Cesarz rzymski Kommodus, Palazzo Massimo

Cesarz rzymski Kommodus, Palazzo Massimo


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Cesarz rzymski Kommodus, Palazzo Massimo - Historia

Muzeum Kapitolińskie to najstarsza publiczna kolekcja sztuki na świecie, powstała w 1471 roku i moim zdaniem jest to absolutnie najlepsze muzeum w Rzymie. Jeśli interesują Cię artefakty i rzeźby od starożytnego Rzymu do około XVIII wieku, również je pokochasz. Jest wypełniona starożytną rzymską historią i rzymskimi kopiami starożytnych greckich rzeźb. Aby pomóc ci oszacować, ile czasu będziesz musiał spędzić w tym muzeum, opowiem ci o swoim doświadczeniu. Za pierwszym razem spędziłem około dwóch godzin w muzeum i całkowicie podobały mi się najważniejsze atrakcje (być może 50 obiektów) bez wcześniejszej wiedzy na temat Rzymu, poza tym, co myślę, że większość ludzi ma. Po tej wycieczce do Rzymu poznałem sporo rzymskiej historii, więc podczas mojej drugiej wizyty w Rzymie spędziłem w muzeum około 6 godzin. Po dalszych badaniach moja trzecia wizyta trwała cały dzień. Im więcej rozumiesz i potrafisz docenić, tym więcej czasu możesz spędzić w muzeum. Ale jeśli nic nie rozumiesz, idź i ciesz się kilkoma godzinami pięknych rzeźb.

Muzeum Kapitolińskie składa się z 3 budynków otaczających Piazza del Campidoglio na Kapitolu. Możesz się tam dostać ze stacji metra Colosseo, idąc ulicą Via dei Fori Imperiali do końca Forum Romanum, skręcając w lewo na ulicy przed ogromnym białym pomnikiem Wiktora Emanuela i idąc w górę wzgórza na duży plac na prawo. Lub, jeśli zbliżasz się z drugiej strony pomnika Wiktora Emanuela, miń schody prowadzące do kościoła Santa Maria in Aracoeli i wejdź po schodach (a właściwie bardziej rampy) na plac. Kasa biletowa, wypożyczalnia audioprzewodników i wejście znajdują się w Palazzo dei Conservatori (1 zdjęcie poniżej), budynku położonym najdalej od ogromnego białego pomnika Wiktora Emanuela. W tym budynku znajdują się również najsłynniejsze dzieła w muzeum. Budynek po drugiej stronie placu (najbliżej pomnika Wiktora Emanuela) to Palazzo Nuovo, w którym znajdują się rzeźby i prawdopodobnie będzie ostatnią częścią muzeum, które zobaczysz. Budynki połączone są podziemnym przejściem, które biegnie pod trzecim budynkiem na placu, Palazzo Senatorio, i mieści ogromną kolekcję inskrypcji. Żadne z muzeów nie znajduje się nad ziemią w tym budynku, ale w podziemnym przejściu znajduje się boczna gałąź, która prowadzi przez starożytną świątynię do Tabularium, budynku akt publicznych starożytnego Rzymu, skąd roztacza się wspaniały widok na Rzymian Forum. (Dla komplementystów, Centralne Muzeum Montemartini, oddalone o wiele kilometrów, jest również częścią Muzeum Kapitolińskiego)

Mam nadzieję, że któregoś z tych dni stworzę tutaj wirtualną wycieczkę po muzeum, opisując szczegółowo każdy element. Na razie zrobiłem to tylko dla kilku prac.

Z łuku triumfalnego poświęconego Markowi Aureliuszowi zachowało się jedenaście płaskorzeźb. Osiem z nich znajduje się na Łuku Konstantyna, a pozostałe trzy znajdują się w Muzeum Kapitolińskim.

Płaskorzeźba „poświęcenie” (1 zdjęcie poniżej) przedstawia Marka Aureliusza w jego roli pontifex maximus lub główny kapłan, jedna z tradycyjnych ról cesarza rzymskiego. Augustus jest wyrzeźbiony w tej roli w Palazzo Massimo. Zazwyczaj rzeźby cesarzy w tej roli noszą togę z kapturem zakrywającym głowę i trzymają patera, danie używane podczas składania ofiary. Biorąc pod uwagę, jak ważna była dla ludu rzymskiego religia i tradycja, ważne było dla cesarza wykazanie przekonania do tych ideałów. Świątynią w tle tej płaskorzeźby może być Jowisz Optimus Maximus Capitolinus znajdujący się na szczycie Kapitolu.

Płaskorzeźba „Podbój i łaska” (2 zdjęcie poniżej) przedstawia Marka Aureliusza w kirysie na koniu. Drzewa w tle sugerują, że po zwycięstwie ogląda pole bitwy. Barbarzyńcy poddają się u jego stóp i błagają o litość. Pozy Marka Aureliusza na tej płaskorzeźbie przypomina pomnik cesarza na koniu w Muzeum Kapitolińskim.

Płaskorzeźba „Triumf” (3 zdjęcie poniżej) przedstawia Marka Aureliusza jadącego na czterokonnym rydwanie i koronowanego przez Nike, reprezentację Zwycięstwa. Rydwan zdobią płaskorzeźby przedstawiające postacie Neptuna i Minerwy po bokach postaci Romów. W tle widać świątynię, a po prawej łuk triumfalny, prawdopodobnie łuk, przez który właśnie przejechał rydwan cesarza, gdy jego procesja triumfalna dopiero się rozpoczęła. Kommodus prawdopodobnie również był pierwotnie w rydwanie, na co wskazują duże rozmiary rydwanu i postać Nike, która prawdopodobnie znajdowała się pośrodku nad dwoma postaciami i trzymała dla nich korony. Po tym, jak Commodus oszalał, stał się wyjątkowo niepopularny i został zamordowany, jego pamięć została przeklęta (damnatio memoriae) przez senat, powodując usunięcie go ze wszystkich inskrypcji, posągów, fryzów itp., tak jakby w ten sposób mogli sprawić, że nigdy nie zaistnieje.

Bardzo trudno jest zawęzić zbiory w Muzeum Kapitolińskim do kilku najlepszych, ale te poniżej są moją próbą.


Wczesne życie Edytuj

Faustyna, nazwana na cześć matki, była czwartym i najmłodszym dzieckiem rodziców i drugą córką, która była ich jedynym dzieckiem, które dożyło dorosłości. Urodziła się i wychowała w Rzymie.

Jej stryjeczny dziadek, cesarz Hadrian, zaaranżował z ojcem, by Faustyna poślubiła Lucjusza Werusa. W dniu 25 lutego 138, ona i Verus zostali zaręczeni. Ojciec Werusa był pierwszym adoptowanym synem Hadriana i jego zamierzonym spadkobiercą, jednak gdy zmarł ojciec Werusa, Hadrian wybrał ojca Faustyny ​​na swojego drugiego adoptowanego syna i ostatecznie został następcą Hadriana. Ojciec Faustyny ​​zerwał zaręczyny córki z Werusem i zaaranżował zaręczyny Faustyny ​​z jej kuzynem ze strony matki, Marek Aureliusz Aureliusz, również adoptowany przez ojca.

Cesarska dziedziczka Edytuj

W kwietniu lub maju 145 r. [4] Faustyna i Marek Aureliusz pobrali się, jak planowano od 138 r. Ponieważ Aureliusz był przez adopcję synem Antonina Piusa, zgodnie z prawem rzymskim żenił się z siostrą Antonin, musiałby formalnie zwolnić jeden lub drugi z jego autorytetu ojcowskiego (jego patria potestas) aby odbyła się ceremonia. [5] Niewiele wiadomo konkretnie o ceremonii, ale mówi się, że była "warta uwagi". [6] Monety zostały wydane z głowami pary i Antoninus, as Pontifex Maximus, odbyłoby się. Marek w zachowanych listach nie czyni żadnego wyraźnego odniesienia do małżeństwa, a jedynie oszczędnie wspomina o Faustynie. [7] Faustyna otrzymała tytuł Augusta 1 grudnia 147 roku po urodzeniu pierwszego dziecka, Domicji Faustyny. [8]

Cesarzowa Edytuj

Kiedy Antoninus zmarł w dniu 7 marca 161, Marek i Lucjusz Werus wstąpili na tron ​​i zostali współwładcami. Faustyna została wówczas cesarzową.

Niewiele zachowało się ze źródeł rzymskich dotyczących życia Faustyny, ale to, co jest dostępne, nie daje dobrej relacji. Cassius Dio i niewiarygodni Historia Augusta oskarżają Faustynę o zlecanie śmierci przez truciznę i egzekucję, została również oskarżona o podżeganie do buntu Avidiusza Kasjusza przeciwko mężowi. ten Historia Augusta wspomina o cudzołóstwie z marynarzami, gladiatorami i szeregowymi ludźmi, jednak Faustyna i Aureliusz wydają się być bardzo bliscy i wzajemnie oddani.

