Babilon

Babilon

Starożytna metropolia Babilon jest jednym z najbardziej znanych miast starożytnego świata, a dziś można ją znaleźć w pobliżu miasta Al-Hillah we współczesnym Iraku, około 53 mil na południe od Bagdadu. Założone prawie 5000 lat temu miasto nad Eufratem było świadkiem powstawania i upadku imperiów i było centrum najwyższych form kultury, a także najbardziej brutalnych wojen i dewastacji.

Szacuje się, że Babilon był największym miastem na świecie w latach 1770-1670 p.n.e., liczącym ponad 200 000 mieszkańców. W 2019 roku UNESCO wpisało Babilon na Listę Światowego Dziedzictwa.

Historia Babilonu

Jest prawdopodobne, że Babilon został założony w III tysiącleciu pne i zyskał na znaczeniu przez następne 1000 lat. W XVIII wieku pne miasto było centrum imperium Hammurabiego, a Babilon stał się religijnym centrum południowej Mezopotamii.

Jednak po śmierci Hammurabiego zmieniająca się polityczna i militarna natura regionu sprawiła, że ​​Babilon walczył niezliczoną ilość razy w ciągu następnych stuleci, a jedno imperium lub dynastia po drugiej zabezpieczało Babilon jako swój dom. Jednym z takich władców był asyryjski Szammuramat lub Semiramida, którego ambitny program budowy zakładał, że potężne mury i bramy otaczały Babilon.

Odrodzenie niezależnego imperium babilońskiego na krótko rozkwitło pod koniec VII wieku pne pod rządami króla Nabuchodonozora II – znanego również z budowania wielkich cudów w mieście, w tym słynnych Wiszących Ogrodów Babilonu i Bramy Isztar. Jednak nawet jego dynastia nie przetrwała, ponieważ Babilon upadł pod panowanie Cyrusa Wielkiego, króla imperium perskiego, pod którego panowaniem Babilon stał się wielkim ośrodkiem nauki i nauki.

W 331 p.n.e. Aleksander Wielki zdobył Babilon i tu zmarł w 323 p.n.e. Po upadku raczkującego imperium Aleksandra o Babilon walczyli jego ocalali generałowie i przez następne stulecia był powoli porzucany.

Babilon odnotował wzrost turystyki na początku XIX wieku, co przyciągnęło Brytyjską Kompanię Wschodnioindyjską z Bagdadu. Katastrofa nastąpiła w 1855 roku, kiedy artefakty przewożone wzdłuż rzeki Tygrys zostały zatopione przez piratów – od tego czasu nie udało się odzyskać nawet połowy zatopionych artefaktów.

Babilon dzisiaj

Ruiny Babilonu bardzo ucierpiały z powodu grabieży i destrukcji, pozostawiając niewiele po sobie, co oddaje chwałę niegdyś wspaniałego miasta. W 1978 roku Saddam Husajn zbudował w tym miejscu „nową” wersję starożytnego Babilonu.

Ze starożytnych ruin Babilonu wciąż można zobaczyć części pałacu Nabuchodonozora i niektóre stare mury miejskie. Rekonstrukcję Bramy Isztar można również zobaczyć w Muzeum Pergamońskim w Berlinie.

Chociaż strona Babilonu jest otwarta dla zwiedzających, zaleca się, aby przed podjęciem jakichkolwiek podróży do Babilonu zapoznać się z oficjalną polityką rządu dotyczącą porad dotyczących podróży.

Dotarcie do Babilonu

Dojazd z Bagdadu do starożytnych ruin Babilonu wzdłuż Trasy 1 zajmie półtorej godziny, a tuż po zjechaniu z Trasy 8 jest parking. Niestety, nie ma dostępnych tras transportu publicznego.


Starożytna Babilonia — Babilon Nabuchodonozora

Babilon oznacza „babilu” (brama boga). Jest to starożytne miasto na równinie Shinar nad rzeką Eufrat, około 50 mil na południe od współczesnego Bagdadu. Babilon został założony przez Nimroda z Gen. 10, który opracował pierwszy na świecie zorganizowany system bałwochwalstwa, który Bóg potępił (Rdz 11). Później stał się stolicą Babilonii i imperium babilońskiego. Miał przytłaczający rozmiar i wygląd.

W 539 p.n.e. Cyrus poprowadził armię perską do zwycięstwa nad Babilonem, zmieniając podczas uczty rzekę Eufrat. Nic nie pozostało dzisiaj z Babilonu, z wyjątkiem serii szeroko rozrzuconych kopców do zbadania.

Nabuchodonozor II (Nabu-kudurri-usur II) był prawdziwym geniuszem i budowniczym Babilonu. Z jego 70 lat istnienia rządził 45 lat. Jako dowódca armii Nabopalassara był nie do powstrzymania. Złamał potęgę Egiptu w bitwie pod Karkemisz i okazał się jednym z najpotężniejszych monarchów wszechczasów.

Wśród miast, które najechał i splądrował, były Tyr, Moab, Ammon, Edom i Jerozolima.

Inskrypcje, dokumenty i listy pisane podczas 43 lat jego panowania (604-562 pne) dają wyobrażenie o potędze i bogactwie Babilonu. Oto kilka interesujących faktów według historyka Herodota (Bk 1,178-186) o Babilonie Nabuchodonozora:

-W formie kwadratu, 14 mil z każdej strony i ogromnej wielkości

-Ceglany mur miał 56 mil długości, 300 stóp wysokości, 25 stóp grubości z kolejną ścianą 75 stóp za pierwszą ścianą, a ściana sięgała 35 stóp pod ziemię

-250 wież o wysokości 450 stóp

-Szeroka i głęboka fosa otaczająca miasto

- Przez środek miasta przepływała również rzeka Eufrat. Promy i 1/2 mil. długi most ze zwodzonymi mostami zamykanymi na noc

- „Wiszące Ogrody” (jeden z cudów starożytnego świata) a wodę z rzeki wydobywały pompy hydrauliczne

-Osiem masywnych bram prowadzących do centrum miasta i 100 mosiężnych bram

- Ulice zostały wyłożone kamiennymi płytami o powierzchni 3 stóp kwadratowych

-Wielka Wieża (Ziggurat) i 53 świątynie, w tym „Wielka Świątynia Marduka” 180 ołtarzy dla Isztar

-Złoty wizerunek Baala i Złotego Stołu (oba ważą ponad 50 000 funtów litego złota).

-2 złote lwy, solidna złota postać ludzka (18 stóp wysokości)

-Pałac Nabuchodonozora był uważany za najwspanialszą budowlę, jaką kiedykolwiek wzniesiono na ziemi.

Wszystko, co pozostało do dziś, to różne kopce.


5. Powstanie i upadek Babilonu

Wczesna historia Babilonu jest owiana tajemnicą. Pierwsza wzmianka w Biblii to zapis Księgi Rodzaju 10:8-10, który wymienia Nimroda, wnuka Chama, jako założyciela miasta w mrocznej prehistorycznej przeszłości. Jej nazwa wywodzi się z późniejszego doświadczenia ujawnionego w 11 rozdziale Księgi Rodzaju, gdzie mieszkańcy ziemi Szinear, południowej części Mezopotamii, są zapisani jako budowali wieżę, która miała sięgnąć niebios. To mógł być początek praktyki budowania wież o znaczeniu religijnym. Taka wieża znana jest jako ziggurat, oznaczająca sztuczny kopiec cegły i ziemi wzniesiony ponad otaczający teren.

Biblijny opis wieży jest zgodny z charakterystyką okolicy. