kolor chlorku utworzonego z chlorku srebra do szarego srebrnego metalu. Osusz go za pomocą bibuły filtracyjnej i umieść na szkiełku zegarka.
5. Umieść szkiełko zegarka w słońcu na jakiś czas.
6. Po pewnym czasie obserwuj kolor chlorku srebra. Obserwacja: Biały chlorek srebra zmienia kolor na szary w świetle słonecznym, ponieważ tworzy się srebrny metal.

Wyjaśnienie: Chlorek srebra jest światłoczuły. Rozkłada się w obecności światła słonecznego, tworząc metaliczny srebrny i gazowy chlor.
Wniosek: Rozkład chlorku srebra w obecności światła słonecznego jest reakcją rozkładu fotochemicznego.

63. Gdy taśma magnezowa pali się w powietrzu lub tlenie, powstaje produkt. Podaj rodzaj reakcji chemicznej i nazwij powstały w wyniku reakcji produkt. Napisz zrównoważone równanie chemiczne tej reakcji.
Odpowiedź.


Rodzaj reakcji to reakcja kombinowana, a powstałym produktem jest tlenek magnezu.

64.Rozróżnić reakcję przemieszczenia i reakcję podwójnego przemieszczenia. Zidentyfikuj przemieszczenie i reakcję podwójnego przemieszczenia na podstawie poniższych reakcji.
Odpowiedź.

Reakcja przemieszczenia to reakcja, w której bardziej reaktywny metal może wyprzeć mniej reaktywnego metalu z roztworu soli.
Reakcja podwójnego przemieszczenia to reakcje, w których związki wymieniają swoje jony, tworząc dwa nowe związki (?) Reakcja podwójnego przemieszczenia (ii) Reakcja przemieszczenia

65. Po zmieszaniu roztworów azotanu ołowiu(II) i jodku potasu,
(i) jaki był kolor powstałego osadu i czy możesz go nazwać?
(ii) napisz zbilansowane równanie chemiczne dla tej reakcji.
(iii) czy jest to również reakcja podwójnego przemieszczenia?
Odpowiedź.
(i) Barwa osadu jest żółta. Nazwa związku powstałego w postaci osadu to Pbl2 (jodek ołowiu).

(iii) Tak, jest to również reakcja podwójnego przemieszczenia.

66.Co rozumiesz przez reakcje egzotermiczne i endotermiczne? Daj przykłady.
Odpowiedź.Reakcje egzotermiczne to takie, w których wydziela się ciepło, m.in.

Reakcje endotermiczne to reakcje, w których ciepło jest pochłaniane, np.


Najbardziej magiczny (i najtrudniejszy) deser we Francji zyskuje na popularności — ponownie

Suflet odgrywa główną rolę w wielu paryskich menu, w tym w Champeaux Alaina Ducasse, współczesnej brasserie.

Gdy francuskie gusta przechodzą w pocieszające klasyki, suflet powraca.

Z talerzy obiadowych w Les Fables de la Fontaine, współczesnym bistro w siódmej dzielnicy Paryża, uprzątnięto. Stoły były wyszczotkowane, a świeże sztućce starannie ułożone w ramach przygotowań do deseru, który był głównym powodem mojej wizyty. Nie mogłam nie zauważyć, że jeden z kelnerów czeka wyczekująco przy wejściu do jadalni, z oczami utkwionymi w drzwiach kuchni.

Chwilę później przez drzwi wszedł David Bottreau, właściciel bistro, trzymając w ręku małą bambusową tacę. Na nim stało perłowobiałe naczynie do pieczenia i owalna miska wypełniona jedną idealną gałką sorbetu. Pobliscy goście wyciągali szyje, by patrzeć, jak Bottreau szybko podchodzi do mojego stolika i ostrożnie kładzie danie przede mną z naciskiem „ Le voila! Cal nad krawędzią gorącej kokilki wyrósł chrupiący, złoty ptyczek mojego deseru: suflet ananasowo-liczi.

Artykuł jest kontynuowany pod reklamą

Tak, jeśli ma to być zrobione poprawnie. „Odliczanie rozpoczyna się w momencie, gdy danie opuści piekarnik”, powiedział mi kiedyś nieżyjący już cukiernik Laurent Jeannin. (Suflet z gorzkiej czekolady Jeannin z lodami koniakowymi jest nadal zimową podstawą w brasserie 114 Faubourg.) Wykonany z ubitych białek jaj złożonych w smakową bazę jajeczną, suflet unosi się, gdy pęcherzyki powietrza uwięzione w białkach jaj rozszerzają się, gdy są odsłonięte ogrzać. Te bąbelki zaczynają się kurczyć w momencie, gdy suflet opuszcza piekarnik, co oznacza, że ​​należy go podać w ciągu kilku minut, zanim wierzchnia warstwa zacznie opróżniać.

Suflet, którego nazwa pochodzi od francuskiego czasownika suflet („dmuchać lub dmuchać”) przypisuje się XVIII-wiecznemu francuskiemu kucharzowi Vincentowi de la Chapelle. Ale danie to stało się popularne we Francji dopiero na początku XIX wieku, kiedy pierwszy kucharz z gwiazd, Marie-Antoine Carême, umieścił je w jednej ze swoich książek kucharskich. Ponad sto lat później Julia Child wprowadziła do amerykańskiego podniebienia zarówno słodkie, jak i słone suflety, pisząc w: Opanowanie sztuki francuskiego gotowania że w szczególności suflet deserowy jest uważany za „uosobienie i triumf sztuki francuskiej kuchni”.

Teraz wahadło powraca do klasyki galijskiej. „Suflet jest przykładem la kuchnia burżuazyjna – codzienna kuchnia, która nie jest ani zbyt rustykalna, ani zbyt ezoteryczna – powraca” – mówi szefowa kuchni Virginie Basselot, która w 2015 roku otrzymała prestiżowy tytuł Meilleur Ouvrier de France, po części dzięki mocy jej pikantnego sufletu. „Wracamy do prostych, rozpoznawalnych dań, które uspokajają”.

Nawet uznani szefowie kuchni, znani ze swoich wybiegających w przyszłość stylów, ponownie przyjmują to danie. Kiedy nagrodzony gwiazdką Michelin szef kuchni, Alain Ducasse, otworzył swoją brasserie Champeaux w 2016 roku, suflet – zarówno pikantny, jak i słodki – zajął pierwsze miejsce w menu. A młodzi kucharze używają sufletu jako płótna do eksperymentów. Wersja ananasowo-liczi, którą lubiłem w Les Fables, została opracowana przez 23-letnią kucharkę Julię Sedefdjian, która również używała kokosa, mango i innych owoców.