Faustyna towarzyszyła mężowi w różnych kampaniach wojennych i cieszyła się nadmierną miłością i szacunkiem rzymskich żołnierzy. Aureliusz nadał jej tytuł Mater Castrorum lub „Matka Obozu”. Próbowała wrócić do domu z obozu wojskowego. W latach 170-175 przebywała na północy, aw 175 towarzyszyła Aureliuszowi na wschodzie.

Bunt Avidiusza Kasjusza i śmierć Edytuj

W tym samym roku, 175, generał Aureliusza Awidiusz Kasjusz został ogłoszony cesarzem rzymskim po błędnych wieściach o śmierci Marka [9] źródła podają, że Kasjusza zachęciła żona Marka Faustyna, zaniepokojona pogarszającym się stanem zdrowia męża, uważając go za na skraju śmierci i czuł potrzebę, aby Kasjusz działał jako obrońca w tym wydarzeniu, ponieważ jej syn Kommodus, lat 13, był jeszcze młody. [9] [10] Chciała także kogoś, kto działałby jako przeciwwaga dla roszczeń Tyberiusza Klaudiusza Pompejusza, który miał silną pozycję, by objąć urząd Princepsa w przypadku śmierci Marka. [11] Dowody, w tym własne Marcusa Medytacjepopiera pogląd, że Marek był rzeczywiście dość chory [11], ale zanim Marek wyzdrowiał, Kasjusz był już w pełni uznany przez egipskie legiony II Traiana Fortis i XXII Deiotariana. [ wymagany cytat ]

„Po marzeniu o imperium trwającym trzy miesiące i sześć dni”, Cassius został zamordowany przez centuriona [12], jego głowa została wysłana do Marka Aureliusza, który odmówił jej zobaczenia i nakazał pochować. [10] Egipt ponownie uznał Marka za cesarza do 28 lipca 175. [12]

Fakty dotyczące śmierci Faustyny ​​nie są jednoznaczne. Zginęła zimą 175 roku w obozie wojskowym w Halali (miasto w górach Taurus w Kapadocji). Przyczyny jej śmierci są spekulacjami naukowców i wahają się od śmierci z przyczyn naturalnych, samobójstwa, wypadku, a nawet zabójstwa w odwecie za jej rzekomy romans z Kasjuszem na początku tego roku, w zależności od źródła. [ wymagany cytat ]

Aureliusz bardzo ubolewał nad swoją żoną i pochował ją w mauzoleum Hadriana w Rzymie. Została deifikowana: jej posąg umieszczono w Świątyni Wenus w Rzymie, a na jej cześć poświęcono jej świątynię. Imię Halali zostało zmienione na Faustinopolis a Aureliusz otworzył szkoły charytatywne dla sierot o nazwie Puellae Faustinianae czy „Dziewczyny Faustyny”. [13] Jej imieniem nazwano Łaźnie Faustyny ​​w Milecie.


Intryga, szaleństwo i panowanie Kommodusa

(Zdj.: Palazzo Massimo alle Terme/domena publiczna)

Dla tak rozważnego i ostrożnego władcy jak Marek okazał się to katastrofalny wybór. Chłopak wykazywał niepokojące skłonności: lubił swój śpiew, taniec i niegrzeczne żarty. Lubił występować (jak można przypuszczać prywatnie) jako gladiator. W wieku 11 lat był tak wściekły z powodu niewystarczającego ciepła w wannie, że kazał wrzucić człowieka do kąpieli żywego do pieca. Zamiast tego wrzucono do ognia kożuch, a potem, zwiedziony zapachem palącej się skóry, Commodus uwierzył, że jego podły rozkaz został wykonany.

Dlaczego Marek był tak ślepy na te cechy charakteru swojego syna, pozostaje niejasny. Być może była to niechęć do uważania syna za dzikusa. W marcu 180 r. nikt nie był w stanie sprzeciwić się akcesji Kommodusa, zwłaszcza po tym, jak wojska na miejscu wyraziły swoje poparcie. Nowy cesarz natychmiast odwrócił każdy plan przyłączenia terytoriów Zadunajskich do imperium (jeśli rzeczywiście był to plan Marcusa). Porzucono forty i drogi za rzeką, zawarto pokój z Jazygami i wzmocniono system graniczny.

Wygody Rzymu

Źródła sugerują, że Kommodus chciał wrócić do przyjemności Rzymu, co mogło być prawdą, ale możliwe jest również, że uznał, że plan jego ojca, by zaanektować północne terytorium, był chybiony. Zmieniające się prądy migracji plemiennych w gęstych lasach Niemiec spowodowały, że aneksja nowych terytoriów stała się dodatkowym obciążeniem dla imperium. Poza sporadycznymi niepokojami w miejscach takich jak Wielka Brytania i Afryka, lata panowania Kommodusa na prowincjach były stosunkowo spokojne. Cesarz ze swojej strony miał własne priorytety.

To jest transkrypcja z serii wideo Cesarze Rzymu. Obejrzyj teraz na The Great Courses.

Commodus był bezczynny i próżny. Obie cechy były prawdopodobnie reakcjami na pracowitego, skromnego ojca. Później, za swoich rządów, Kommodus zmienił nawet swoje oficjalne imię, aby wymazać jakiekolwiek wzmianki o Marku lub Antoninusie. Sugeruje to silne pragnienie uwolnienia się od cienia ojca. Dio, przedstawiając nas Commodusowi, mówi, że nie był z natury niegodziwy, ale że był nieinteligentny, brakowało mu przebiegłości i łatwo nim manipulować. Nieinteligentny i łatwy do manipulowania władca jest niebezpiecznym władcą, który w momencie wstąpienia na tron ​​miał zaledwie 19 lat. Pomimo tego, że był u boku Marka przez większość ostatnich lat, Kommodus miał niewielkie praktyczne doświadczenie w administracji lub dowodzeniu, a nawet w obserwowaniu imperialnej władzy w akcji.

Spisek, władza i zabójstwo

Okoliczności te pozostawiły pole otwarte dla pozbawionych skrupułów podwładnych, a głównym z nich był facet o imieniu Aelius Saoterus, grecki doradca. Saoterus został ostatecznie zrujnowany i zastąpiony przez prefektów pretorianów, Sekstusa Tigidiusza Perennisa i Marka Aureliusza Cleandera, obaj prawdopodobnie około 182 roku.

Cleander wydaje się być kimś w rodzaju neo-Sejanus. Był nisko urodzony (był byłym niewolnikiem), ambitny i przebiegły – a podczas swojej przewagi, która rozciągała się od około 182 do 189 lat, był praktycznie cesarzem, podczas gdy Kommodus oddawał się swoim prywatnym zajęciom. Perennis i Cleander również wypadli z łask i zginęli w niejasnych okolicznościach, po których Kommodus rządził z własnej inicjatywy. To, że ten okres jego panowania, od 189 do 192, był katastrofą, pokazuje, że Kommodus był głęboko nieprzydatny do władzy.

Inni ludzie doszli do tego wniosku znacznie wcześniej za jego panowania. W 181 lub 182 roku odkryto spisek z udziałem siostry Kommodusa, Lucilli, i jej męża, Tyberiusza Klaudiusza Pompejusza. Jeśli wierzyć naszym źródłom, spisek został ujawniony Kommodusowi przez oszałamiającą głupotę jego głównego agenta, człowieka o nazwisku Pompeianus Quintianus.

Spiskowcy wybrali Kwintianusa na zabójcę ze względu na jego śmiały temperament, ale jego nazwisko sugeruje niejasny związek z mężem Lucilli. Quintianus okazał się głupcem. Ukrywając sztylet pod suknią, czekał na Kommodusa w ciemnym wejściu do amfiteatru. Ale zamiast niespodziewanego ataku, Quintianus wymachiwał bronią i krzyczał, że został wysłany przez cały Senat, by zabić Kommodusa, w którym to momencie został aresztowany i skazany na śmierć. Lucilla została wygnana na Capri, a następnie stracona. Jej mąż, Pompejusz, o dziwo, przeżył bez szwanku.

To, że Kwintianus twierdził, że jest agentem całego Senatu, psuło stosunki między cesarzem a tym ciałem. Rozpoczęły się teraz znane i straszne rundy inkwizycji i denuncjacji, w których senator przeciwstawiał się senatorowi. Wielu zginęło z rąk Kommodusa, a ich majątek został skonfiskowany.

Panujące podejrzenia i strach ujawniają się w przedziwnej opowieści o Sekstusie Condianusie, synu senatora zamordowanego na rozkaz Kommodusa. Condianus, zdając sobie sprawę ze swojego prawdopodobnego losu, sfingował swoją śmierć, a następnie wędrował po ziemi w przebraniu. Kommodus był tak chętny, by go pojmać, że wielu mężczyzn zostało aresztowanych i zabitych tylko za to, że wyglądali jak Condianus. Ich głowy zostały wystawione w Rzymie.

