Tlingit YTB-497 - Historia

Tlingit YTB-497 - Historia

Tlingit
(YTB-497: dp. 345 (f.); 1. 100'0"; b. 25'0"; dr. 10'0";
s. 12 tys. (tł.); kpl. 8; kl. Sassaba)

Tlingit (YTB-497) — duży holownik portowy — został zwodowany 15 grudnia 1944 r. w Brooklynie w stanie Nowy Jork przez Irę S. Bushey & Sons, zwodowany na początku 1945 r.; i oddany do służby w New York Navy Yard w dniu 21 sierpnia 1945 r.

Niewiele zapisów operacji Tlingit przetrwało, ale we wrześniu przebywała w Coco Solo w Strefie Kanału, w drodze na Hawaje. W Pearl Harbor zastąpił Nahasho (YTB-535), kiedy – lub krótko wcześniej – ten holownik został wycofany z eksploatacji w listopadzie. Latem 1946 roku Tlingit przeniósł się na Daleki Wschód i od 11 lipca 1946 do 20 czerwca 1947 zakwalifikował się do chińskiego medalu za służbę. Po zakończeniu służby powrócił na zachodnie wybrzeże i 31 marca 1948 roku wycofany z eksploatacji, w rezerwie

Holownik pozostał w Stoczni Marynarki Wojennej Puget Sound do czasu reaktywacji 17 listopada 1950 r. do służby w 17. Okręgu Marynarki Wojennej. Przybyła do Kodiak na Alasce w lutym 1951 i służyła tam do maja 1957, kiedy wróciła na południe do San Francisco. Do końca swojej kariery służyła w 12. okręgu marynarki wojennej. W lutym 1962 został przeklasyfikowany na średni holownik portowy i otrzymał oznaczenie YTM-497. W czerwcu 1963 roku Tlingit został wycofany ze służby, a jej nazwisko skreślono z listy marynarki wojennej.


W Sealaska Heritage odpowiadamy na wiele pytań od opinii publicznej, naukowców i mediów na temat kultur północno-zachodniego wybrzeża. Prezydent SHI Rosita Worl, pochodząca z klanu Shangukeidí i antropolog z Tlingit, spędza dużo czasu, odpowiadając na te pytania. Ponieważ odpowiedzi na niektóre z tych pytań są interesujące, uruchomiliśmy na naszym blogu „Pytania i odpowiedzi z Rositą Worl”, aby podzielić się nimi z opinią publiczną.

Ten wpis na blogu wynika z pytania, które Rosita otrzymała niedawno od historyka kultury na jednej z linii wycieczkowych.

Pytanie: Czy Tlingits trzymali niewolników i czy jest jakiś związek z Totemem Lincolna?

Rosita Świat:

Planując wystawę, skonsultowałem się z wieloma Tlingitami i poinformowałem, że część wystawy skupi się na niewolnictwie. Jeden z członków społeczności dobitnie stwierdził, że nie mamy niewolników, mamy „służących”.

Powiedziałem moim uczniom, że jesteśmy skłonni do romantyzowania naszej kultury i historii, ale aby zrozumieć rzeczywistość i złożoność naszej kultury, musimy ocenić zarówno pozytywne, jak i negatywne aspekty naszej kultury. W tym przypadku rzeczywistość jest taka, że ​​niewolnictwo było powszechną praktyką wśród Tlingitów i wszystkich plemion północno-zachodniego wybrzeża. Szacunki sugerują, że jedna trzecia populacji Tlingit w połowie XIX wieku była niewolnikami.

Nie zrozumieliśmy w pełni pełnego wkładu niewolników w rozwój naszego społeczeństwa, aż do czasu badania niewolnictwa na północno-zachodnim wybrzeżu Ameryki Północnej przeprowadzonego przez Lelanda Donalda w 1997 roku. Jego skrupulatnie zbadane badania wykazały, że niewolnicy byli ważni dla ich pracy i wartości w handlu. Odkrył również, że niewolnictwo odgrywało ważną rolę w formach kulturowych, takich jak potlacze, produkcja sztuki i czynności rytualne.[1]

System niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych, w tym systemy tubylcze, zakończył się legalnie wraz z uchwaleniem Trzynastej Poprawki do Konstytucji Stanów Zjednoczonych, która zniosła niewolnictwo w 1865 roku. Jednak utrzymywał się on wśród Tlingit do początku XX wieku.

Tlingit zakwestionował poprawkę konstytucyjną w W sprawie Sah Quah[2] argumentując w sądzie, że jako grupa aborygeńska zachowali wewnętrzną władzę zarządzającą, z wyłączeniem prawa Stanów Zjednoczonych. Ponieważ trzymanie niewolników było dozwolone zgodnie ze zwyczajem Tlingit i ponieważ zachowali niezależną suwerenność, Tlingits twierdzili, że federalne przepisy zakazujące niewolnictwa nie mają do nich zastosowania.

Sah Quah był Haida, który poinformował, że Indianie Płaskogłowi uprowadzili go jako dziecko po tym, jak zginęli jego rodzice, którzy byli wówczas w Waszyngtonie. Płaskogłowi uczynili go niewolnikiem, a następnie sprzedali go Stikinom, którzy z kolei sprzedali go Chilkatom. Oni z kolei sprzedali go Jakutatom, którzy następnie sprzedali go Nah-ki-klan, który był mieszkańcem Sitka. Annahootza, przywódca klanu Sitka, przypuszczalnie z klanu Kaagwaantaan, zeznał, że niewolnik płci męskiej był wart pięćdziesiąt do sześćdziesięciu koców z Zatoki Hudsona, podczas gdy kobiety były warte o połowę mniej. Annahootz poinformował, że schwytali niewolników poprzez naloty.[4]

Federalny Sąd Okręgowy Alaski odrzucił suwerenną władzę Indian Tlingit, aby utrzymać praktykę niewolnictwa i stwierdził, że Tlingits, jako mieszkańcy Stanów Zjednoczonych, podlegali Trzynastej Poprawce do Konstytucji Stanów Zjednoczonych.