Artykuł jest kontynuowany pod reklamą

Zdrapując ostatnie chrupiące kąski z dna kokilki, podziękowałem za to, że najbardziej ulotne danie Francji znalazło sposób na przetrwanie.

Divellec
W swojej restauracji z owocami morza wielokrotnie nagradzany szef kuchni Mathieu Pacaud serwuje prosty, uniwersalny faworyt: suflet czekoladowy z dekadenckimi lodami waniliowymi. 18 rue Fabert, 75007.

Le Sufflé
Ta pierwsza restauracja w dzielnicy jest świątynią dla miłośników sufletów od 1961 roku. Menu składa się wyłącznie z pikantnych i słodkich sufletów, które zmieniają się wraz z porami roku. 36 rue Mont Thabor, 75001.

Champeaux
W nowoczesnej brasserie Alaina Ducasse suflety dnia, zarówno pikantne (od sera po homara), jak i słodkie (np. czekoladowe, a może pomarańczowe), są wymienione na tablicy, takiej jak ta, na której znajdują się przyloty i odjazdy pociągów na Gare du Nord. Forum des Halles La Canopée, 75001.

114 Faubourg
Wśród słodyczy wyróżniających się w tej nagrodzonej gwiazdką Michelin brasserie – znajdującej się w hotelu Le Bristol – nie ma nic bardziej kultowego niż suflet z ciemnej czekolady Guanaja zmarłego Laurenta Jeannina, podawany z domowymi lodami koniakowymi. 114 rue du Faubourg Saint-Honoré, 75008.


Powstawanie Himalajów

Geologicznie rzecz biorąc Himalaje i Mount Everest są stosunkowo młode. Zaczęły się formować ponad 65 milionów lat temu, kiedy zderzyły się dwie z wielkich płyt skorupy ziemskiej — płyta euroazjatycka i płyta indoaustralijska. Subkontynent indyjski przesunął się na północny wschód, uderzając w Azję, składając i przesuwając granice płyt, aż Himalaje osiągnęły ostatecznie ponad pięć mil wysokości. Płyta indyjska, przesuwająca się do przodu o około 1,7 cala rocznie, jest powoli popychana lub subdukowana przez płytę euroazjatycką, która uparcie odmawia ruchu. W rezultacie wysokość Himalajów i Wyżyny Tybetańskiej każdego roku wzrasta o około 5 do 10 milimetrów. Geolodzy szacują, że Indie będą nadal przesuwać się na północ przez prawie tysiąc mil w ciągu najbliższych 10 milionów lat.


Pióro wieczne Watermana

Waterman wykorzystał zasadę kapilarności do stworzenia swojego pierwszego pióra. Używał powietrza do wywołania stałego i równomiernego przepływu atramentu. Jego pomysł polegał na dodaniu otworu wentylacyjnego w stalówce i trzech rowków wewnątrz mechanizmu podającego. Swoje pióro ochrzcił „Regularnym” i ozdobił drewnianymi akcentami, uzyskując na nie patent w 1884 roku.

Waterman sprzedawał ręcznie robione długopisy z zaplecza sklepu z cygarami w pierwszym roku swojej działalności. Gwarantował długopisy na pięć lat i reklamował się w modnym magazynie, Przegląd recenzji. Zamówienia zaczęły napływać. W 1899 roku otworzył fabrykę w Montrealu i oferował różnorodne projekty.

Waterman zmarł w 1901 roku, a jego bratanek, Frank D. Waterman, przeniósł firmę za granicę, zwiększając sprzedaż do 350 000 długopisów rocznie. Traktat Wersalski został podpisany przy użyciu solidnego złotego pióra Watermana, co było dalekie od dnia, w którym Lewis Waterman stracił swój ważny kontrakt z powodu nieszczelnego wiecznego pióra.


Dlaczego napisy na tabliczkach Vindolanda zmieniają się pod wpływem powietrza? - Historia




JOSEPH NICEPHORE NIEPCE (kolekcja)
LOUIS JACQUES MANDE DAGUERRE
(kolekcja)
JEAN BAPTISTE LOUIS GROS
WILHELM POŁÓWKA
ANTON MARTIN
JOSEPH SAXTON
JANA PIÓRKA
WILLIAM i FREDERICK LANGENHEIM
JAN ADAMS BICZ

W ROKU 1839 dwa niezwykłe procesy, które zrewolucjonizowały nasze postrzeganie rzeczywistości, zostały ogłoszone oddzielnie w Londynie i Paryżu, które były odpowiedzią na wyzwanie, jakim było ciągłe uchwycenie ulotnych obrazów odbitych w camera obscura. Oba systemy obejmowały zastosowanie znanych od dawna zasad optycznych i chemicznych, ale poza tym były one tylko powierzchownie powiązane. Wynikiem jednego procesu był unikalny, niepodrabialny, odwrócony w bok monochromatyczny obraz na metalowej płycie, który nazwano dagerotypem na cześć jednego z jej wynalazców, Louisa Jacquesa Mande Daguerre'a (pi. No1) (patrz Profil). Drugi system wytworzył obraz na papierze, który był również monochromatyczny i tonalny oraz odwrócony bocznie—a negatyw. Po umieszczeniu w kontakcie z inną powierzchnią poddaną obróbce chemicznej i wystawionym na działanie światła słonecznego, obraz negatywowy został przeniesiony w odwrotnej kolejności, co dało obraz o normalnych wartościach przestrzennych i tonalnych. Wynik tej procedury nazwano rysunkiem fotogenicznym i wyewoluował w kalotyp, czyli talbotyp, nazwany na cześć jego wynalazcy, Williama Henry'ego Foxa Talbota (pi. nr 2) (patrz Profil). Z powodów, które zostaną zbadane w dalszej części rozdziału, proces negatywowo-pozytywny Talbota początkowo był mniej popularny niż unikalny obraz Daguerre'a na metalu, ale to system Talbota stanowił podstawę wszystkich istotnych zmian w fotografii.

1. JEAN BAPTISTE SABATIER-BLOT. Portret Louisa Jacquesa Monde Daguerre, 1844. Dagerotyp. Międzynarodowe Muzeum Fotografii w George Eastman House. Rochester, Nowy Jork

2. ANTOINE CLAUDET.
Portret Williama Henry'ego Foxa Talbota, ok. 1930 r. 1844.
Dagerotyp. Muzeum Fox Talbot, Lacock, Anglia.