Ostateczny los Condianusa nigdzie nie jest odnotowany, ale fakt, że cesarz atakował ludzi, ponieważ wyglądali jak ktoś inny, mówi wiele o panowaniu Kommodusa. Co najmniej dwa inne nieudane spiski przeciwko Kommodusowi są zarejestrowane, których szczegóły są niejasne i sporne, ale jeden najwyraźniej dotyczył prefekta Perennisa i doprowadził do jego śmierci w 185 roku.

Zabawianie cesarza

Ze swojej strony Kommodus oddał się swoim prywatnym pasjom, głównie walce gladiatorów i wyścigom rydwanów. Tę ostatnią ćwiczył prywatnie, ponieważ wstyd uniemożliwiał mu ściganie się w miejscach publicznych. Ale jak Dio zapisuje z osobistych obserwacji, cesarz przed uwielbieniem tłumów przeprowadzał na arenie walki gladiatorów i polowania na bestie.

Wydaje się być całkiem dobry. Prywatnie walczył ostrą bronią, zabijając i okaleczając przeciwników, ale publicznie walczył tylko tępą bronią – perspektywa cesarza Rzymu ginącego na piasku na oczach swego ludu była zbyt potworna nawet dla Kommodusa rozważać. Dio zauważa, że ​​Kommodus był leworęcznym gladiatorem, z czego był bardzo dumny. Wygląda na to, że wygrał każdą walkę, w której walczył.

Nie tylko senatorowie i rycerze byli zmuszeni uczestniczyć, ilekroć Kommodus szedł na piasek, ale musieli też skandować: „Jesteś panem i jesteś pierwszym ze wszystkich ludzi najszczęśliwszych. Wygrywasz i wygrywasz od zawsze, Amazonku, wygrywasz.

Kiedyś, po zabiciu strusia, Kommodus dumnie wymachiwał głową strusia i zakrwawionym mieczem, uśmiechając się groźnie do senatorów. Dio mówi, że on i jego koledzy uznali ten spektakl za nie groźny, ale głupi, i śmiali się, ale aby uniknąć ryzyka śmierci, ukryli swoją radość, przeżuwając laury wieńców, które nosili.

W jednym dziwacznym spektaklu Kommodus zebrał od miasta mężczyzn, którzy stracili nogi, i ukształtował im wężowe ogony, tak aby przypominały mitologicznych olbrzymów.

Następnie dał im gąbki zamiast kamieni, aby rzucić w niego, zanim pobił ich wszystkich na śmierć pałką.

Jestem Herkulesem

Pokazy te pomogły wykuć i wzmocnić boskie powiązania Commodusa ze społeczeństwem. Wszyscy wybitni Rzymianie od czasów republiki kojarzyli się z bogami, a cesarze nie byli wyjątkiem. W II wieku ulubieńcem był Jowisz, główny bóg państwa rzymskiego, podobnie jak Herkules.

Herkules był greckim półbogiem, synem Zeusa (lub Jowisza dla Rzymian), który poprzez walkę dobra ze złem wyzwolił zwykłego człowieka od niebezpieczeństw i ostatecznie został podniesiony do pełnego boskiego statusu po śmierci. Apel Herkulesa do imperialnych umysłów nie jest zatem daleko do szukania. Zabijając na arenie wielkie i groźne zwierzęta, nie mówiąc już o udawanych olbrzymach rodem z mitu, Commodus utrwalił skojarzenie z Herkulesem.

Różnica w stosunku do innych wybitnych Rzymian polega na tym, że przynajmniej pod koniec Kommodus myślał, że faktycznie jest Herkulesem. Identyfikacja wykracza daleko poza zwykłą ewokację, do tego stopnia, że ​​„Hercules Commodianus” został ogłoszony na monetach. Zauważ, że w tej formie Hercules jest nazwą podstawową, a Commodianus jest dołączonym do niej przymiotnikiem.

Commodus jest przedstawiany wprost jako Herkules, wraz ze skórą lwa i maczugą, na swoich portretach, a kult został ustanowiony, by czcić cesarza jako Herkulesa. Przerobił kolosa Nerona na Herkulesa, dodając napis: „Synem Jowisza, zwycięskim Herkulesem jestem ja, a nie Lucjusz, choć zmuszony nosić to imię”.

Zmiana nazwy Imperium

Wszystko to oczywiście ujawnia ogromną i olbrzymią megalomanię. Pod koniec życia zmienił nawet nazwę Rzymu na „Colonia Lucia Aelia Nova Commodiana”, co oznacza coś w rodzaju „Nowa Kolonia Kommodusa”. Miał również wszystkie miesiące w roku nazwane jego imieniem i lubił, gdy zwracano się do niego albo Amazonius albo Exsuperatorius, dwa tytuły trudne do przetłumaczenia na angielski, ale kojarzące się z umiejętnościami walki i transcendentną superlatywnością.

Senat został przemianowany na „szczęśliwy komandyjski senat”, naród rzymski został przemianowany na „komodyjski lud”, a wszystkie legiony miały otrzymać tytuł „komodianski”. Kommodus został ogłoszony „Złotym”, a jego panowanie „Złotym Wiekiem”. Wszystko to sprawiło, że Kommodus był głęboko niepopularny w kręgach senatorskich, ale bezgranicznie bawił masy. Jego herkulesowa osobowość obiecywała im ochronę, a jego ekstrawagancka hojność (w dziewięciu emisjach rozdawana jest gotówka) i wspaniałe spektakle, które wystawiał, a potem czasami brał w sobie, wszystko to zwiększało jego popularność.

Śmierć szaleńca

Ostatecznie jednak jego śmierć dokonali najbliżsi. Nowi doradcy, tacy jak nowy prefekt pretorianów Aemilius Laetus czy jego szambelan Eclectus, bali się o swoje życie. Widzieli, co stało się z wcześniejszymi doradcami Commodusa, takimi jak Cleander. Jego długoletnia kochanka, Marcia, również wydaje się być w to zamieszana.

Kiedy wyszedł na jaw przerażający plan, według którego Kommodus, 1 stycznia 193 roku, powinien zabić obu nowych konsulów, a następnie wynurzyć się z koszar gladiatorów ubrany w strój bojowy, aby sam objąć stanowisko konsula, ta grupa postanowiła działać. W innej wersji grupa odkryła listę śmierci z ich nazwiskami.

Damnatio memoriae of ‘Commodus’ na inskrypcji w Muzeum Historii Rzymu w Osterburken. Skrót “CO” został później odrestaurowany farbą. (Zdjęcie: DerHexer/domena publiczna)

Niezależnie od tego, jak doszło do spisku, Commodusowi nakarmiono zatrutą wołowinę, ale zwymiotował i w ten sposób uratował się. Następnie wysłano atletę imieniem Narcyz, aby udusił cesarza w jego kąpieli. Dokonano tego 31 grudnia 192. Commodus miał 31 lat i rządził prawie 13 lat. Wraz z Kommodusem zginęła dynastia Antoninów, ponieważ poczyniono minimalne środki na sukcesję. Od czasu Nerwy Antoninowie kierowali bezprecedensową stabilnością i dobrobytem. Ale dobre lata minęły i nad królestwem znów pojawił się cień wojny domowej.

Często zadawane pytania dotyczące Commodusa

Wśród najokrutniejszych rzymskich cesarzy byli paranoidalny Tyberiusz, który dokonywał egzekucji każdego, kto wzbudził jego podejrzenia, Neron, który prześladował chrześcijan i nie był ponad zabijaniem członków własnej rodziny, oraz skorumpowany Kommodus, którego obywatele stracono na podstawie błędnego rozumowania, aby móc kraść ich bogactwo.

Chociaż w prawdziwym życiu Kommodus nie zamordował swojego ojca Marka Aureliusza, jak robi to w filmie Gladiator, film jest podobny do prawdziwej historii, ponieważ oba przedstawiają próbę zabójstwa przez siostrę Kommodusa, a następnie pogrążanie się Kommodusa w szaleństwie i sposób, w jaki jego ego doprowadziło do lekkomyślności i bezsensownej przemocy.

Kommodus został zamordowany przez uduszenie, kończąc jego chaotyczne i brutalne rządy.