William L. Paul, Sr., przeprowadził rozległe badania nad tak zwanym słupem totemowym Lincolna w Ketchikan i obalił twierdzenia sędziego Wickershama, że ​​pierwszy totem Lincolna został wykonany na cześć prezydenta Abrahama Lincolna za uwolnienie niewolników. Obraz na totemie jest z pewnością obrazem Lincolna, ponieważ rysunek lub fotografia Lincolna służyły jako wzór dla artysty rzeźbiącego totem. Jednak słup, który został wzniesiony w 1883 roku w wiosce Tongass, został wyrzeźbiony, aby upamiętnić obserwację „Pierwszego Białego Człowieka”.

W 1922 Paul przeprowadził wywiad z Tlingit, który przed laty wyemigrował z wioski Tongass do Saxman. Żaden z nich nie znał historii o słupie Tongass związanym z kwestią niewolnictwa. Mówili jednak o Dumnym Kruku Polaku. Słup miał u podstawy Kruka, a u góry postać mężczyzny w kapeluszu z rurą od pieca. Yahl-jeeyi z Gahn-nux-uddy [gaanax.ádi] klan zlecił artyście z Tsimshian wyrzeźbienie słupa z jego herbem klanu, Krukiem, aby upamiętnić, że on lub jeden z jego przodków był pierwszym Tlingit, który zobaczył białego człowieka. Rzeźbiarz potrzebował wizerunku białego człowieka i otrzymał zdjęcie Lincolna, które otrzymał od oficera armii stacjonującego w Forcie Tongass. Szczyt zniszczonego totemu Tongass Pierwszego Białego Człowieka widziany przez Tongass Tlingit jest obecnie przechowywany w Muzeum Stanowym Alaski. Replika pierwszego słupa Tongass została wyrzeźbiona przez Cywilny Korpus Ochrony i wzniesiona w Saxman. Wymyślona przez Wickershama historia, że ​​słup reprezentuje Lincolna, najwyraźniej trwa pomimo przytłaczających dowodów Paula, że ​​słup reprezentuje pierwszego białego człowieka widzianego przez Tongass Tlingit. Paul oferuje również, że uwolnieni niewolnicy nie mieliby środków na wyrzeźbienie totemu ku czci Lincolna tak wartościowego, jak mógłby być ten wysiłek.

Chociaż szanujemy naszą kulturę, nie jesteśmy dumni ze wszystkich aspektów naszej historii. W rzeczywistości niewolnictwo było częścią naszej kultury i odegrało kluczową rolę w jej rozwoju.

[1] Leland Donald. Niewolnictwo Aborygenów na północno-zachodnim wybrzeżu Ameryki Północnej. Wydawnictwo Uniwersytetu Kalifornijskiego. 1997. Berkeley/Los Angeles/Londyn.

[2] W sprawie Sah Quah (1 Alaska. Fed. Reps 136 1886)

[3] David S. Case i David A. Voluck. Rdzenni mieszkańcy Alaski i prawa amerykańskie wydanie trzecie. Wydawnictwo Uniwersytetu Alaski. Fairbanks. (25)

[4] Paul, William L. Sr., ”Prawdziwa historia Lincolna Totem”. Dziennik Alaski. Lato 1971. Tom 1:Nr 3. (2-16)

[5] Zob. akta archiwów światowych, Paul, William L. Sr., „The Lincoln Totem Poles”. Instytut Dziedzictwa Sealaska.


Umowa na Manistee został przyznany 14 stycznia 1965. Został zwodowany 9 sierpnia 1965 w Marinette w stanie Wisconsin przez Marinette Marine i zwodowany 20 października 1965.

23 listopada 1965 r. Manistee, w towarzystwie innego nowo wybudowanego holownika, Czerwone Skrzydło (YTB-783) , opuścił stocznię budowlaną w celu dostarczenia do Stacji Marynarki Wojennej San Diego w Kalifornii, gdzie został oddany do służby w czerwcu. Manistee, wyposażone w specjalne błotniki, aby umożliwić pracę z nowszymi okrętami podwodnymi o okrągłym kadłubie z napędem atomowym, pozostały w 11. Okręgu Marynarki Wojennej, pomagając większym okrętom marynarki wojennej w dokach i wykonując ogólne usługi holownicze w latach 90. XX wieku.

Jakiś czas przed 1999 r., Manistee została przeniesiona do Stacji Marynarki Wojennej Yokosuka w Japonii, gdzie pozostaje aktywna.

  • Ten artykuł zawiera tekst z domeny publicznejSłownik amerykańskich okrętów bojowych marynarki wojennej. Wpis można znaleźć tutaj.
  • Ten artykuł zawiera informacje zebrane odRejestr statków morskich, który jako publikacja rządu Stanów Zjednoczonych znajduje się w domenie publicznej. Wpis można znaleźć tutaj.

Ten artykuł o konkretnym statku lub łodzi Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych jest skrótem. Możesz pomóc Wikipedii, rozwijając ją.


Historia i znaczenie słupów totemowych

Społeczności rdzennych mieszkańców Alaski w dużej mierze opierają się na zwierzętach jako na pożywieniu i inspiracji, szczególnie w odniesieniu do podstaw ich struktury społecznej. Tradycja opowieści przekazywanych przez rodziny i społeczności obejmuje pokolenia, prowadząc do wielu unikalnych tożsamości różnych klanów. Każde zwierzę ma swoją własną historię i duchowe znaczenie. Te znaczenia przełożyły się na tożsamość kilku rdzennych klanów z Alaski w regionie południowo-wschodnim. Duchowa reprezentacja zwierzęcia jest często ucieleśniona i uwieczniona przez totem. Słowo „totem” jest w rzeczywistości mylącą nazwą, która pochodzi od totemizm, który „uważany był za pierwotną religię” społeczności tworzących totem-pole. 1 Chociaż ta nazwa dostarcza rzeźbom kuszącej tajemnicy, jest całkowicie niedokładna. Te słupy totemiczne są symbolami historii, wartości i tradycji danej społeczności, ale nie są podstawą religii. Każdy aspekt totemu jest tak samo ważny i zindywidualizowany jak zwierzę, na którym się opiera. Cztery klany, które mają szczególnie bogatą historię związaną z totemem, to kultury Eyak, Tlingit, Haida i Tsimshian. Społeczności te są zaznaczone na poniższej mapie za pomocą totemu.