Do czasu ogłoszenia tego w 1839 r. zachodnie uprzemysłowione społeczeństwo było gotowe do fotografowania. Obrazy aparatu pojawiły się i pozostały żywotne, ponieważ zaspokajały potrzeby kulturowe i socjologiczne, których nie zaspokajały ręcznie tworzone zdjęcia. Fotografia była ostateczną odpowiedzią na społeczny i kulturowy apetyt na dokładniejsze i bardziej realistyczne odwzorowanie rzeczywistości, potrzebę, która ma swój początek w renesansie. Kiedy wyidealizowane reprezentacje duchowego wszechświata, które inspirowały średniowieczny umysł, przestały służyć celom coraz bardziej świeckich społeczeństw, ich miejsce zajęły obrazy i prace graficzne, które z większą wiernością przedstawiały rzeczywistość. Aby dokładnie i we właściwych proporcjach oddać budynki, topografię i figury oraz sugerować obiekty i postaci w relacjach przestrzennych widzianych raczej okiem niż umysłem, XV-wieczni malarze opracowali system rysowania perspektywicznego oraz urządzenie optyczne zwane camera obscura, która rzucała odległe sceny na płaską powierzchnię (patrz Krótka historia techniczna, część I) i oba środki pozostały w użyciu aż do XIX wieku. Realistyczny obraz w sztukach wizualnych był stymulowany i wspomagany także przez klimat badań naukowych, który pojawił się w XVI wieku i był wspierany przez klasę średnią w okresie oświecenia i rewolucji przemysłowej końca XVIII wieku. Badania nad życiem roślinnym i zwierzęcym prowadzone przez anatomów, botaników i fizjologów zaowocowały wiedzą na temat budowy wewnętrznej i powierzchownego wyglądu organizmów żywych, poprawiając zdolność artystów do wiarygodnego przedstawiania organizmów. W miarę jak naukowcy zajmujący się fizyką badali aspekty ciepła, światła i widma słonecznego, malarze stawali się coraz bardziej świadomi wizualnych efektów warunków pogodowych, światła słonecznego i księżycowego, atmosfery, a ostatecznie samej natury koloru.

Ta ewolucja w kierunku naturalizmu w przedstawieniu jest wyraźnie widoczna w traktowaniu pejzażu przez artystów. Uważany za konieczny, ale mało ważny element malarstwa o tematyce religijnej i klasycznej w XVI i XVII wieku, pejzaż stał się ceniony już na początku XIX wieku. Zainteresowanie to wywodziło się początkowo z romantycznego spojrzenia na cuda wszechświata i stało się bardziej naukowe, gdy malarze zaczęli uważać chmury, drzewa, skały i topografię za warte dokładnego zbadania, czego przykładem jest ołówkowy rysunek wzrostu drzewa autorstwa samego Daguerre'a ( pi. nr 3). Kiedy angielski architekt krajobrazu John Constable zauważył, że „Malarstwo jest nauką i powinno być badane jako badanie” praw natury”, wyraził szacunek dla prawdy, która połączyła cele sztuki i nauki i pomogła przygotować fotografię. . Bo jeśli natura miała być badana beznamiętnie, jeśli miała być przedstawiona zgodnie z prawdą, to co może być lepsze niż dokładne i bezinteresowne „oczko” aparatu fotograficznego?

3. Louis JACQUES MANDE DAGUERRE.
Scena leśna, b.d.
Ołówek na papierze.
Międzynarodowe Muzeum Fotografii
w George Eastman House, Rochester, NY

Cele grafiki i potrzeba fotografii zbiegły się w XIX wieku jeszcze pod innym względem. Zgodnie z zarzutem francuskiego malarza-realisty Gustave'a Courbeta, że ​​trzeba „być na czasie”, wielu artystów odrzuciło stare wątki historyczne na rzecz nowych tematów dotyczących przyziemnych wydarzeń we współczesnym życiu. Oprócz wyrzeczenia się tradycyjnej tematyki, poszukiwali również nowych sposobów przedstawiania postaci w naturalnych i realistycznych pozach, uchwycenia ulotnej mimiki i gestów, a także przedstawiania efektów rzeczywistych warunków oświetlenia i informacji, które obraz z kamery był w stanie zarejestrować dla je wkrótce po połowie wieku.

Kolejną okolicznością, która przygotowała drogę do akceptacji fotografii, była zmiana mecenatu artystycznego i pojawienie się dużej nowej publiczności dla obrazów malarskich. W miarę zmniejszania się władzy i wpływów kościoła i rodzin szlacheckich, ich miejsce jako mecenasów sztuki zajęła rosnąca klasa średnia. Mniej wykształceni w kwestiach estetycznych niż arystokraci, ta grupa preferowała natychmiast zrozumiałe obrazy różnych odmiennych tematów. W celu zaspokojenia powszechnego popytu na tego typu prace, ryciny i (po 1820) litografie przedstawiające sceny anegdotyczne, pejzaże, znane budowle i egzotyczne zabytki były publikowane jako ilustracje w niedrogich czasopismach i udostępniane w tekturach i pojedynczo bez tekstów. Kiedy fotografia pojawiła się na scenie, wsunęła się wygodnie na miejsce, dosłownie iw przenośni, pośród tych graficznych obrazów zaprojektowanych, aby zaspokoić pragnienie klasy średniej na pouczające i zabawne obrazy.

Choć narodzinom fotografii towarzyszyła niepewność w sprawach naukowych i technicznych oraz nękana polityczną i społeczną rywalizacją między Francuzami a Brytyjczykami, nowa technika obrazowa od samego początku ogromnie działała na wyobraźnię publiczną. Ponieważ fotografie coraz częściej przedstawiały te same rodzaje obrazów, co ryciny i litografie, zastąpiły one ręcznie wykonane produkty, ponieważ były dokładniejsze w transkrypcji szczegółów i tańsze w produkcji, a tym samym w zakupie. Chęć, z jaką fotografia została przyjęta i uznanie jej znaczenia w dostarczaniu rzeczowych informacji, zapewniła przez resztę stulecia nieustanne wysiłki w celu ulepszenia jej procedur i rozszerzenia jej funkcji.