Zawartość

Gajusz Juliusz Cezar (nazwany na cześć jego słynnego krewnego) urodził się w Ancjum (dzisiejsze Anzio i Nettuno [2] ) 31 sierpnia 12 r., jako trzecie z sześciorga pozostałych przy życiu dzieci Germanika i jego drugiej kuzynki Agrypiny Starszej [3]. ], która była córką Marka Wipsaniusza Agryppy i Julii Starszej czyniąc ją wnuczką Augusta. [3] Gajusz miał dwóch starszych braci, Nerona i Drususa [3] oraz trzy młodsze siostry, Agrypinę Młodszą, Julię Druzyllę i Julię Livillę. [3] [4] Był także bratankiem Klaudiusza, młodszego brata Germanika i przyszłego cesarza. [5]

Jako dwu- lub trzyletni chłopiec Gajusz towarzyszył swojemu ojcu, Germanikowi, w kampaniach na północy Germanii. [6] Żołnierze byli rozbawieni, że Gaius był ubrany w miniaturowy strój żołnierza, w tym buty i zbroję. [6] Wkrótce otrzymał czuły przydomek, Kaligula, co po łacinie oznacza „mały (żołnierski) bucik”, po małych butach (caligae), które nosił. [7] Jednak Gaius podobno zaczął nie lubić tego przezwiska. [8]

Swetoniusz twierdzi, że Germanik został otruty w Syrii przez agenta Tyberiusza, który postrzegał Germanika jako rywala politycznego. [9] Po śmierci ojca Kaligula mieszkał z matką, dopóki jej relacje z Tyberiuszem nie pogorszyły się. [10] Tyberiusz nie pozwolił Agrypinie ponownie wyjść za mąż z obawy, że jej mąż będzie rywalem. [11] Agrypina i brat Kaliguli, Nero, zostali wygnani w 29 pod zarzutem zdrady stanu. [12] [13]

Dorastający Kaligula został następnie wysłany do życia ze swoją prababką (i matką Tyberiusza), Liwią. [10] Po jej śmierci został wysłany do swojej babci Antonii Minor. [10] W 30 roku jego brat Drusus został uwięziony pod zarzutem zdrady, a jego brat Neron zmarł na wygnaniu z głodu lub samobójstwa. [13] [14] Swetoniusz pisze, że po wygnaniu matki i braci Kaligula i jego siostry byli niczym więcej jak więźniami Tyberiusza pod ścisłą obserwacją żołnierzy. [15]

W 31 roku Kaligula został przeniesiony pod osobistą opiekę Tyberiusza na Capri, gdzie mieszkał przez sześć lat. [10] Ku zaskoczeniu wielu Kaligula został oszczędzony przez Tyberiusza. [16] Według historyków Kaligula był znakomitym aktorem naturalnym i dostrzegając niebezpieczeństwo, ukrywał całą swoją niechęć do Tyberiusza. [10] [17] Obserwator powiedział o Kaliguli: „Nigdy nie było lepszego sługi ani gorszego pana!” [10] [17]

Kaligula twierdził, że planował zabić Tyberiusza sztyletem, aby pomścić swoją matkę i brata: jednak, wnosząc broń do sypialni Tyberiusza, nie zabił Cesarza, ale zamiast tego rzucił sztylet na podłogę. Podobno Tyberiusz wiedział o tym, ale nigdy nie odważył się nic z tym zrobić. [18] Swetoniusz twierdzi, że Kaligula był już okrutny i okrutny: pisze, że kiedy Tyberiusz przywiózł Kaligulę na Capri, jego celem było umożliwienie Kaliguli życia, aby „udowodnił ruinę siebie i wszystkich ludzi, i że on hodował żmiję dla ludu rzymskiego i Faetona dla świata. [19]

W 33 roku Tyberiusz nadał Kaliguli honorowym kwestorem, stanowisko, które piastował do czasu jego dojścia do godności cesarza. [20] Tymczasem w więzieniu zginęła zarówno matka Kaliguli, jak i jego brat Drusus. [21] [22] Kaligula był krótko żonaty z Junią Claudillą w 33 roku, chociaż zmarła przy porodzie w następnym roku. [18] Kaligula spędził czas zaprzyjaźniając się z prefektem pretorianów, Naeviusem Sutoriusem Macrom, ważnym sojusznikiem. [18] Makro dobrze mówił Tyberiuszowi o Kaliguli, próbując stłumić złą wolę lub podejrzenia, jakie cesarz czuł wobec Kaliguli. [23]

W 35 roku Kaligula został mianowany współdziedzicem majątku Tyberiusza wraz z Tyberiuszem Gemellusem. [24]

Wczesne panowanie Edytuj

Kiedy Tyberiusz zmarł 16 marca 37 r., jego majątek i tytuły pryncypatu pozostawiono Kaliguli i wnukowi Tyberiusza, Gemellusowi, którzy mieli służyć jako współspadkobiercy. Chociaż Tyberiusz miał 77 lat i leżał na łożu śmierci, niektórzy starożytni historycy nadal przypuszczają, że został zamordowany. [18] [25] Tacyt pisze, że Makro udusił Tyberiusza poduszką, aby przyspieszyć akcesję Kaliguli, ku radości ludu rzymskiego, [25] podczas gdy Swetoniusz pisze, że Kaligula mógł dokonać zabójstwa, chociaż nie jest to odnotowane przez każdy inny historyk starożytny. [18] Seneka Starszy i Filon, którzy pisali za panowania Tyberiusza, a także Józef Flawiusz, odnotowują, że Tyberiusz umierał śmiercią naturalną. [26] Wspierany przez Makro, Kaligula unieważnił wolę Tyberiusza w odniesieniu do Gemellusa z powodu szaleństwa, ale poza tym spełnił życzenia Tyberiusza. [27]

Kaligula został ogłoszony cesarzem przez Senat w dniu 18 marca. [28] Przyjął władzę pryncypatu i 28 marca wkroczył do Rzymu wśród tłumu, który okrzyknął go między innymi „naszym dzieckiem” i „naszą gwiazdą”. [28] [29] Kaligula jest opisywany jako pierwszy cesarz, którego podziwiali wszyscy „na całym świecie, od wschodu do zachodu słońca”. [30] Kaligula był kochany przez wielu za to, że był ukochanym synem popularnego Germanika, [29] i dlatego, że nie był Tyberiuszem. [31] Swetoniusz powiedział, że ponad 160 000 zwierząt zostało uśmierconych w ciągu trzech miesięcy publicznej radości, aby zapoczątkować nowe panowanie. [32] [33] Filon opisuje pierwsze siedem miesięcy panowania Kaliguli jako całkowicie błogie. [34]

Mówiono, że pierwsze czyny Kaliguli były hojne w duchu, chociaż wiele z nich miało charakter polityczny. [27] Aby uzyskać poparcie, udzielał premii wojsku, w tym gwardii pretoriańskiej, wojskom miejskim i wojskom poza Włochami. [27] Zniszczył papiery o zdradzie Tyberiusza, oświadczył, że procesy o zdradę stanu należą do przeszłości i odwołał tych, którzy zostali zesłani na wygnanie. [35] Pomagał tym, którzy zostali skrzywdzeni przez cesarski system podatkowy, wypędzał niektóre dewiacje seksualne i zakładał wystawne spektakle dla publiczności, w tym igrzyska gladiatorów. [36] [37] Kaligula zebrał i przywiózł z powrotem kości swojej matki i braci i złożył ich szczątki w grobie Augusta. [38]

W październiku 37 Kaligula poważnie zachorował, a może został otruty. Wkrótce wyzdrowiał z choroby, ale wielu uważało, że choroba zwróciła młodego cesarza w stronę diabolizmu: zaczął zabijać lub wygnać tych, którzy byli mu bliscy lub których uważał za poważne zagrożenie. Być może choroba przypomniała mu o jego śmiertelności i pragnieniu innych, by awansować na jego miejsce. [39] Kazał stracić kuzyna i adoptowanego syna Tyberiusza Gemellusa – czyn, który oburzył wspólną babcię Kaliguli i Gemellusa, Antonię Minor. Mówi się, że popełniła samobójstwo, chociaż Swetoniusz sugeruje, że Kaligula faktycznie ją otruł. Zabił swojego teścia Marka Juniusa Silana i szwagra Marka Lepidusa. Jego wuj Klaudiusz został oszczędzony tylko dlatego, że Kaligula wolał go traktować jako pośmiewisko. Jego ulubiona siostra, Julia Drusilla, zmarła w 38. roku życia na gorączkę: pozostałe dwie siostry, Livilla i Agrypina Młodsza, zostały zesłane. Nienawidził być wnukiem Agryppy i oczernił Augusta, powtarzając fałsz, że jego matka została faktycznie poczęta w wyniku kazirodczego związku między Augustem a jego córką Julią Starszą. [40]

Reforma publiczna Edytuj

W 38 roku Kaligula skupił swoją uwagę na reformach politycznych i publicznych. Opublikował rachunki funduszy publicznych, które nie zostały upublicznione za panowania Tyberiusza. Pomagał tym, którzy stracili majątek w pożarach, znosił niektóre podatki i rozdawał nagrody publiczności na imprezach gimnastycznych. Dopuścił nowych członków do zakonów jeździeckich i senatorskich. [41]

Co chyba najważniejsze, przywrócił praktykę wyborczą. [42] Kasjusz Dion powiedział, że czyn ten "choć zachwycając motłoch, zasmucał rozsądnych, którzy przestali się zastanawiać, że gdyby urzędy jeszcze raz wpadły w ręce wielu... wynikłoby wiele nieszczęść". [43]

Jednak w tym samym roku Kaligula został skrytykowany za wykonywanie egzekucji na ludziach bez pełnych procesów i za zmuszanie prefekta pretorianów, Makro, do popełnienia samobójstwa. Macro wypadł z łask cesarza, prawdopodobnie z powodu próby sprzymierzenia się z Gemellusem, kiedy okazało się, że Kaligula może umrzeć na gorączkę. [44]