Wykorzystanie zwierząt w totemach jest nie tylko tradycyjne, ale również bardzo ważne. Zwierzęta wybrane do umieszczenia w określonym totemie mają ogromne znaczenie i pokazują interpretację duchowego znaczenia otaczającej ich przyrody przez każdą kulturę. Ważny jest również sposób konstrukcji słupa. Różne klany i regiony będą rzeźbić różne typy tyczek w zależności od tradycji międzyklanów. Na przykład „Salish Coast Salish z Lower Fraser [skłania się] do rzeźbienia słupów domów zamiast pojedynczych słupów wolnostojących”, gdzie większość klanów rzeźbi pojedyncze słupy, które pasują do okazji lub rodziny. 2 Najczęściej słupy totemowe mają od 9 do 59 stóp wysokości, chociaż wysokość różni się znacznie w zależności od klanu i kultury. Haida i Tsimshianie zazwyczaj rzeźbią wyższe słupy, „często sięgające ponad 100 stóp”. 2 Każdy aspekt totemu ma znaczenie kulturowe, nawet drewno, z którego jest wyrzeźbiony. Ze względu na przybrzeżne środowisko, w którym mieszkają Eyak, Tlingit, Haida i Tsimshian, słupy totemowe są zwykle „wykonane z dużego czerwonego drzewa cedrowego. Niektóre słupy totemowe były również wykonane z żółtego cedru”. 2

Znaczenie słupa totemu jest zaznaczone jeszcze przed rozpoczęciem rzeźbienia. Po przeprowadzeniu starannej selekcji w celu ustalenia, które drzewo najlepiej pasuje do konkretnego słupa totemu, „wiele przybrzeżnych społeczności rdzennych narodów [i plemiennych] odprawi ceremonię wdzięczności i szacunku na cześć tego drzewa. Kilka drzew może być skontrolowanych przed wyborem konkretnego drzewa ze względu na jego piękno i charakter.” 2 Selekcja drzew jest procesem honorowym i starannym, ponieważ wymaga „dogłębnego zrozumienia historii kulturowej i ekologii lasu”. 2 Jeden obszar drzew nie może być obcięty, a równowaga musi być zachowana w całym zbiorowisku i lokalnej roślinności.

Proces rzeźbienia jest również wyjątkowy wśród plemion. Rzeźba tradycyjnie była wykonywana wyłącznie przez mężczyzn. Jednak kobiety również od czasu do czasu robiły rzeźby. Rzeźbiarz totemów zaczyna doskonalić swoje rzemiosło w bardzo młodym wieku i jest postrzegany jako zaszczytna i ważna rola w społeczności. 2 Każde plemię ma specyficzny styl i proces, z niektórymi rzeźbieniem „wokół słupa [,], a inni rzeźbią tył słupa”. 3

Sealaska Heritage Institute zatrudnił dwóch braci do wyrzeźbienia totemu Orła i Kruka, aby zastąpić starsze w Gajaa Hít. Dwa nowe słupy totemowe będą reprezentować pierwszych ludzi z Juneau, Auk Kwáan, do których należą klany Wooshkeetaan (rekin) i L’eeneidí (psi łosoś). 8

Ogólna struktura totemu obejmuje główne ugrupowanie, zwierzę klanu oraz zwierzęta pasywne i agresywne, które znajdują się na herbie klanu. Potrafią komunikować narrację, ale przede wszystkim zaznaczają „rodowód rodziny i potwierdzają potężne prawa i przywileje, które posiadała rodzina”. 2 A ugrupowanie jest zdefiniowany w obiektywie antropologicznym przez Oxford Dictionary jako „każda z dwóch grup społecznych lub rytualnych, na które podzielony jest naród”. Każde ugrupowanie Alaski jest reprezentowane przez zwierzę, a klany (i rodziny w ramach tych klanów) są reprezentowane jako zwierzęta wspierające ugrupowanie główne. Dwa główne ugrupowania, na które podzielony jest lud, są oparte na rodowodach, jednak są one następnie dzielone na mniejsze klany na podstawie lokalizacji i bardziej bezpośrednie grupy rodzinne. Podziały te opierają się na rodowodzie od strony matki, a „wszyscy ludzie w klanie mogą powiązać swoich krewnych z tym samym przodkiem”. 3

Ceremonia wznoszenia słupa z okazji pierwszego słupa totemu z Tlingit wyrzeźbionego przez artystkę. Praca została wykonana na cześć dziadka artysty. Artystka, Alison Marks, wyrzeźbiła na wierzchu kruka (jak widać na zdjęciu), który był klanem jej dziadka, a poniżej znajduje się rzeźba jej ojca trzymającego swój charakterystyczny termos do kawy.

Tlingits z południowo-wschodniej Alaski są podzielone na Ugrupowanie Kruka i Ugrupowanie Orła (kiedyś Ugrupowanie Wilka). Ugrupowania Haida są reprezentowane przez te same zwierzęta, co ugrupowania Tlingit, ale ponieważ są to różne osoby, muszą być postrzegane jako całkowicie odrębna jednostka. Zarówno w plemionach Tlingit, jak i Haida, Kruk jest symbolem „tworzenia, transformacji, wiedzy[i] prestiżu, a także złożoności natury i subtelności prawdy”. 4 Orzeł jest postrzegany jako mający najbliższą relację ze Stwórcą spośród wszystkich zwierząt i reprezentuje „koncentrację, siłę, pokój, przywództwo i najwyższy prestiż”. 5 Jednak orzeł może być również symbolem równowagi i współistnienia mężczyzn i kobiet, a jego dwa skrzydła reprezentują harmonię obu płci. 5

Zwierzęta klanu związane z ugrupowaniem Kruka Tlingit to Żaba, Bóbr i Łosoś, podczas gdy zwierzętami herbowymi Haida Raven są Wilk, Orka i Niedźwiedź. Zwierzęta klanu związane z ugrupowaniem Orła Tlingit to Wilk, Orka i Niedźwiedź, a pod ugrupowaniem Orła Haidy to Żaba, Bóbr i Koliber. 3 Lud Tsimshian dzieli się na cztery ugrupowania: Kruk, Wilk, Orzeł i Orka. Raven i Eagle zachowują podobne znaczenia jak te z ugrupowań Tlingit i Haida. Wilk słynie z niesamowitych nadprzyrodzonych mocy i zdolności łowieckich i reprezentuje „lojalność, silne więzi rodzinne, dobrą komunikację, wykształcenie, zrozumienie i inteligencję”. 6 Orka, czyli orka, jest obrońcą podróżników i „symbolizuje rodzinę, romans, długowieczność, harmonię, podróże, społeczność i ochronę”. 7 Większość mieszkańców Tsimshian demonstruje swoje ugrupowanie poprzez noszenie gwish’na’ba’la, lub „koc z guzikami”, który przedstawia ich herb. 3