Wynalezienie dagerotypu zostało ujawnione w ogłoszeniu opublikowanym w styczniu 1839 r. w oficjalnym biuletynie Francuskiej Akademii Nauk, po tym, jak Daguerre'owi udało się zainteresować nowym procesem tworzenia obrazów kilku naukowców-polityków, w tym Francois Arago. . Arago był wybitnym astronomem zajmującym się naukowymi aspektami światła, a także członkiem Francuskiej Izby Deputowanych. Jako rzecznik oświeconej grupy przekonanej, że badania w dziedzinie fizyki i chemii są odskocznią do krajowej supremacji gospodarczej, Arago zaprojektował zakup przez Francję procesu, który Daguerre udoskonalił samodzielnie po śmierci swojego pierwotnego partnera, Josepha Nicephore Niepce (pi. nr 4) (patrz Krótka historia techniczna, część I). Następnie 19 sierpnia 1839 r., z wynalazcą u swego boku, Arago przedstawił wynalazek na wspólnym zebraniu Akademii Nauk i Sztuk Pięknych (pi. nr 5) proces ten został później zademonstrowany zgromadzeniom artystów, intelektualistów, i politycy na cotygodniowych spotkaniach na Conservatoire desArts et Metiers.


5. NIEZNANE. Wspólne Spotkanie Akademii Nauk i
Sztuk Pięknych w Instytucie Francuskim, Paryż, 19 sierpnia 1839.
Rytownictwo. Kolekcja Gemsheim, Centrum Badań Humanistycznych,
Uniwersytet Teksasu w Austin.

4. LEONARD-FRANCOIS BERGER. Portret Josepha Sktphore NUpce, 1854. Olej na płótnie. Musee Nicephore Nicpce,
Ville de Chalon-sur-Saone, Francja.

Odsłonięty cud był wynikiem lat eksperymentów, które rozpoczęły się w latach 20. XIX wieku, kiedy Niepce próbował stworzyć obraz, wystawiając na światło obrobioną metalową płytkę, którą następnie miał nadzieję wytrawić i wydrukować na prasie. Udało mu się zrobić zdjęcie gołębnika (pi. nr 6) z ekspozycją, która zajęła ponad osiem godzin, co tłumaczy dziwne rozmieszczenie cieni na tym teraz ledwo dostrzegalnym pierwszym zachowanym zdjęciu. Kiedy jego badania nad heliografią, jak ją nazywał, utkwiły w martwym punkcie, nawiązał współpracę z malarzem Daguerre'em, który niezależnie popadł w obsesję na punkcie utrwalenia obrazu widzianego w camera obscura. Fascynacja Daguerre'a tym problemem i ogólnie skutkami światła jest zrozumiała z uwagi na jego działalność jako malarza scenografii i iluzjonistycznej scenografii do Dioramy, popularnej paryskiej rozrywki wizualnej. Wyewoluowała z panoramy, okrągłej, malowanej sceny otaczającej widzów, Diorama wymyśliła trójwymiarowość i efekty atmosferyczne poprzez działanie światła na realistyczne obrazy płaskich płócien. Codzienny świat został skutecznie przekroczony, gdy publiczność, siedząca w zaciemnionym pokoju, skupiona na namalowanej scenie, która naprawdę wydawała się być animowana przez burze i zachody słońca.

Promując Dioramę jako jedną z najpopularniejszych rozrywek w Europie, Daguerre pokazał, że jest sprytnym przedsiębiorcą, potrafiącym ocenić gust publiczności i zrównoważyć względy techniczne, finansowe i artystyczne, i kontynuował tę rolę w odniesieniu do nowego wynalazku. Zrozumiał, czego nie miał jego partner Niepce, że na jego postęp i akceptację będą miały wpływ zarówno umiejętności promocyjne, jak i samoistne zasługi. Po śmierci Niepce w 1833 r. Daguerre kontynuował pracę nad technicznymi problemami tworzenia obrazów za pomocą światła, ostatecznie osiągając wykonalny proces, który zaoferował sprzedać w 1838 r., najpierw za ryczałt, a następnie w ramach subskrypcji. Kiedy te próby się nie powiodły, zmienił swój kurs na bardziej inspirowany politycznie, co doprowadziło do przejęcia procesu przez rząd francuski i doprowadził do obecności malarza obok Arago na zgromadzeniu notabli w Pałacu Instytutu w Sierpień 1839.

W atmosferze elektrycznej Arago przedstawił metody uzyskiwania obrazów przez Daguerre'a (zasadniczo poprzez „naświetlanie” powlekanej srebrem płyty miedzianej uczulonej na opary jodu i „wywoływanie” jej ukrytego obrazu przez dymienie w oparach rtęci), wymieniał potencjalne zastosowania i proroczo podkreślał nieprzewidziane oczekiwany. Wykonywanie niedrogich portretów było jedną z bardzo pożądanych możliwości, ale w 1839 r. czas potrzebny na uzyskanie obrazu dagerotypowego wynosił od pięciu do 60 minut, w zależności od kolorystyki obiektu i siły światła, co uniemożliwiało aby uchwycić prawdziwy ludzki wygląd, ekspresję lub ruch. Na przykład w jednym z dwóch widoków z jego okna na Boulevard du Temple (pi. nr 7), które Daguerre wykonał w 1838 roku, jedynym widocznym człowiekiem jest nieruchoma postać mężczyzny ze stopą opartą na pompie, wszystkie inne postaci, które opuściły scenę zbyt szybko, aby pozostawić odcisk podczas stosunkowo długiej ekspozycji. Dlatego natychmiast podjęto starania, aby proces portretowania był wykonalny (patrz rozdział 2).

Niedługo po publicznym ogłoszeniu Daguerre opublikował podręcznik na temat dagerotypowania, który dla wielu jego czytelników udowodnił, że łatwiej jest o tym procesie napisać niż wykonać. Niemniej jednak, pomimo dodatkowych trudności związanych z transportem nieporęcznych aparatów i sprzętu do odpowiednich lokalizacji – nie wspominając o wydatku znacznego czasu i pieniędzy – proces ten natychmiast przyciągnął wielbicieli wśród zamożnych, którzy rzucili się na zakup nowo wynalezionych aparatów, płyty, chemikalia, a zwłaszcza podręcznik—, z których około 9000 sprzedano w ciągu pierwszych trzech miesięcy. Zainteresowanie było tak duże, że w ciągu dwóch lat różne aparaty, oprócz modelu zaprojektowanego przez Daguerre'a i wyprodukowanego przez Alphonse Giroux w Paryżu, zostały wyprodukowane we Francji, Niemczech, Austrii i Stanach Zjednoczonych. Kilku doświadczonych optyków szybko zaprojektowało achromatyczne (bez zniekształceń) obiektywy do nowych aparatów, w tym bracia Chevalier w Paryżu i Andrew Ross w Londynie, z których wszyscy dostarczali szkło optyczne dla wielu innych potrzeb, a także Austriacy. naukowiec Josef Max Petzval, nowicjusz. Koncentrując się na zabytkach i scenerii, entuzjaści dagerotypu wkrótce pojawili się tak licznie w Paryżu, na wsi i za granicą, że już w grudniu 1839 roku prasa francuska określiła to zjawisko jako szaleństwo lub „dagerotypomanie” (pi. nr 8).