Kryzys finansowy i głód Edytuj

Według Kasjusza Diona kryzys finansowy pojawił się w 39. [44] Swetoniusz umiejscawia początek tego kryzysu w 38. [45] Płatności polityczne Kaliguli za wsparcie, hojność i ekstrawagancję wyczerpały skarb państwa. Starożytni historycy twierdzą, że Kaligula zaczął fałszywie oskarżać, karać, a nawet zabijać osoby w celu przejmowania ich posiadłości. [46]

Historycy opisują szereg innych desperackich środków Kaliguli. Aby zdobyć fundusze, Kaligula poprosił społeczeństwo o pożyczenie pieniędzy państwowych. [47] Pobierał podatki od procesów sądowych, ślubów i prostytucji. [48] ​​Kaligula zaczął licytować życie gladiatorów na pokazach. [46] [49] Testamenty, które pozostawiły przedmioty Tyberiuszowi, zostały zreinterpretowane, aby pozostawić przedmioty Kaliguli. [50] Centurionowie, którzy nabyli majątek przez grabież, zostali zmuszeni do oddania łupów państwu. [50]

Obecnych i byłych komisarzy autostradowych oskarżano o niekompetencję i malwersacje oraz zmuszano do spłaty pieniędzy. [50] Według Swetoniusza w pierwszym roku panowania Kaliguli roztrwonił on 2,7 miliarda sestercji, które zgromadził Tyberiusz. [45] Jego bratanek Nero zarówno zazdrościł, jak i podziwiał fakt, że Gajusz przebiegł przez ogromne bogactwa, które zostawił mu Tyberiusz w tak krótkim czasie. [51]

Jednak niektórzy historycy wykazali sceptycyzm wobec dużej liczby sestercji cytowanych przez Swetoniusza i Diona. According to Wilkinson, Caligula's use of precious metals to mint coins throughout his principate indicates that the treasury most likely never fell into bankruptcy. [52] He does point out, however, that it is difficult to ascertain whether the purported 'squandered wealth' was from the treasury alone due to the blurring of "the division between the private wealth of the emperor and his income as head of state." [52] Furthermore, Alston points out that Caligula's successor, Claudius, was able to donate 15,000 sesterces to each member of the praetorian guard in 41, [25] suggesting the Roman treasury was solvent. [53]

A brief famine of unknown extent occurred, perhaps caused by this financial crisis, but Suetonius claims it resulted from Caligula's seizure of public carriages [46] according to Seneca, grain imports were disrupted because Caligula re-purposed grain boats for a pontoon bridge. [54]

Construction Edit

Despite financial difficulties, Caligula embarked on a number of construction projects during his reign. Some were for the public good, though others were for himself.

Josephus describes Caligula's improvements to the harbours at Rhegium and Sicily, allowing increased grain imports from Egypt, as his greatest contributions. [55] These improvements may have been in response to the famine. [ wymagany cytat ]

Caligula completed the temple of Augustus and the theatre of Pompey and began an amphitheatre beside the Saepta. [56] He expanded the imperial palace. [57] He began the aqueducts Aqua Claudia and Anio Novus, which Pliny the Elder considered engineering marvels. [58] He built a large racetrack known as the circus of Gaius and Nero and had an Egyptian obelisk (now known as the "Vatican Obelisk") transported by sea and erected in the middle of Rome. [59]

At Syracuse, he repaired the city walls and the temples of the gods. [56] He had new roads built and pushed to keep roads in good condition. [60] He had planned to rebuild the palace of Polycrates at Samos, to finish the temple of Didymaean Apollo at Ephesus and to found a city high up in the Alps. [56] He planned to dig a canal through the Isthmus of Corinth in Greece and sent a chief centurion to survey the work. [56]

In 39, Caligula performed a spectacular stunt by ordering a temporary floating bridge to be built using ships as pontoons, stretching for over two miles from the resort of Baiae to the neighbouring port of Puteoli. [61] [62] It was said that the bridge was to rival the Persian king Xerxes' pontoon bridge crossing of the Hellespont. [62] Caligula, who could not swim, [63] then proceeded to ride his favourite horse Incitatus across, wearing the breastplate of Alexander the Great. [62] This act was in defiance of a prediction by Tiberius's soothsayer Thrasyllus of Mendes that Caligula had "no more chance of becoming emperor than of riding a horse across the Bay of Baiae". [62]

Caligula had two large ships constructed for himself (which were recovered from the bottom of Lake Nemi around 1930). The ships were among the largest vessels in the ancient world. The smaller ship was designed as a temple dedicated to Diana. The larger ship was essentially an elaborate floating palace with marble floors and plumbing. [64] The ships burned in 1944 after an attack in the Second World War almost nothing remains of their hulls, though many archaeological treasures remain intact in the museum at Lake Nemi and in the Museo Nazionale Romano (Palazzo Massimo) at Rome. [65]

Feud with the senate Edit

In 39, relations between Caligula and the Roman Senate deteriorated. [66] The subject of their disagreement is unknown. A number of factors, though, aggravated this feud. The Senate had become accustomed to ruling without an emperor between the departure of Tiberius for Capri in 26 and Caligula's accession. [67] Additionally, Tiberius' treason trials had eliminated a number of pro-Julian senators such as Asinius Gallus. [67]

Caligula reviewed Tiberius' records of treason trials and decided, based on their actions during these trials, that numerous senators were not trustworthy. [66] He ordered a new set of investigations and trials. [66] He replaced the consul and had several senators put to death. [68] Suetonius reports that other senators were degraded by being forced to wait on him and run beside his chariot. [68]

Soon after his break with the Senate, Caligula faced a number of additional conspiracies against him. [69] A conspiracy involving his brother-in-law was foiled in late 39. [69] Soon afterwards, the Governor of Germany, Gnaeus Cornelius Lentulus Gaetulicus, was executed for connections to a conspiracy. [69]

Western expansion Edit

In 40, Caligula expanded the Roman Empire into Mauretania and made a significant attempt at expanding into Britannia. (Due to the novel I, Claudius, it is commonly believed that Caligula attempted war against Neptune at this time. This is not mentioned in any ancient source, however.) [3] The conquest of Britannia was later achieved during the reign of his successor, Claudius.

Mauretania Edit

Mauretania was a client kingdom of Rome ruled by Ptolemy of Mauretania. Caligula invited Ptolemy to Rome and then suddenly had him executed. [70] Mauretania was annexed by Caligula and subsequently divided into two provinces, Mauretania Tingitana and Mauretania Caesariensis, separated by the river Malua. [71] Pliny claims that division was the work of Caligula, but Dio states that in 42 an uprising took place, which was subdued by Gaius Suetonius Paulinus and Gnaeus Hosidius Geta, and the division only took place after this. [72] This confusion might mean that Caligula decided to divide the province, but the division was postponed because of the rebellion. [73] The first known equestrian governor of the two provinces was Marcus Fadius Celer Flavianus, in office in 44. [73]

Details on the Mauretanian events of 39–44 are unclear. Cassius Dio wrote an entire chapter on the annexation of Mauretania by Caligula, but it is now lost. [74] Caligula's move seemingly had a strictly personal political motive – fear and jealousy of his cousin Ptolemy – and thus the expansion may not have been prompted by pressing military or economic needs. [75] However, the rebellion of Tacfarinas had shown how exposed Africa Proconsularis was to its west and how the Mauretanian client kings were unable to provide protection to the province, and it is thus possible that Caligula's expansion was a prudent response to potential future threats. [73]

Britannia Edit

There seems to have been a northern campaign to Britannia that was aborted. [74] This campaign is derided by ancient historians with accounts of Gauls dressed up as Germanic tribesmen at his triumph and Roman troops ordered to collect seashells as "spoils of the sea". [76] The few primary sources disagree on what precisely occurred. Modern historians have put forward numerous theories in an attempt to explain these actions. This trip to the English Channel could have merely been a training and scouting mission. [77] The mission may have been to accept the surrender of the British chieftain Adminius. [78] "Seashells", or conchae in Latin, may be a metaphor for something else such as female genitalia (perhaps the troops visited brothels) or boats (perhaps they captured several small British boats). [79]

Claims of divinity Edit

When several client kings came to Rome to pay their respects to him and argued about their nobility of descent, he allegedly cried out the Homeric line: [80] "Let there be one lord, one king." [57] In 40, Caligula began implementing very controversial policies that introduced religion into his political role. Caligula began appearing in public dressed as various gods and demigods such as Hercules, Mercury, Venus and Apollo. [81] Reportedly, he began referring to himself as a god when meeting with politicians and he was referred to as "Jupiter" on occasion in public documents. [82] [83]

A sacred precinct was set apart for his worship at Miletus in the province of Asia and two temples were erected for worship of him in Rome. [83] The Temple of Castor and Pollux on the forum was linked directly to the imperial residence on the Palatine and dedicated to Caligula. [83] [84] He would appear there on occasion and present himself as a god to the public. Caligula had the heads removed from various statues of gods located across Rome and replaced them with his own. [85] It is said that he wished to be worshipped as Neos Helios, the "New Sun". Indeed, he was represented as a sun god on Egyptian coins. [86]

Caligula's religious policy was a departure from that of his predecessors. According to Cassius Dio, living emperors could be worshipped as divine in the east and dead emperors could be worshipped as divine in Rome. [87] Augustus had the public worship his spirit on occasion, but Dio describes this as an extreme act that emperors generally shied away from. [87] Caligula took things a step further and had those in Rome, including senators, worship him as a tangible, living god. [88]

Eastern policy Edit

Caligula needed to quell several riots and conspiracies in the eastern territories during his reign. Aiding him in his actions was his good friend, Herod Agrippa, who became governor of the territories of Batanaea and Trachonitis after Caligula became emperor in 37. [89]

The cause of tensions in the east was complicated, involving the spread of Greek culture, Roman law and the rights of Jews in the empire.