Słup totemowy Cedar Tlingit w Sitka, AK. Zdjęcie dzięki uprzejmości shakzu/Getty Images/Canva

Każdy klan ma swój własny herb, który zawiera zarówno zwierzę z klanu, jak i jego ugrupowanie. Podczas rzeźbienia totemów i łączenia zwierząt w pary skupiamy się przede wszystkim na równowadze. To poczucie równowagi jest utrzymywane przez wiązanie „pasywnych i agresywnych zwierząt”. 3 Zwierzęta pasywne i agresywne można dość intuicyjnie zidentyfikować na podstawie tego, czy są drapieżnikami na wolności. Na przykład Wilk jest zwierzęciem agresywnym, podczas gdy Bóbr jest zwierzęciem pasywnym, co oznacza, że ​​te dwa mogą potencjalnie być kompatybilne, aby się ze sobą sparować. Połączenie ugrupowania, zwierzęcia klanu i utrzymywanej równowagi między zwierzętami pasywnymi i agresywnymi jest zwykle sposobem projektowania słupa totemu. Jednak projekt różni się w zależności od tego, co lub kogo ma przedstawiać.

Ten mural znajduje się z boku budynku w klanie Wooshkitaan Eagle. Główny obraz to Thunderbird łapiący orkę w otoczeniu rekinów. Thunderbird jest oznaczony zwierzęciem totemem na piersi, a Orka ma własne totemy po obu stronach. Thunderbird, Orca, Shark i Wolf są zwierzętami reprezentatywnymi dla klanu Wooshkitaan Eagle. Malowanie tego muralu z boku budynku oznacza moc i ochronę społeczności, a także przedstawia historię i rodowód wspólnoty klanu.

Przeciwne klany równoważą sport, debaty i ziemię, a większość aspektów życia jest podzielona przez ugrupowanie i klan. Tlingits utrzymują delikatną równowagę między członkami Raven i Eagle, a żeby nie zakłócać żadnej części ich życia, bardzo szczegółowo organizują swoją strukturę społeczną. Historycznie rozciąga się to na to, że jeśli członek Kruka zostanie zabity przez członka Orła, należy również zabić członka grupy Orła o podobnej randze. 3 Jednak ugrupowania są również harmonijnie ze sobą powiązane. Jeśli jeden klan straci członka swojej społeczności, inne zapewnią pocieszenie i pomoc.

Zwierzęta używane w totemach są niezwykle ważne w kulturze rdzennych mieszkańców Alaski, szczególnie w odniesieniu do zachowania równowagi kulturowej i środowiskowej. Chociaż nie jest to akt religijnej dyscypliny, czas i energia włożone w rzeźbienie tych ogromnych struktur pokazują, jak ważne są określone zwierzęta dla społeczności rdzennych mieszkańców Alaski. Zmienność i specyfikacja w znaczeniu i historii pochodzenia dzikiej przyrody w każdym klanie przypomina, że ​​zwierzęta zmieniły interakcje międzyludzkie od początku rozwoju społeczności na Alasce. Bez stałej obecności i zaangażowania zwierząt w ludzi, totemy byłyby pustymi tworami. Wraz z rosnącą potrzebą równowagi między ludźmi a królestwami zwierząt, totemy działają jako ciągłe przypomnienie, że ludzkość byłaby nieistotna bez ich związku ze zwierzętami.


Dynamika rodziny i społeczności

Społeczeństwo Tlingit dzieli się na dwa podstawowe („przeciwne”) klany lub ugrupowania, podklany lub klany i domy. Ugrupowaniami są Kruk i Orzeł, a wszystkie Tlingity są z urodzenia Krukiem lub Orłem. Struktura jest matrylinearna, co oznacza, że ​​każda osoba rodzi się z ugrupowaniem matki, co zazwyczaj jest przeciwieństwem ojca: jeśli matką jest Orzeł, to ojcem jest Kruk lub odwrotnie. Tradycyjnie małżeństwa wewnątrzgrupowe nie były dozwolone, nawet jeśli dwa Kruki lub dwa Orły w ogóle nie były spokrewnione. Dziś, choć źle widziane, małżeństwa wewnątrzgrupowe czasami występują bez społecznego ostracyzmu z przeszłości.

Klany istnieją w ramach ugrupowania Kruk i ugrupowania Orła. Klany są pododdziałem ugrupowań, z których każdy ma swój własny herb. Osobą może być Orzeł z klanu Wielorybów Zabójczych lub Niedźwiedzia Brunatnego lub z kilku innych istniejących klanów. Kruki mogą należeć do klanu Żaby, Rybitwy Morskiej, Klanu Coho i tak dalej. Domy lub rozszerzone rodziny są pododdziałami klanów. Wcześniej domy kontaktowe byłyby dosłownie domami lub lożami, w których współistnieli członkowie tego klanu lub rodziny. Dziś domy są jednym ze sposobów, w jaki ludzie Tlingit identyfikują siebie i swój stosunek do innych. Niektóre przykłady domów to Snail House, Brown Bear Den House, Owl House, Crescent Moon House, Coho House i Thunderbird House.

Tlingits rodzą się ze specyficzną i stałą tożsamością klanu. Dziś te tożsamości i relacje są nienaruszone i nadal uznawane przez plemię. Relacje biologiczne są jedną częścią struktury rodziny i klanu, drugą są relacje reinkarnacyjne. Struktury i relacje społeczne Tlingit są również efektem przekonania, że ​​wszyscy Tlingits są reinkarnacjami przodków. Ten aspekt rodowodu Tlingit jest rozumiany przez starszych, ale nie jest tak prawdopodobne, aby był rozumiany i uznawany przez młodszych Tlingit, chociaż odbywają się konferencje klanów, aby edukować ludzi na temat tego złożonego systemu społecznego.