6. Józef Nicefor Niepce. Widok z jego okna w Le Gras, ok. 1930 r. 1827. Heliograf. Kolekcja Gernsheima.
Centrum Badań Humanistycznych, University of Texas, Austin.

(Z Wikipedii, wolnej encyklopedii)

Joseph Nicéphore Niépce (7 marca 1765 i 5 lipca 1833) był francuskim wynalazcą, najbardziej znanym jako wynalazca fotografii i pionier w tej dziedzinie. Jest znany z robienia jednych z najwcześniejszych zdjęć, datowanych na lata 20. XIX wieku.
Joseph Niépce urodził się 7 marca 1765 r. w Chalon-sur-Saen we Francji. Pierwszą stałą fotografię zewnętrznej części swojego domu stworzył około 1826 roku. Zdjęcie zostało wykonane za pomocą camera obscura i arkusza cynowego pokrytego bitumem Judei, asfaltu, który pod wpływem światła utwardzał się na stałe. To pierwsze zdjęcie zostało zrobione podczas ośmiogodzinnej ekspozycji, która zajęła tyle czasu, że słońce przeszło nad głową i oświetliło obie strony dziedzińca.
Ni pce nie miał dość stabilnej ręki, aby śledzić odwrócone obrazy tworzone przez camera obscura, co było popularne w jego czasach, więc szukał sposobu, aby utrwalić obraz na stałe. Eksperymentował z litografią, co skłoniło go do zrobienia zdjęcia aparatem obscura. Niépce eksperymentował również z chlorkiem srebra, który twardnieje pod wpływem światła, ale ostatecznie zainteresował się bitumem, którego użył w swojej pierwszej udanej próbie fotografowania przyrody. Rozpuścił bitum w oleju lawendowym, rozpuszczalniku często używanym w lakierach, i pokrył arkusz cyny tą mieszanką do przechwytywania światła, umieścił arkusz wewnątrz camera obscura, aby uchwycić obraz, a osiem godzin później wyjął go i umył olejek lawendowy, aby usunąć nienaświetlony bitum.
Zaczął eksperymentować z ustawieniem obrazów optycznych w 1793 roku. Niektóre z jego wczesnych eksperymentów tworzyły obrazy, ale szybko zanikały. Mówiono, że pierwsze trwałe obrazy wykonał w 1824 roku. Najwcześniejszy znany przykład fotografii Niépce (lub jakiejkolwiek innej) powstał w czerwcu lub lipcu 1827 lub 1826 roku, według niektórych informacji. Niépce nazwał swój proces heliografią, co dosłownie oznacza „pismo słoneczne”.
Od 1829 roku zaczął współpracować z Louisem Daguerre nad udoskonalonymi procesami fotograficznymi i wspólnie opracowali fisautotyp, proces wykorzystujący olejek lawendowy. Partnerstwo trwało do śmierci Niépce’ w 1833 roku. W tym momencie Daguerre kontynuował eksperymenty, a w 1839 roku ujawnił opinii publicznej swój nowy proces robienia zdjęć, który nazwał od siebie Dagerotypem i przez wiele lat Niépce nie otrzymał uznania za to, co w istocie było jego wynalazkiem. Syn Niépce’s w końcu walczył i wygrał prawo ojca do uznania go za ten wynalazek, ale nazwisko Niépce’s nigdy nie było tak znane jak Daguerre’s.
W 2002 roku we francuskiej kolekcji fotografii odnaleziono wcześniejszą fotografię wykonaną przez Niépce. Fotografia została odnaleziona w 1825 roku i była to rycina przedstawiająca młodego chłopca prowadzącego konia do stajni. Sama fotografia została później sprzedana na aukcji za 450 000 euro.

7. Louis JACQUES MANDE DAGUERRE. Boulevard du Temple, Paryż, ok. godz. 1838.
Dagerotyp. Bayerisches NationaJmuscum, Monachium.


LOUIS JACQUES MANDE DAGUERRE (patrz kolekcja)

(Z Wikipedii, wolnej encyklopedii)

Louis-Jacques-Mandé Daguerre (18 listopada 1787 – 10 lipca 1851) był francuskim artystą i chemikiem, znanym z wynalezienia procesu fotograficznego dagerotypu.
Daguerre urodził się w Cormeilles-en-Parisis, Val-d'Oise we Francji. Uczył się architektury, projektowania teatralnego i malarstwa panoramicznego. Niezwykle biegły w swoich umiejętnościach teatralnych iluzji, stał się znanym projektantem teatru, a później wynalazł dioramę, która została otwarta w Paryżu w lipcu 1822 roku.
W 1827 r. Joseph Nicéacutephore Niéacutepce wyprodukował pierwszą na świecie stałą fotografię (znaną jako heliograf). Daguerre nawiązał współpracę z Niépce dwa lata później, rozpoczynając czteroletnią współpracę. Nićecutepce zmarł nagle w 1833 roku. Główny powód „partnerstwa” dla Daguerre'a był związany z jego słynnymi już dioramami. Niepce był drukarzem, a jego proces opierał się na szybszym sposobie wytwarzania płyt drukarskich. Daguerre pomyślał, że proces opracowany przez Niepce może przyspieszyć tworzenie jego dioramy.
Daguerre ogłosił najnowszą doskonałość dagerotypu, po latach eksperymentów, w 1839, a Francuska Akademia Nauk ogłosiła proces 9 stycznia tego roku. Patent Daguerre'a został nabyty przez rząd francuski, a 19 sierpnia 1839 r. rząd francuski ogłosił, że wynalazek jest darem „Wolny dla świata”.
Chociaż Daguerre otrzymał od rządu emeryturę, zmarły Niéacutepce nie. W końcu jego syn walczył i wygrał emeryturę od rządu, uznając pracę ojca.
Daguerre zmarł w Bry-sur-Marne, 12 km od Paryża. Tam jego grób stoi pomnik.