Caligula did not trust the prefect of Egypt, Aulus Avilius Flaccus. Flaccus had been loyal to Tiberius, had conspired against Caligula's mother and had connections with Egyptian separatists. [90] In 38, Caligula sent Agrippa to Alexandria unannounced to check on Flaccus. [91] According to Philo, the visit was met with jeers from the Greek population who saw Agrippa as the king of the Jews. [92] As a result, riots broke out in the city. [93] Caligula responded by removing Flaccus from his position and executing him. [94]

In 39, Agrippa accused Herod Antipas, the tetrarch of Galilee and Perea, of planning a rebellion against Roman rule with the help of Parthia. Herod Antipas confessed and Caligula exiled him. Agrippa was rewarded with his territories. [95]

Riots again erupted in Alexandria in 40 between Jews and Greeks. [96] Jews were accused of not honouring the emperor. [96] Disputes occurred in the city of Jamnia. [97] Jews were angered by the erection of a clay altar and destroyed it. [97] In response, Caligula ordered the erection of a statue of himself in the Jewish Temple of Jerusalem, [98] a demand in conflict with Jewish monotheism. [99] In this context, Philo wrote that Caligula "regarded the Jews with most especial suspicion, as if they were the only persons who cherished wishes opposed to his". [99]

The Governor of Syria, Publius Petronius, fearing civil war if the order were carried out, delayed implementing it for nearly a year. [100] Agrippa finally convinced Caligula to reverse the order. [96] However, Caligula issued a second order to have his statue erected in the Temple of Jerusalem. In Rome, another statue of himself, of colossal size, was made of gilt brass for the purpose. The Temple of Jerusalem was then transformed into a temple for Caligula, and it was called the Temple of Illustrious Gaius the New Jupiter. [101]

Scandals Edit

Philo of Alexandria and Seneca the Younger, contemporaries of Caligula, describe him as an insane emperor who was self-absorbed, short-tempered, killed on a whim, and indulged in too much spending and sex. [102] He is accused of sleeping with other men's wives and bragging about it, [103] killing for mere amusement, [104] deliberately wasting money on his bridge, causing starvation, [54] and wanting a statue of himself in the Temple of Jerusalem for his worship. [98] Once, at some games at which he was presiding, he was said to have ordered his guards to throw an entire section of the audience into the arena during the intermission to be eaten by the wild beasts because there were no prisoners to be used and he was bored. [105]

While repeating the earlier stories, the later sources of Suetonius and Cassius Dio provide additional tales of insanity. They accuse Caligula of incest with his sisters, Agrippina the Younger, Drusilla, and Livilla, and say he prostituted them to other men. [106] They state he sent troops on illogical military exercises, [74] [107] turned the palace into a brothel, [47] and, most famously, planned or promised to make his horse, Incitatus, a consul, [108] [109] and actually appointed him a priest. [83]

The validity of these accounts is debatable. In Roman political culture, insanity and sexual perversity were often presented hand-in-hand with poor government. [110]

Assassination and aftermath Edit

Caligula's actions as emperor were described as being especially harsh to the Senate, to the nobility and to the equestrian order. [111] According to Josephus, these actions led to several failed conspiracies against Caligula. [112] Eventually, officers within the Praetorian Guard led by Cassius Chaerea succeeded in murdering the emperor. [113] The plot is described as having been planned by three men, but many in the senate, army and equestrian order were said to have been informed of it and involved in it. [114]

The situation had escalated when, in 40, Caligula announced to the Senate that he planned to leave Rome permanently and to move to Alexandria in Egypt, where he hoped to be worshipped as a living god. The prospect of Rome losing its emperor and thus its political power was the final straw for many. Such a move would have left both the Senate and the Praetorian Guard powerless to stop Caligula's repression and debauchery. With this in mind Chaerea convinced his fellow conspirators, who included Marcus Vinicius and Lucius Annius Vinicianus, to put their plot into action quickly.

According to Josephus, Chaerea had political motivations for the assassination. [115] Suetonius sees the motive in Caligula calling Chaerea derogatory names. [116] Caligula considered Chaerea effeminate because of a weak voice and for not being firm with tax collection. [117] Caligula would mock Chaerea with names like "Priapus" and "Venus". [118]

On 24 January 41, [120] Cassius Chaerea and other guardsmen accosted Caligula as he addressed an acting troupe of young men beneath the palace, during a series of games and dramatics being held for the Divine Augustus. [121] Details recorded on the events vary somewhat from source to source, but they agree that Chaerea stabbed Caligula first, followed by a number of conspirators. [122] Suetonius records that Caligula's death resembled that of Julius Caesar. He states that both the elder Gaius Julius Caesar (Julius Caesar) and the younger Gaius Julius Caesar (Caligula) were stabbed 30 times by conspirators led by a man named Cassius (Cassius Longinus and Cassius Chaerea respectively). [123] By the time Caligula's loyal Germanic guard responded, the Emperor was already dead. The Germanic guard, stricken with grief and rage, responded with a rampaging attack on the assassins, conspirators, innocent senators and bystanders alike. [124] These wounded conspirators were treated by the physician Arcyon.

ten cryptoporticus (underground corridor) beneath the imperial palaces on the Palatine Hill where this event took place was discovered by archaeologists in 2008. [125]

The senate attempted to use Caligula's death as an opportunity to restore the Republic. [126] Chaerea tried to persuade the military to support the Senate. [127] The military, though, remained loyal to the idea of imperial monarchy. [127] Uncomfortable with lingering imperial support, the assassins sought out and killed Caligula's wife, Caesonia, and killed their young daughter, Julia Drusilla, by smashing her head against a wall. [128] They were unable to reach Caligula's uncle, Claudius. After a soldier, Gratus, found Claudius hiding behind a palace curtain, he was spirited out of the city by a sympathetic faction of the Praetorian Guard [129] to their nearby camp. [130]

Claudius became emperor after procuring the support of the Praetorian Guard. Claudius granted a general amnesty, although he executed a few junior officers involved in the conspiracy, including Chaerea. [131] According to Suetonius, Caligula's body was placed under turf until it was burned and entombed by his sisters. He was buried within the Mausoleum of Augustus in 410, during the Sack of Rome, the ashes in the tomb were scattered.

Historiography Edit

The facts and circumstances of Caligula's reign are mostly lost to history. Only two sources contemporary with Caligula have survived – the works of Philo and Seneca. Philo's works, On the Embassy to Gaius oraz Flaccus, give some details on Caligula's early reign, but mostly focus on events surrounding the Jewish population in Judea and Egypt with whom he sympathizes. Seneca's various works give mostly scattered anecdotes on Caligula's personality. Seneca was almost put to death by Caligula in AD 39 likely due to his associations with conspirators. [132]

At one time, there were detailed contemporaneous histories on Caligula, but they are now lost. Additionally, the historians who wrote them are described as biased, either overly critical or praising of Caligula. [133] Nonetheless, these lost primary sources, along with the works of Seneca and Philo, were the basis of surviving secondary and tertiary histories on Caligula written by the next generations of historians. A few of the contemporaneous historians are known by name. Fabius Rusticus and Cluvius Rufus both wrote condemning histories on Caligula that are now lost. Fabius Rusticus was a friend of Seneca who was known for historical embellishment and misrepresentation. [134] Cluvius Rufus was a senator involved in the assassination of Caligula. [135]

Caligula's sister, Agrippina the Younger, wrote an autobiography that certainly included a detailed explanation of Caligula's reign, but it too is lost. Agrippina was banished by Caligula for her connection to Marcus Lepidus, who conspired against him. [69] The inheritance of Nero, Agrippina's son and the future emperor, was seized by Caligula. Gaetulicus, a poet, produced a number of flattering writings about Caligula, but they are lost.

The bulk of what is known of Caligula comes from Suetonius and Cassius Dio. Suetonius wrote his history on Caligula 80 years after his death, while Cassius Dio wrote his history over 180 years after Caligula's death. Cassius Dio's work is invaluable because it alone gives a loose chronology of Caligula's reign.

A handful of other sources add a limited perspective on Caligula. Josephus gives a detailed description of Caligula's assassination. Tacitus provides some information on Caligula's life under Tiberius. In a now lost portion of his Annals, Tacitus gave a detailed history of Caligula. Pliny the Elder's Historia naturalna has a few brief references to Caligula.