W dzisiejszym społeczeństwie Tlingit, mimo że wielu Tlingitów poślubia innych Tlingitów, istnieje wiele małżeństw międzyrasowych, które zmieniły część dynamiki relacji rodzinnych i klanowych. Wielu ludzi z Tlingit poślubia Euro-Amerykanów, a niektórzy poślubiają inne rasy lub inne plemiona. Niektóre z rodzin międzyrasowych decydują się na odejście od społeczności Tlingit i życia w Tlingit. Inni żyją w społecznościach, ale nie uczestniczą w tradycyjnych zajęciach Tlingit. Kilka osób spoza Tlingit, które zawarły związek małżeński z Tlingit, zostaje adoptowanych przez przeciwny klan ich małżonka z Tlingit, a tym samym zwiększa udział ich dzieci w społeczeństwie Tlingit.

Tradycyjnie chłopcy i dziewczęta wychowywali się przy dużym wsparciu rodziny i społeczności. Wujowie i ciocie dzieci odegrali ważną rolę w rozwoju dzieci w dorosłość. Wujkowie i ciocie często uczyli dzieci, jak fizycznie przetrwać i uczestniczyć w społeczeństwie, a każdy z klanu mógł skarcić dziecko lub kierować nim. Dziś rola ciotek i wujków zmniejszyła się, ale w mniejszych i dominujących społecznościach Tlingit niektóre dzieci wciąż są wychowywane w ten sposób. Większość dzieci Tlingit wychowuje się w typowych amerykańskich środowiskach jednorodzinnych i uczy się w amerykańskich szkołach, podobnie jak inne amerykańskie dzieci. Ludzie z Tlingit przywiązują dużą wagę do edukacji, a wiele osób kontynuuje zdobywanie wyższych stopni naukowych. Tradycyjną edukację można zwykle znaleźć w grupach tanecznych, tradycyjnych obozach przetrwania, obozach artystycznych i projektach edukacji natywnej poprzez standardowe systemy edukacyjne.


Indianie Tlingit

Tlingit są również znani jako Kolosh i są rdzennymi mieszkańcami Ameryki, którzy należą do południowo-wschodniego wybrzeża i przybrzeżnych wysp Alaski. Indianie Tlingit i Haida są blisko spokrewnieni kulturowo. Oba te plemiona są zarządzane przez CCTHITA lub Centralną Radę plemion indiańskich Tlingit i Haida z Alaski.

Kultura Tlingit została ukształtowana przez warunki na obszarze Alaski. Wybrzeże Alaski pokryte jest górami. Klimat jest umiarkowany i wilgotny. Lasy są zamieszkane przez zwierzęta, a morza również są obfite. Indianie Tlingit przetrwali dzięki łowieniu ryb, polowaniu i zbieractwu.

Indianie Tlingit żyli w trzech grupach, w tym Yehl lub Raven, Goch lub Wolf i Nehadi lub Eagle. Ponieważ Nehadi byli małą grupą, niektórzy badacze pomijają tę grupę Tlingitów. Każda z tych grup składała się zwykle z ponad dwudziestu klanów. Klany mogły zawierać dwie lub więcej wiosek, które były dalej podzielone na grupy domów, które zawierały pewną liczbę rodzin.

Klany Indian Tlingit i grupy rodzinne otrzymały status w oparciu o bogactwo, charakter i przodków ich członków. Na czele rodziny stał najstarszy mężczyzna. Przywódcą klanu była głowa rodziny o najwyższym statusie. Nie było sołtysów, a spory mediowane były przez naczelników klanów.

Indianie Tlingit są znani ze swoich wyszukanych ceremonii. Jedną z bardziej znanych ceremonii był potlacz, który zwykle wykonywano z szacunku dla zmarłych. Uroczystości te tradycyjnie trwały cztery dni. Składały się na nie tańce, pieśni, przedstawienia, prezenty i biesiady, które jedna grupa organizowała dla drugiej.

Tlingit często spotykali odkrywców szukających Przejścia Północno-Zachodniego. Wraz z rozwojem handlu futrami, około 1775 r. zaczęli osiedlać się na tym terenie rosyjscy handlarze i traperzy. Przez następne stulecie Indianie Tlingit nie napotykali na żadne większe konflikty z Rosjanami.


Wioska indiańska Sitka: niezachowana historia?

Sitka znajduje się w południowo-wschodniej części Alaski, znanej również jako Archipelag Aleksandra. Znajduje się na zewnętrznym wybrzeżu wyspy i można się tam dostać tylko promem lub samolotem. Znajduje się również na tradycyjnym terytorium Tlingit i znana jest przez Tlingit jako Shee Atika lub Sheet’ka. Tlingit nazywani są ludźmi pływów. Niewiele prac archeologicznych jest prowadzonych wokół Sitka, ale lokalne datowanie radiowęglowe potwierdza, że ​​ludzie żyli w pobliżu Sitka przez co najmniej 5000 lat. W latach 1804-1867 była także stolicą Ameryki Rosyjskiej, a obecnie jest odizolowaną społecznością rybacką i turystyczną z całoroczną populacją około 9000.

Kiedy badałem ten temat, znalazłem publikację National Park Service, która opisywała narodowe zabytki historyczne w Sitka. To całkiem przyzwoite podsumowanie historycznych kamieni milowych Sitka, ale brakuje w nim rozpoznania pierwszych ludzi tej ziemi: Tlingit. Czy to dlatego, że Tlingit nie zrobiło nic o znaczeniu krajowym, czy też dlatego, że historia Tlingit jest niedostatecznie reprezentowana w programie rejestru krajowego?

Chronologia narodowych zabytków Sitka i #8217

Myślę, że historia Tlingit w Sitka ma znaczenie narodowe. Kiedy Rosjanie po raz pierwszy przybyli do Sitka w 1802 r., Tlingit zaatakowali Rosjan i Rosjanie wyjechali. Rosjanie wrócili dwa lata później i znów walczyli. W 1804 roku podręczniki historyczne mówią, że wygrali Rosjanie. Ale czy Tlingits przegrali? Tlingit wycofał się. Ta bitwa 1804 była ważnym punktem i Rosjanie zajęli port Sitka. Ale Tlingit przeżył. Od 1804 r. ludność Tlingit przetrwała – najpierw atak i okupację ich ziemi przez Rosjan, a następnie, po 1867 r., Stany Zjednoczone. Pomimo podejmowanych przez rządy prób wyeliminowania tradycyjnych sposobów życia ludu Tlingit, lud i kultura Tlingit przetrwały, nawet jeśli nie zostały rozpoznane.