Prace nad procesem Daguerre'a odbywały się w tym samym czasie co prace Foxa Talbota w Anglii nad procesem kalotypu. Obaj mężczyźni wiedzieli, że pracują nad procesem, który zrewolucjonizuje świat sztuki. Wielkie wycieczki, które były tak popularne, były ilustrowane rysunkami scen, a proces „fotograficzny” poprawiłby jakość i łatwość tworzenia tych popularnych świątecznych wspomnień.
Aby chronić swój wynalazek, sam Daguerre zarejestrował patent dla Wielkiej Brytanii 12 sierpnia (na tydzień przed ogłoszeniem go przez Francję „Wolny dla Świata”), co znacznie spowolniło rozwój fotografii w tym kraju. Jedynym miejscem egzekwowania patentu miała być Wielka Brytania. Antoine Claudet był jedną z nielicznych osób, które legalnie mogły tam przyjmować dagerotypy.
Daguerre nie musiał zarabiać na wynalazku, aby żyć, ponieważ otrzymał emeryturę od rządu francuskiego. Fox Talbot wydał na swój proces znaczną sumę pieniędzy (szacowane na 5000 funtów w latach 30. XIX wieku) i chciał odzyskać koszty, które zablokował patent Daguerre'a.
Pierwszą stałą fotografię wykonał w 1826 r. Joseph Nicéeacutephore Niéacutepce, w oparciu o odkrycie Johanna Heinricha Schultza (1724): mieszanina srebra i kredy ciemnieje pod wpływem światła. Niépce i Daguerre udoskonalili ten proces. Daguerre jako pierwszy wystawił posrebrzane płyty miedziane na działanie jodu, uzyskując jodek srebra. Następnie wystawił je na działanie światła na kilka minut. Następnie pokrył płytkę parą rtęci podgrzaną do 75 stopni Celsjusza, aby połączyć rtęć ze srebrem, ostatecznie utrwalając obraz w słonej wodzie. Te idee doprowadziły do ​​słynnego Dagerotypu.
Powstała płyta dała lustrzane, dokładne odwzorowanie sceny. Obraz był lustrem oryginalnej sceny. Obraz można było oglądać tylko pod kątem i wymagał ochrony przed powietrzem i odciskami palców, więc był zamknięty w pudełku ze szklanym frontem.
Niektóre ambrotypy zostały uznane za dagerotypy przez umieszczenie ich w tego typu skrzynkach. Ale proces był tańszy, ponieważ słabo rozwinięty negatyw umieszczano na tylnej karcie lub papierze, aby wyglądał jak pozytyw. Tintypy były również „opakowane” jako dagerotypy.
Dagerotypy były zazwyczaj portretami, rzadsze widoki są bardzo poszukiwane i droższe. Proces portretowania trwał kilka minut i wymagał od fotografowanych, aby nie poruszali się. Samuel Morse był zdumiony, gdy dowiedział się, że dagerotypy ulic Paryża nie pokazują żadnych ludzi, dopóki nie zdał sobie sprawy, że z powodu długiego czasu ekspozycji wszystkie poruszające się obiekty stały się niewidoczne. Czas został później skrócony dzięki „szybszym” soczewkom, takim jak obiektyw portretowy Petzvala, pierwszy matematycznie obliczony obiektyw.
Dagerotyp był polaroidem tamtych czasów, tworząc pojedynczy obraz, którego nie można było odtworzyć (w przeciwieństwie do procesu Talbota). Pomimo tej wady wyprodukowano miliony dagerotypów. W 1851 roku, w roku śmierci Daguerre'a, proces negatywu Fox Talbot został udoskonalony poprzez opracowanie procesu mokrego kolodionu, w którym negatyw szklany umożliwił wykonanie nieograniczonej liczby ostrych odbitek. Te zmiany sprawiły, że dagerotyp stał się zbędny, a proces bardzo szybko zaniknął.

8. THEODORE MAURISSET. La Daguerreotypomanie, grudzień 1839. Litografia.
Kolekcja Gemsheima, Centrum Badań Humanistycznych, University of Texas, Austin.

Jednym z najwybitniejszych dżentelmenów ama teurów, których zaintrygowała dagerotypowanie, był baron Jean Baptiste Louis Gros, który podczas misji dyplomatycznej w Grecji w 1840 r. wykonał pierwsze dagerotypowe obrazy Partenonu. Po powrocie do Paryża był fasistą. Zdał sobie sprawę, że w przeciwieństwie do ręcznie rysowanych obrazów, obrazy z kamer przy bliższym przyjrzeniu się dostarczały drobnych szczegółów, których obserwator mógł nie być świadomy, gdy ekspozycja była wykonana daleko od Akropolu, odkrył, że potrafi zidentyfikować elementy rzeźbiarskie z Partenon, badając jego dagerotypy pod lupą.Niesamowita klarowność detali, która w rzeczywistości nadal jest najbardziej atrakcyjną cechą dagerotypu, skłoniła Grosa do skupienia się na widokach wnętrz i pejzażach, których szczególnym wyróżnikiem jest niezwykła dbałość o szczegóły (pi. nr 9).

Na sierpniowym spotkaniu akademii Arago ogłosił, że nowy proces zostanie podarowany światu – pozornie hojny dar rządu Ludwika Filipa, króla obywatela. Jednak szybko okazało się, że zanim brytyjscy poddani będą mogli skorzystać z tego procesu, będą musieli kupić franczyzę od agenta Daguerre'a. Wiele napisano o szowinizmie Daguerre'a i Francuzów, którzy sformułowali to twierdzenie, ale należy to postrzegać w kontekście nieustannej rywalizacji między klasami rządzącymi Francji i Wielkiej Brytanii o supremację naukową i ekonomiczną. Postanowienie licencyjne odzwierciedlało również świadomość Francuzów, że wybitny naukowiec Talbot po drugiej stronie kanału La Manche wymyślił inną metodę tworzenia obrazów poprzez interakcję światła i chemikaliów.

Regularnie zaplanowane pokazy procesu Daguerre'a i wystawa jego płyt odbyły się w Londynie w październiku 1839, w Galerii Adelaide i Royal Institution, dwóch forach poświęconych popularyzacji nowych odkryć w nauce. Podręcznik Daguerre'a, który we wrześniu ukazał się w tłumaczeniu (jedna z 40 wersji opublikowanych w ciągu pierwszego roku), cieszył się dużym zainteresowaniem, ale poza portrecistami, których działalność zostanie omówiona w następnym rozdziale, niewiele osób w Anglii i Szkocji domagało się robić dagerotypy dla rozrywki. Talbot, świadom od stycznia wynalazku Daguerre'a z doniesień w prasie francuskiej i brytyjskiej oraz z korespondencji, odwiedził wystawę w Galerii Adelajdy i zakupił sprzęt niezbędny do wykonania typów daguerreo, choć chwalił to jako „wspaniałe” odkrycie, nie wydaje się, aby wypróbował ten proces.