There are few surviving sources on Caligula and none of them paints Caligula in a favourable light. The paucity of sources has resulted in significant gaps in modern knowledge of the reign of Caligula. Little is written on the first two years of Caligula's reign. Additionally, there are only limited details on later significant events, such as the annexation of Mauretania, Caligula's military actions in Britannia, and his feud with the Roman Senate. According to legend, during his military actions in Britannia Caligula grew addicted to a steady diet of European sea eels, which led to their Latin name being Coluber caligulensis. [136]

Zdrowie Edytuj

All surviving sources, except Pliny the Elder, characterize Caligula as insane. However, it is not known whether they are speaking figuratively or literally. Additionally, given Caligula's unpopularity among the surviving sources, it is difficult to separate fact from fiction. Recent sources are divided in attempting to ascribe a medical reason for his behavior, citing as possibilities encephalitis, epilepsy or meningitis. [137] The question of whether Caligula was insane (especially after his illness early in his reign) remains unanswered. [137]

Philo of Alexandria, Josephus and Seneca state that Caligula was insane, but describe this madness as a personality trait that came through experience. [95] [138] [139] Seneca states that Caligula became arrogant, angry and insulting once he became emperor and uses his personality flaws as examples his readers can learn from. [140] According to Josephus, power made Caligula incredibly conceited and led him to think he was a god. [95] Philo of Alexandria reports that Caligula became ruthless after nearly dying of an illness in the eighth month of his reign in 37. [141] Juvenal reports he was given a magic potion that drove him insane.

Suetonius said that Caligula suffered from "falling sickness", or epilepsy, when he was young. [142] [143] Modern historians have theorized that Caligula lived with a daily fear of seizures. [144] Despite swimming being a part of imperial education, Caligula could not swim. [145] Epileptics are discouraged from swimming in open waters because unexpected fits could lead to death because a timely rescue would be difficult. [146] Caligula reportedly talked to the full moon: [68] Epilepsy was long associated with the moon. [147]

Suetonius described Caligula as sickly-looking, skinny and pale: "he was tall, very pale, ill-shaped, his neck and legs very slender, his eyes and temples hollow, his brows broad and knit, his hair thin, and the crown of the head bald. The other parts of his body were much covered with hair . He was crazy both in body and mind, being subject, when a boy, to the falling sickness. When he arrived at the age of manhood he endured fatigue tolerably well. Occasionally he was liable to faintness, during which he remained incapable of any effort". [148] [149] Based on scientific reconstructions of his official painted busts, Caligula had brown hair, brown eyes, and fair skin. [150]

Some modern historians think that Caligula suffered from hyperthyroidism. [151] This diagnosis is mainly attributed to Caligula's irritability and his "stare" as described by Pliny the Elder.

Possible rediscovery of burial site Edit

On 17 January 2011, police in Nemi, Italy, announced that they believed they had discovered the site of Caligula's burial, after arresting a thief caught smuggling a statue which they believed to be of the emperor. [152] The claim has been met with scepticism by Cambridge historian Mary Beard. [153]

Quadrans celebrating the abolition of a tax in AD 38 by Caligula. [154] The obverse of the coin contains a picture of a Pileus which symbolizes the liberation of the people from the tax burden. Caption: C. CAESAR DIVI AVG. PRON[EPOS] (great-grandson of) AVG. / PON. M., TR. P. III, P. P., COS. DES. RCC. (probably Res Civium Conservatae, i.e. the interests of citizens have been preserved)

Roman gold coins excavated in Pudukottai, India, examples of Indo-Roman trade during the period. One coin of Caligula (AD 37–41), and two coins of Nero (AD 54–68). Brytyjskie Muzeum. Caption: C. CAESAR AVG. PON. M., TR. POT. III, COS. III. - NERO CAESAR. AVG. IMP. - NERO CAESAR AVG. IMP.


The Wonders of the Horti Lamiani

The Horti Lamiani (Lamian Gardens) was a luxurious complex of an ancient Roman villa with large gardens and outdoor rooms located on the Esquiline Hill in Rome, in the area around the present Piazza Vittorio Emanuele. They were created by the consul Lucius Aelius Lamia, a friend of Emperor Tiberius, and they soon became imperial property. Along with other ancient Roman horti on the Quirinal, Viminal and Esquiline hills, they were discovered during the construction work for the expansion of Rome at the end of 1800s.

The villa and gardens were scenically divided into pavillions and terraces adapted to the landscape, on a model of Hellenistic tradition. They were eventually filled with exceptional works of art, from original ancient Greek sculptures to exquisite frescoes and marble floors. A museum of the nymphaeum excavations is planned to open in 2021.

The land for the horti Lamiani was originally a cemetery just outside the ancient Servian Wall but was purchased by Lucius Aelius Lamia, the Roman consul in 3 CE, who developed the property. He seems to have bequeathed the property to the emperor probably during the reign of Tiberius, and it became imperial state property. Emperor Caligula loved the place so much he established his residence there and further developed the property. In an evocative eyewitness account, the philosopher Philo visited the gardens in 40 CE and accompanied Caligula inspecting the elaborate residence ordering them to be made more sumptuous. After his assassination, Caligula was briefly buried at the site.

The Horti Lamiani adjoined the Gardens of Maecenas and the Gardens of Maiani. Under Claudius (41-54 CE) the Horti Lamiani and Maiani were united and administered by a special superintendent (procurator hortorum Lamianorum et Maianorum).

The property survived until at least the Severan dynasty (193-235 CE) when it became the emperor's private property as shown by a stamped lead water pipe. By the 4th c. the gardens were no longer in use as evidenced by the statuary found broken in pieces and used in the foundations of a number of spas.


Historia

Campitelli district is one of the oldest Roman neighborhoods. It takes its name after the Capitoline hill it resides on (Capitolium), where once Rome’s major temple dedicated to Jupiter Optimus Maximus stood. Despite this, this Roman neighborhood is the least populated, amounting to 600 residents. This is due to the fact of many governmental buildings and historical sites being located on its territory.

Współczesna historia

Today, in Campitelli district tourists will find tons of historical attractions. As it was mentioned before, this district hosts the largest number of historical sites on its territory. Therefore, be ready to immerse yourself into a real Roman holiday.


Caligula’s Garden of Delights, Unearthed and Restored

Relics from the favorite hideaway of ancient Rome’s most infamous tyrant have been recovered and put on display by archaeologists.

The fourth of the 12 Caesars, Caligula — officially, Gaius Julius Caesar Germanicus — was a capricious, combustible first-century populist remembered, perhaps unfairly, as the empire’s most tyrannical ruler. As reported by Suetonius, the Michael Wolff of ancient Rome, he never forgot a slight, slept only a few hours a night and married several times, lastly to a woman named Milonia.

During the four years that Caligula occupied the Roman throne, his favorite hideaway was an imperial pleasure garden called Horti Lamiani, the Mar-a-Lago of its day. The vast residential compound spread out on the Esquiline Hill, one of the seven hills on which the city was originally built, in the area around the current Piazza Vittorio Emanuele II.

There, just on the edge of the city, villas, shrines and banquet halls were set in carefully constructed “natural” landscapes. An early version of a wildlife park, the Horti Lamiani featured orchards, fountains, terraces, a bath house adorned with precious colored marble from all over the Mediterranean, and exotic animals, some of which were used, as in the Colosseum, for private circus games.

When Caligula was assassinated in his palace on the Palatine Hill in 41 A.D., his body was carried to the Horti Lamiani, where he was cremated and hastily buried before being moved to the Mausoleum of Augustus on the Campus Martius, north of the Capitoline Hill. According to Suetonius, the elite garden was haunted by Caligula’s ghost.

Historians have long believed that the remains of the lavish houses and parkland would never be recovered. But this spring, Italy’s Ministry of Cultural Heritage, Cultural Activities and Tourism will open the Nymphaeum Museum of Piazza Vittorio, a subterranean gallery that will showcase a section of the imperial garden that was unearthed during an excavation from 2006 to 2015. The dig, carried out beneath the rubble of a condemned 19th-century apartment complex, yielded gems, coins, ceramics, jewelry, pottery, cameo glass, a theater mask, seeds of plants such as citron, apricot and acacia that had been imported from Asia, and bones of peacocks, deer, lions, bears and ostriches.

“The ruins tell extraordinary stories, starting with the animals,” said Mirella Serlorenzi, the culture ministry’s director of excavations. “It is not hard to imagine animals, some caged and some running wild, in this enchanted setting.” The science of antiquities department of the Sapienza University of Rome collaborated on the project.

The objects and structural remnants on display in the museum paint a vivid picture of wealth, power and opulence. Among the stunning examples of ancient Roman artistry are elaborate mosaics and frescoes, a marble staircase, capitals of colored marble and limestone, and an imperial guard’s bronze brooch inset with gold and mother-of-pearl. “All the most refined objects and art produced in the Imperial Age turned up,” Dr. Serlorenzi said.