Typowy obóz rybny Tlingit (ok. 1890-1920).

Po bitwie z Rosjanami w 1804 r. Tlingit udał się na północ pieszo do sezonowego obozu rybnego w północnej części wyspy w strategicznym miejscu. W tym czasie można bezpiecznie dostać się do Sitka tylko przez przejście wewnętrzne. Rozbili obóz wzdłuż jednego kanału, którym trzeba przejść, aby dostać się do Sitka, i ustanowili embargo. Zatrzymali wszystkie statki przed wejściem lub wyjściem z Sitka. Tlingit polegał na morzu, jeśli chodzi o jedzenie, podróże, duchowość i odzież. Określają kulturę morską.

Około 1825 Tlingit powrócił do Sitka. Rosyjskie podejście do radzenia sobie z Tlingit było podejściem segregacyjnym. Rosjanie zbudowali mur oddzielający wioskę Tlingit od Nowego Archanioła (rosyjska nazwa Sitka). Mur miał strażników w bunkrach i armat skierowanych na wieś Tlingit w czasach panowania rosyjskiego (1825-1867).

Począwszy od 1867 r. rząd amerykański nie traktował Tlingitów lepiej. Kiedy rząd Stanów Zjednoczonych przejął kontrolę nad Alaską, amerykański styl życia został wprowadzony do ludu Tlingit. Użyto przepisów sanitarnych, aby powiedzieć ludziom z Tlingit, że muszą odbudować swoje domy. Wszystkie stare domy zostały spalone, a nowe nakazano odbudować według standardów amerykańskich.

W 1904 r. ówczesny gubernator terytorialny John Brady zezwolił na to, co nazywali ostatnim wielkim potlaczem. “W 1902 r. kilku członków zwróciło się do gubernatora Brady'ego, byłego misjonarza prezbiteriańskiego, i poprosiło go o wydanie proklamacji, która nakazuje wszystkim tubylcom zmianę, a jeśli tego nie zrobią, powinni zostać ukarani. Podobnie jak inni misjonarze i urzędnicy rządowi, gubernator Brady uważał potlacz za praktykę, która utrwalała uprzedzenia, przesądy, rywalizację klanową i opóźniał postęp. Był zdecydowany rozbić ofensywny system klanowy i zastąpić go niezależną jednostką rodzinną, ale nie był chętny do nakładania sankcji prawnych. Dlatego w dramatycznym geście Brady zdecydował się poprzeć ostatni potlacz w Sitka. Od 1867 do 1924 Tlingit nie mogli posiadać żadnej ziemi, ponieważ nie byli obywatelami. Tlingitów nie uznano za obywateli USA do 1924 r. Nie pozwolono im głosować do 1945 r.

Wioska indiańska Sitka 1889.

Kultura Tlingit jest matrylinearnym społeczeństwem zbudowanym przez klany, więc masz równorzędność, masz kruka i orła, a potem kruk poślubi orła, a następnie odziedziczysz swój rodowód poprzez swoją matkę. Mój mąż jest orłem, więc klan jego ojca, Kik.sadi, który jest klanem kruków, adoptował mnie, a potem moje dzieci, które pochodzą z Alaski, są częścią tego klanu. Wszyscy zostaliśmy zaadoptowani podczas tradycyjnej ceremonii i otrzymaliśmy imiona Tlingit. Mój dom nazywa się Sh’teen Hit, co oznacza stalowy bar. Dom został tak nazwany, ponieważ miał stalowy pręt. Uderzenie Sh’teen znajdowało się tak blisko palisady, że do ochrony domu potrzebny był stalowy pręt. Dom klanowy w tradycyjnej kulturze Tlingit był siedzibą tradycyjnego rządu. Tradycyjne prawo mówiło, że przynosisz rzeczy do domu klanu i przywódcy klanu, a oni decydowali o sprawach i używali własnego sposobu postępowania. W tej wiosce znajdują się domy klanu Sitka.

Plemię Sitka z Alaski otrzymało niewielką dotację na ochronę zabytków od National Park Service. To jeden z wielu projektów, nad którymi pracowałem w Sitka Tribe. Zebrałem możliwość, że wieś jest dzielnicą historyczną. Dałam z siebie wszystko, ale było ciężko, bo jeśli spojrzysz na to zdjęcie, widać, że tam jest cały rozwój. Możesz zobaczyć tradycyjne domy, ale możesz również zobaczyć zakłady przetwórstwa ryb, a także wiele łodzi w porcie i inne zastosowania. Złożyłem nominację okręgową, ale była to sytuacja zdecydowanie nieprzylegająca. Nigdy nie czułem, że przeprowadzam właściwą analizę. W głębi serca wiedziałem, że jest to miejsce historyczne, które należy rozpoznać i chronić. W głębi serca wiedziałem, że mam wiele historii, która była ważna dla wielu ludzi. Słowa, których musiałem użyć na papierze, aby dopasować się do tej historii, były rozłączne.

Dom Klanu Kaagwaantaan i L’uk’nax.adi.

Każdy z domów klanu na tym zdjęciu został indywidualnie zakwalifikowany do Rejestru Krajowego. Stoją na tak zwanej ograniczonej własności indyjskiej. Te właściwości są przenoszone zgodnie z zachodnimi zasadami dziedziczenia – zazwyczaj na twoje dzieci, które przeżyły. Oznacza to, że tradycyjni ludzie klanu i członkowie klanu tych domów nie są obecnymi właścicielami. To, co masz, opiera się na indywidualnej jednostce rodzinnej. Ucierpiał dom po lewej stronie, fundacja miała pewne problemy, więc musieliśmy wykonać pewne prace naprawcze iw tym czasie przeszliśmy przez proces Section106 i uznano, że się kwalifikuje. Dom po prawej był własnością przywódcy klanu L'uk'nax.adi (kruków), kiedy akt został wydany w latach 50. XX wieku. Kiedy umarł, dom trafił do jego dzieci, które były Kaagwaantaan (orzeł), odziedziczyły go. Z biegiem czasu pojawiło się 47 różnych właścicieli, którzy się nie dogadują. Nie są z tego klanu, więc trudno jest przekonać masę ludzi, że tego właśnie chcemy. Niektórzy ludzie chcą to zdjąć i postawić coś innego. Niektórzy ludzie chcą zachować to tak, jak było. Niektórzy ludzie nawet tego nie chcą. Pierwotnie w indyjskiej wiosce Sitka znajdowały się 43 domy klanów. Due to lack of sufficient resources, and impending health and safety concerns, the Tribal Council has had to take down two clan houses since 1995. These houses are 2 of the last 9 standing clan houses in Sitka. It has almost become too complicated to save some of the most important history that still exists in Sitka.