Reakcja na dagerotyp w miastach niemieckojęzycznych była zarówno oficjalna, jak i afirmatywna, z wyraźnym zainteresowaniem wyrażanym przez rządzących monarchów Austrii i Prus. Wracając z wizyty w Paryżu w kwietniu 1839 r., Louis Sachse, właściciel firmy litograficznej, zorganizował wysłanie do Berlina do połowy roku francuskich aparatów, klisz i zdjęć dagerotypowych kilka miesięcy później, ujęcia wykonane lokalnie skonstruowaną aparaturą również były pokazywane. Jednak mimo że sceny miejskie w wielu miastach zostały zarejestrowane dość wcześnie, między innymi widok Berlina z 1851 roku autorstwa Wilhelma Halfftera (pi. nr 10), dagerotypowanie dla osobistej przyjemności było mniej rozpowszechnione w Europie Środkowej, ponieważ burżuazja nie była tak zamożnych ani tak zaawansowanych przemysłowo, jak ich francuscy odpowiednicy. Jak we wszystkich krajach, zainteresowanie Niemców dagerotypem koncentrowało się na oczekiwaniu prostego sposobu wykonywania portretów.

Duże zainteresowanie nowym procesem tworzenia obrazów, którego opis pojawił się w czasopismach naukowych po styczniowym ogłoszeniu w Paryżu, skłoniło Antona Martina, bibliotekarza Wiedeńskiego Instytutu Politechnicznego do podjęcia próby wykonania obrazów dagerotypowych latem 1839 roku, jeszcze przed Daguerrem. w pełni ujawnił swoje procedury lub wystawił swoje tablice w Wiedniu tej jesieni. Pejzaż zimowy (pi. nr 11), widok zrobiony dwa lata później przez Martina, jest tematycznie przyziemny i bezpretensjonalnie zorganizowany. Ale już w latach 30. tego typu sceny zaczęły przemawiać do artystów i niewykluczone, że obraz z kamery dokumentalnej, którego przykładem jest ta praca, przyspieszył wyrzeczenie się motywów romantycznych i brawurowe traktowanie scen topograficznych w grafice.

9. JEAN BAPTISTE LOUIS GROS. Most i łodzie na Tamizie, 1851.
Dagerotyp. Biblioteka Nationak, Paryż

10. WILHELM PÓŁFINAŁ. Pomnik Fryderyka Wielkiego, Berlin, 31 maja 1851 r.
Dagerotyp. Agfa-Gcvacrt Foto-Historama, Kolonia, Niemcy.

11. ANTONA MARCINA. Pejzaż zimowy, Wiedeń, ok. 1841.
Dagerotyp. Muzeum futra Kunst und Gewerbe, Hamburg

Jednym z pierwszych Europejczyków, którzy przyjęli i rozszerzyli możliwości dagerotypu, był szwajcarski rytownik Johann Baptist Isenring, który w latach 1840-1843 wystawiał tablice z rodzimą scenerią, ręcznie barwione w Augsburgu, Monachium, Stuttgarcie i Wiedniu. Był też jednym z pierwszych, którzy publikowali poglądy akwatinty (pi. nr 12) oparte na dagerotypach, sygnalizując formę, w jakiej unikalny wizerunek zacznie docierać do szerszej publiczności. Jego tematyka również przewidywała atrakcyjność krajobrazu kontynentalnego dla wielu fotografów pracujących w latach 1850-1880, z których wielu kontynuowało tradycję publikowania pejzaży, zapoczątkowaną pod koniec XVIII wieku.

Ciekawość nowych procesów obrazowania była wyraźna wśród naukowców, artystów i podróżników we Włoszech. Oprócz tłumaczeń francuskich podręczników, które zaczęły ukazywać się w 1840 roku, goście z północy przywieźli ze sobą własny sprzęt do bytli dagerotypu i procesu negatywowo-pozytywnego Talbota. Wśród wczesnych włoskich dageronistów. Lorenzo Suscipj otrzymał zlecenie sporządzenia poglądów rzymskiego mini dla filologa angielskiego Alexandra Johna Ellisa. Rzeczywiście, obecność klasycznych ruin i interesujących m.in. obywateli francuskich, brytyjskich, niemieckich i amerykańskich mieszkających i podróżujących po Rzymie i Florencji w połowie stulecia nadała włoskiej fotografii we wszystkich procesach wyjątkowy charakter, ponieważ szybka komercjalizacja możliwe stały się widoki sceniczne i tematy gatunkowe. Na przykład w ciągu dziesięciu lat od wprowadzenia fotografii obrazy z kamer zastąpiły akwaforty i litografie ruin, które tradycyjnie kupowali turyści.

W miarę przesuwania się dalej na wschód i północ od Paryża aktywność dagerotypowania stawała się coraz mniej powszechna. Wiadomość o odkryciu, przedrukowana ze styczniowych ogłoszeń we francuskiej prasie, dotarła do Chorwacji i Węgier Lidiuania. i Serbii w lutym 1839 i Danii. Estonia, Finlandia i Polska podczas szczytu, w wyniku czego w tych miejscowościach zaczęły pojawiać się prace naukowe dotyczące tego procesu. W Rosji eksperymenty doprowadziły do ​​mniej kosztownej metody uzyskiwania obrazów na szczypcach i mosiądzu, a raczej na srebrze dianowym. W 1845 r. rosyjski dague-rcotypist poczuł się na tyle pewnie, by pokazać krajobrazowe widoki gór Kaukazu na wystawie w Paryżu. Niemniej jednak wczesna fotografia we wszystkich tych odległych sferach odzwierciedlała brak dużej i stabilnej klasy średniej. Tylko w trzech głównych potęgach przemysłowych – Anglii, Francji i Stanach Zjednoczonych – grupa ta była w stanie utrzymać inwestycje czasu i energii niezbędne do zatkania medium technicznie i pod względem znacznego wykorzystania.