The classicist Daisy Dunn said the finds were even more extravagant than scholars had anticipated. “The frescoes are incredibly ornate and of a very high decorative standard,” noted Dr. Dunn, whose book “In The Shadow of Vesuvius” is a dual biography of Pliny the Elder — a contemporary of Caligula’s — and his nephew Pliny the Younger. “Given the descriptions of Caligula’s licentious lifestyle and appetite for luxury, we might have expected the designs to be quite gauche.”

The Horti Lamiani were commissioned by Lucius Aelius Lamia, a wealthy senator and consul who bequeathed his property to the emperor, most likely during the reign of his friend Tiberius from A.D. 14 to 37. When Caligula succeeded him — it is rumored that Caligula and the Praetorian Guard prefect Macro hastened the death of Tiberius by smothering him with a pillow — he moved into the main house.

In an evocative eyewitness account, the philosopher Philo, who visited the estate in A.D. 40 on behalf of the Jews of Alexandria, and his fellow emissaries had to trail behind Caligula as he inspected the sumptuous residences “examining the men’s rooms and the women’s rooms … and giving orders to make them more costly.” The emperor, wrote Philo, “ordered the windows to be filled up with transparent stones resembling white crystal that do not hinder the light, but which keep out the wind and the heat of the sun.”

Evidence suggests that after Caligula’s violent death — he was hacked to bits by his bodyguards — the house and garden survived at least until the Severan dynasty, which ruled from A.D. 193 to 235. By the fourth century, the gardens had apparently fallen into desuetude, and statuary in the abandoned pavilions was broken into pieces to build the foundations of a series of spas. The statues were not discovered until 1874, three years after Rome was made the capital of the newly unified Kingdom of Italy. With the Esquiline Hill in the midst of a building boom, the Italian archaeologist Rodolfo Lanciani nosed around freshly excavated construction sites and uncovered an immense gallery with an alabaster floor and fluted columns of giallo antico, considered the finest of the yellow marbles.

He later stumbled upon a rich deposit of classical sculptures that, at some point in the horti’s history, had been deliberately hidden to protect them. The treasures included the Lancellotti Discobolus, now housed at the National Museum of Rome the Esquiline Venus and a bust of Commodus depicted as Hercules, now at the Capitoline Museums. In short time, the sculptures were carted off, the foundation of an apartment building was laid, and the ancient ruins were reburied.


7. Caracalla And Citizenship

Portrait of Caracalla, 212-17, via The Metropolitan Museum of Art, New York

Perhaps the most enduring legacy of Caracalla’s reign was not his palatial termy, nor his bellicose reputation, nor even the stain on his reputation as a fratricide. Rather, it is to be found in a scrap of papyrus and in the single sentence of the Digest, the collection of Roman laws. There, it states: “All persons throughout the Roman world were made Roman citizens by an edict of the Emperor Antoninus Caracalla.” This edict, known as the Constitutio Antoniniana, issued on 11th July AD 212, transformed the Roman Empire. It declared that all free men within the Roman Empire were granted Roman citizenship, whilst all free women were granted the same status as their Roman counterparts.

The emperor’s motivation for this edict remains contested. One prevailing interpretation suggests that the emperor was compelled by financial pressures to enact the edict. This was the interpretation of Cassius Dio, the only historian to comment on the edict, who claimed that the edict was passed not so much to honor the inhabitants of the empire, but, “to increase his revenues… inasmuch as aliens did not have to pay most of these taxes.” This is a tempting interpretation – wars, the favored past time of Caracalla – are of course expensive.

Nevertheless, given that as emperor, Caracalla exercised total control over the finances of the empire, such a significant social and political development seems to extend beyond basic fiscal wants. Regardless of the emperor’s motivations, the impact is most clearly indicated in the epigraphic record. In the immediate aftermath of the edict, a whole host of ‘Marcus Aurelius’ appear on inscriptions around the empire, as the newly enfranchised men paid homage to their new patron by adopting his nomenclature.


Humans into gods

The Emperor Vespasian, as he was expiring, declared, "Oh, I think I am becoming a god."

But most Romans thought "no god arises from man." Julius Caesar, who thought he was descended from Venus, upset this stricture. He had politically powerful friends who declared him "divine."

First Julius Caesar. Next, his successor Augustus, whose wife Livia rewarded a senator with an outrageous fortune for stating he saw Augustus ascend to heaven. After that, divinity for any Emperor was almost a done-deal.

The slippery slope eventually included non-rulers: a wife or other female relative of an Emperor was often declared divine, "suggested" by the Emperor and declared so by the Senate.

What an augur did: augurs observed natural phenomena. T he flight and activity of birds, thunder and lightning, and feeding patterns of the sacred chickens held special status. The augur had to follow written instruction from his manual. The manuals contained the proper techniques for the ritual and how to interpret the results. Signs given by the gods to the augur were good only for one day.

Duoviri, decemviri, and quindecimiviri: a group of distinguished Senator-priests who advised the Senate on reports of prodigies. Prodigies were events which the Romans considered "unnatural," such as "rains of blood" or "monstrous births."

Epulones : specialized priests in charge of the rituals of the Roman games and of the feast of Jupiter, Rome's most important god. Along with the pontifices, the augurs, and the duoviri, the epulones made up the four major 'colleges' of priests.

Fetiales: Priests who prayed to the gods for success in war.

Flamines: a special group of pontifices. Originally flamines were individual priests for the Roman gods Jupiter, Mars, and Quirinus. As a distinguishing mar k , the flamines wore a cap with a piece of olive wood projecting from its top.

Haruspex: A highly specialized prophet, commonly Etruscan. Prophets tended to communicate with the gods about more distant events in the future. The haruspex did his magic by inspecting the liver of the sacrificed animal, normally a sheep. After the slave who had killed the sheep handed its liver to the haruspex, the prophet held it in his left hand, with his left foot on a stone and his right foot on the ground , and "read" the liver in a clockwise direction. Haruspices could also be personal advisors--Julius Caesar had one.

Luperci: these priests ran the Festival of the Lupercalia, when near-naked young men ran around the City, striking the young women they met with a goat thong. A fertility rite? A purification ritual?

Ordinary priests: Their job was to lead the sacrificial process, initiate the sacrifice, and watch. Evidently, they weren't expected to know what to do, even the right form of prayer to offer. Their real role was to represent their aristocratic class, to show the Roman people that the aristocratic oligarchy was at the top of the social, political, and religious orders.

Pontifex, pontifices: Their original function was to look after Rome's first bridge across the Tiber, the City's most critical crossing point. From there, the pontifices assumed oversight over other major "crossing points," for example those between life and death, or communications between the humans and the gods.

One of the pontifices' most important authority was control of the calendar, which determined many aspects of Roman life. They could be powerful decision-makers, especially in moments of crisis. Less dramatically, they kept the annual record of public events and gave legal advice on family matters, such as wills, inheritances, family property, adoptions, and burials.

Prodigy: An event which the Romans considered "unnatural," such as "rains of blood" or "monstrous births." Would-be prodigies had to be reported to the Senate for evaluation and consultation with the priests.

Vestal Virgins: The only female priesthood in Rome, its six members were chosen in childhood. They lived in a special house next to the temple of Vesta in the Roman Forum and could ride in a wagon. Their various rituals connected the fertility of the earth, the safety of the flocks of animals, and human fertility. They were the guardians of ancient, ancient talismans, including it was said, sacred objects brought by Aeneas from Troy.

With special privileges went special responsibilities: if a Virgin let the sacred fire go out, or was unchaste, she could be buried alive.

Specialized or advanced

Boatwright,Mary, Hadrian and the City of Rome (Princeton UP, 1987)

Fox, Robin Lane, Pagans and Christians (Knopf, 1986)

Potter, David S., "Roman Religion: Ideas and Actions," in Potter, D.S. and Mattingly, D.J., Life, Death, and Entertainment in the Roman Empire (U of Michigan Press,
1999).

Price, Simon, The Birth of Classical Europe: A History from Troy to Augustine (Penguin, 2011)

Stamper, John, The Architecture of Roman Temples: the Republic to the Middle Empire (Cambridge U. Press, 2004)


Obejrzyj wideo: Guided Tour in Museo Nazionale Romano, Roma - Italy 4K Travel Channel


Uwagi:

  1. Mona

    Całkiem dobrze! Tak to jest.

  2. Husnain

    Niech to będzie twoja droga. Rób co chcesz.

  3. Weirley

    Zgadzam się ze wszystkimi powyższymi. Możemy porozmawiać na ten temat. Tutaj lub po południu.

  4. Devan

    Bardzo zabawna odpowiedź

  5. Bidziil

    Może być inna opcja

  6. Shakam

    Przepraszam, ten wariant mi nie odpowiada. Kto jeszcze może oddychać?

  7. Maujar

    Specjalnie zarejestrowałem się, aby wziąć udział w dyskusji.

  8. Brainerd

    Zgadzam się, ten niezwykły pomysł jest potrzebny tak przy okazji



Napisać wiadomość