In the end, it is clear to me that the village has significant historic resources. The historic district designation doesn’t feel like the right fit, but I can make it fit, by turning this word into that word and checking the boxes. I think a maritime cultural landscape should include the natural resources and the cultural resources, because where there is a herring house, there are people who associate with the herring. Even in the village, we have something that is a very old ceremonial place for the Kik.sadi people—herring rock. It is truly a maritime cultural landscape. It contains all the elements of ethnographic landscapes, as well as those of vernacular landscapes. It is also part of the larger Tlingit maritime cultural landscape.

A look at the bigger picture cultural landscape around Sitka.

There is also a larger cultural and natural landscape to be preserved. Alaska is still a lot like the new frontier. If you look at Tlingit country as a bigger picture, you have the area called the Sheet’ka K’waan (the traditional territory of the Sitka Tribe). Through the interviewing process of folks who still speak Tlingit, the anthropologist we had on staff at the time was able to collect place names. Every red dot on that map is a place name. To me, that documents a connection to the natural and cultural resources throughout the region. When I think about cultural landscapes and I think about scale, I think about how each of the rivers that flow out into the ocean was its own individual landscape, but, back in the day when you would go from place to place, it was one big landscape. We have evidence of oyster farming, canoe haulouts, and individual village sites throughout the area. There is a lot of development that folks think is still coming. Yes, it’s currently a national forest, but that does not mean it will always be a national forest. There is a small scale approach and a big scale approach. You can tie landscapes together, or you can look at them as small. I think in both cases, the types of resources there are important for preservation. Based on the tools available today, the Sitka Indian Village and the greater cultural landscape of the Sheet’ka Kwaan are difficult to preserve. But, with diligence and perseverance, I am hopeful the history of the Tlingit in Sitka is preserved for generations to come.


Tlingit geography and history

For the past 30 years, I’ve grown steadily more fascinated by Tlingit and Haida geography the history and migrations of k wáans, clans, and houses, and the ways in which natural and cultural history intersect. From February to May, 2013, I participated in a course for high school students by Goldbelt Heritage Foundation, entitled Why do we live here?

The name of the best-known winter village of Áak’w Aaní refers to the seasonal dynamic of going and coming from gathering places and resource camps.

Our essential question was What factors went into the selection of village sites for Áak’w and T’aa k u ancestors? One of the most powerful educational experiences of my career, it deepened my interest in the locations of ancient settlements. I now feel that these are the most important places in Southeast Alaska for all of us to study, understand and celebrate.

In coming years I hope to substantially expand this section of JuneauNature na Tlingit geography and history. Even from my limited perspective as a Southeast naturalist, the subject has so many fruitful avenues of investigation .

For example, consider the story of the Lost village of Gus’eix . In 1999, members of G unaaxoo K wáan, along with archeologists and friends from Yakutat and Glacier Bay, relocated an ancient village site that was well known in oral history but unvisited for many decades—so long that only trained eyes could find the clanhouse outlines. Finding this ancestral home was something the participants—and their descendants—will never forget.

Every Tlingit K wáan has a lost village. Wiele, in fact. Where, aside from Aanch g altsóow, were the homes of Áak’w and T’aa k u K wáans, in the depths of the Little Ice Age? Where were the homes of the microblade seal hunters, when these shorelines splashed hundreds of feet higher against hillsides clothed in wormwood and scrub alder?

Probably my most concise summary of Tlingit geography and history is a chapter in the Natural history of Juneau trails (2013). The full publication—a fund-raiser for Discovery Southeast underwritten by Juneau Community Foundation/Michael Blackwell fund—is not available for download, only for purchase in Juneau bookstores. Ale ja mieć made that central chapter—People on the land—downloadable here.

In this section

Wetlands Month features Mendenhall Wetlands

Frontyard wetlands in StoryMaps Every May is American Wetlands Month, and this year, it’s especially interesting for residents of Áak’w&hellip

Special trees in Nettle Slide

New angles on Tʼóokʼ dleit ḵaadí, nettle snowslide (Behrends Slide) Late September, 2020 It’s probably time we stopped calling this&hellip

2020 | Richard Carstensen | 90 second slideshow

Digital Fish Creek

Hydrology in the point cloud. Maybe it’s all those years stippling scenes and species portraits, point by point with double-ought&hellip

2020 | Richard Carstensen | 2-minute slideshow

Outer Point Raven’s-eye

Kaalahéenak’u, inside a person’s mouth (Peterson Creek) For Clan Conference in autumn, 2015, I prepared a 7-minute animation exploring the&hellip

2015 | Richard Carstensen | 7-minute slideshow

Chilkat place names

Jilkáat and Jilkoot Aaní, land of Chilkat & Chilkoot people The 2012 cultural atlas edited by Tom Thornton and Harold&hellip

2020 | Richard Carstensen | geopdf, 17MB

Glacial & cultural history of northern Lingít Aaní

A fireside presentation My talk at the Visitor Center in February, 2020 explored the past 20,000 years of glaciation and&hellip

2020 | Richard Carstensen | 27 minutes

Blackwell City Walk: info packet

Another great idea from Mike Cathy Connor and I (Richard Carstensen) have inherited a tradition spearheaded by our friend Mike&hellip

2019 | Mike Blackwell, Richard Carstensen & Cathy Connor | 27 pages

Tsaa T’ei Héen (Admiralty Cove)

‘Lost village’ of Áak’w Kwáan Every Tlingit Kwáan in Southeast Alaska has at least one ‘lost village,’ known in oral history&hellip