12. JOHANN BAPTIST ISENRING. Widok na Zurych, b.d.
Aquatint. Burgerbibliotek Berno, Szwajcaria.

Podobnie jak w przypadku innych technologii wywodzących się z Europy, Amerykanie nie tylko przyjęli dagerotyp, ale szybko przekuli go na korzyść komercyjną. Pogląd, że „miękkie wykończenie i delikatna definicja dagerotypu nigdy nie dorównał żadnemu innemu stylowi obrazu produkowanemu przez agencję aktyniczną”, który ukazał się w magazynie fotograficznym Humphrey's Journal w 1859 roku, był tylko jednym z wyrazów opinii, którą podzielali zwłaszcza pierwsze pokolenie amerykańskich fotografów. Dagerotypowanie pozostawało procesem z wyboru przez 20 lat i długo po tym, jak Europejczycy zwrócili się ku bardziej elastycznej technologii negatywno-pozytywnej. Przyczyny tej lojalności nie są do końca jasne, ale przyczyniła się do tego doskonała jakość, jaką osiągnęli amerykańscy dagerotypiści. Mówi się, że częściowo za to odpowiedzialne było iskrzące się północnoamerykańskie światło, którego zazdrościli osnuti mgłą Londyńczycy, ale niewątpliwie ważniejsze były czynniki społeczne i kulturowe. Uważany za zwierciadło rzeczywistości, wyraźny, realistyczny szczegół dagerotypu odpowiadał gustowi społeczeństwa, które nie ufało ręcznie robionej sztuce jako sugestii luksusu i było zakochane w prawie wszystkim, co dotyczyło praktycznej nauki. Dzięki mieszance mechanicznego majsterkowania i chemicznego gotowania dagerotyp stanowił atrakcyjne wyzwanie dla ludowej koronki, która była mobilna w górę i przestrzennie pomimo okresów ekonomicznej depresji. Jako środek do życia łatwo łączył się z innymi zajęciami fizycznymi, takimi jak zegarmistrzostwo lub zegarmistrzostwo, a ci, którzy chcieli podążać za zachodnią gwiazdą, uznali to za wykonalne zajęcie podczas podróży.

Niektórzy Amerykanie mieli wyższe aspiracje do dagerotypu. Jako obraz wytworzony przez światło, w ich umysłach wydawało się, że łączy emersońską koncepcję „boskiej ręki natury” z praktycznością naukowego pozytywizmu. Niektórzy mieli nadzieję, że nowe medium może pomóc w zdefiniowaniu unikalnych aspektów amerykańskiej historii i doświadczenia, które wyrażają się na twarzach obywateli. Inni wierzyli, że ponieważ jest to obraz wykonany maszynowo, uniknie zbyt wielkich sztuczek, a jednocześnie nie wykaże oczywistej prowincjonalności poglądów i wykształcenia, które często charakteryzowały rodzimą grafikę w połowie stulecia.


13. FOTOGRAF NIEZNANY. Portret Samuela F. B. Morse'a, ok. 1930 r. 1845. Dagerotyp. Kolekcja Pani Joseph Carson, Filadelfia.

Dagerotyp dotarł do Ameryki po tym, jak zobaczył go i pochwalił Samuel F. B. Morse (pi. nr 13), zręczny malarz, który również wynalazł telegraf elektromagnetyczny. Jego entuzjastyczne poparcie w listach do brata wiosną 1839 roku pomogło wzbudzić zainteresowanie pierwszymi podręcznikami i opisami, które pod koniec września przybyły do ​​Nowego Jorku statkiem pakunkowym z Anglii. Na początku października w prasie pojawiły się szczegóły, dzięki którym Morse i inni mogli spróbować dagerotypowania, ale chociaż pracował z cenionym naukowcem Johnem Williamem Draperem i nauczał innych, w tym Mathewa Brady'ego, przetrwało niewiele obrazów stworzonych przez samego Morse'a.

Innym czynnikiem, który przyczynił się do szybkiej poprawy dagerotypu w Stanach Zjednoczonych, było przybycie w listopadzie 1839 r. francuskiego agenta Francois Gourauda z koncesjami na sprzedaż sprzętu. Jego pokazy, wraz z wystawami obrazów Daguerre'a, wzbudziły zainteresowanie w wielu miastach, w których się odbywały, mimo że Amerykanie nie uznali za konieczne kupowania praw lub używania autoryzowanego sprzętu w celu wykonania dagerotypów. Podobnie jak w Europie, postęp techniczny wiązał się z portretowaniem, ale poprawa była również widoczna w obrazach historycznych i współczesnych zabytków i budowli. Ze względu na prymitywną naturę jego sprzętu i eksperymentalny stan techniki, bardzo wczesny pogląd rytownika Josepha Saxtona na Arsenał i Kopułę Filadelfijskiego Centralnego Liceum (pi. nr 14), wykonany w październiku 1839 roku, nie jest bliski tak ściśle zdefiniowany jak Capitol Building Johna Plumbe'a (pi. nr 15) z 1845/46 oraz Williama i Fredericka Langenheimów z 1844 roku Widok na Girard Bank, zajmowany przez Filadelfijską Milicję (pi. nr 16).

Plumbe, wizjonerski biznesmen, który zbudował, a następnie stracił małe imperium dagerkotypowe, interesował się głównie portretami, ale bracia Langenheim, niemieckiego pochodzenia, mieli nadzieję ulepszyć amerykańską technologię fotograficzną, wprowadzając niemieckie aparaty dagerotypowe, kalotypię i fotografię na szkle. John Adams Whipple z Bostonu podobnie zajmował się poszerzaniem granic medium. Oprócz współpracy w doskonałej praktyce portretowej, Whipple próbował tworzyć dagerotypy za pomocą sztucznego światła i eksperymentować z obrazami na szkle pokrytym białkiem. Jego szczególnym zainteresowaniem była astrofotografia w marcu 1851 roku, po trzech latach eksperymentów, stworzył udane dagerotypy księżyca (pi. nr 17). Langenheimowie i Whipple należeli do niewielkiej grupy Amerykanów, którzy zdali sobie sprawę z wad dagerotypu. Populacja była jednak zbyt pochłonięta pozorną wiernością „lustra z pamięcią”, by ubolewać nad jego ograniczeniami.

14. JOSEPH SAXTON. Arsenał i Kopuła, Philadelphia Central High School, 16 października 1839.
Dagerotyp. Towarzystwo Historyczne Pensylwanii, Filadelfia.

15. JANA PORYWA. Kapitol, Waszyngton, DC, 1845-46.
Dagerotyp. Biblioteka Kongresu, Waszyngton, D.C.

16. WILLIAM i FREDERICK LANGENHEIM. Bank Gtrard, maj 1844.
Dagerotyp. Towarzystwo Biblioteczne Filadelfii.

17. JAN ADAMS BICZ. Księżyc, 1851.
Dagerotyp. Muzeum Nauki w Londynie.

Uwaga: administrator strony nie odpowiada na żadne pytania. To jest tylko dyskusja naszych czytelników.