2018 | Richard Carstensen | 33 pages

People on the land

The central chapter in my 2013 publication Natural history of Juneau trails, pages 29-36, is a summary of deep and&hellip

2013 | Richard Carstensen | 7 pages (full publication, 72 pages)

Áak’w & T’aakú Aaní: the natural history of resilience

Presentation for Evening at Egan On November 9th, 2018, I gave the second in a series of 4 lectures for&hellip

Nov, 2018 | Richard Carstensen | 36 minutes

Sen Brothers in Aangóon

Because our names both end in “sen,” Doug Chadwick began calling Bob Christensen and me the “Sen Brothers.” Our most&hellip

22012 | Richard Carstensen | 181 pages, 17MB

Teachers at Kanak’aa (Seymour Canal)

Since 2001, under the initiative of our friend John Neary (then with Admiralty Monument now at the glacier visitor center),&hellip

2017 | Richard Carstensen | 68 pages, 11 MB

Atlas of biogeographic provinces (draft)

Heart and edge: Biogeographic provinces of Southeast Alaska An atlas-in-progress for the 22 provinces of Lingít and Haida Aaní. This&hellip

2020 (draft) | Richard Carstensen | 26 page excerpt

1997 fall newsletter. Admiralty impressions: Xutsnoowú through time

Twenty million years on Xutsnoowú, bear fortress (Admiralty Island). Back to the days before glaciers turned it into an island,&hellip

5 | Richard Carstensen | 5 pages

Kids & porpoises

Sealaska Heritage is wrapping up a 10-day culture camp for middle school students. I came along to share information about&hellip

2017 | Richard Carstensen | 1 minuta

Sesquicentennial slideshow

For the sesquicentennial year of the 1867 Alaska Purchase, Juneau-Douglas City Museum asked me to create 3 banners showing 150&hellip

2017 | Richard Carstensen | 28 minutes

1867-2017: 150 years of change

Background paper for 3 banners commissioned by the Juneau Douglas City Museum, showing changes to iconic landscapes of Áak’w Aaní&hellip

2017 | Richard Carstensen | 41 Pages

Why do we live here?

Factors in village site selection People on the land, yesterday, today and tomorrow. In early 2013, Goldbelt Heritage Foundation (GHF),&hellip

2014 | Richard Carstensen | 63 pages

Naming our home

Name as story name as narcissism Over the past decade, I’ve grown increasingly interested in cultural differences in the way&hellip

2013: update 2020 | Richard Carstensen | 5 pages

1999 fall newsletter: No Name Bay and other misnomers

My feature essay explores native and non-native places names †in Southeast Alaska. Another piece by Kathy Hocker discusses the importance&hellip


Tlingit History

Chief Anotklosh of the Taku nation. He wears a woven Chilkan blanket of cedar bark and mountain goat wool and a European-style cape, and holds a carved wooden bird rattle. Photograph by W.H. Case, ca. 1913, Juneau, Alaska

According to native tradition, some Tlingit families came into their present territories from the coast farther south while others entered from the interior. In 1741 Chirikoff and Bering discovered the Tlingit country, and they were soon followed by other Russian explorers as well as by explorers and traders from Mexico, England, France, and New England. Among the noteworthy events of this period was the visit of La Pérouse to Lituya Bay in 1786 and the tragic loss of two of his boats loaded with men in the tide rips at its entrance. In 1799 the Russians built a fort near the present Sitka. In 1802 the Sitka Indians rose upon this post, killed part of its inmates, and drove the rest away, but 2 years later Baranoff drove them from their fort in turn and established on its site a post which grew into the present Sitka, the capital successively of Russian America and Alaska Territory until 1906. Russian rule was so harsh that there were frequent outbreaks among the natives so long as the territory remained under their control. In 1836 to 1840 occurred a terrible epidemic of smallpox, brought up from the Columbia River, which swept away hundreds of Indians. In 1840 the Hudson’s Bay Company took a lease from the Russian American Company of all their lands between Cape Splicer and latitude 54° 40′ N. In 1867 the Tlingit were transferred will, the rest of the Alaskan people to the jurisdiction of the United States and since then they have been suffering ever more rapid transformation under the influences of western civilization.


Tlingit People of the Northwest Coast

The coastal Tlingit people live on the beaches and islands in the southeastern Alaska Panhandle, tucked between the tidewater and the rugged coastal mountains. Heavy rainfall creates a luxurious rainforest environment and a temperate climate more like Seattle than Anchorage. The numerous islands create a protected waterway, called the Inland Passage, that permits travel and communication by water.

The Tlingits are the northernmost nation of the Northwest Coast peoples, who range from southern Alaska to the coast of Oregon. These coastal groups created luxurious societies founded upon the abundant resources of the forest and the sea.

To this day, the livelihood of the Tlingit people continues to be linked to the bounty of the natural world. The people maintain interests in both fishing and forestry, industries that have supported the Tlingits for centuries.

Southeast Alaska: The coast of southeast Alaska, with its islands, inlets, estuaries, fjords, and rivers, is the home of the Tlingit people.

Tlingit women achieved fame for their finely twined spruce root baskets decorated with dyed grass applied in a technique termed "false embroidery." Wealthy basket collectors sought to augment their collections with Tlingit examples.

Baskets, pictured left to right

Trinket Basket
Tlingit peoples, Alaska, pre-1923
Sitka spruce (Picea sitchensis) root, unidentified grass, pebbles? Dye H 14.5 x D 17.2 cm 8946-11a & b, gift of H.J. Heinz

Kosz
Ernestine Hanlon, Tlingit, Leineid (Raven-Dog Salmon) Clan, Hoonah, Alaska, 1995
Sitka spruce root (Picea sitchensis), unidentified grass, natural dyes H 15.5 x D 14.0 35989-1

Kosz
Tlingit peoples, Alaska, collected 1904
Sitka spruce root (Picea sitchensis), unidentified grass H 27.3 x D 28.2 3167-57

Berry Basket
Tlingit peoples, Alaska, collected 1904
Sitka spruce (Picea sitchensis) root, unidentified grass, commercial cotton, dye H 17.4 x D 13.8 cm 3167-16


Obejrzyj wideo: The Tlingit - History and Social Structure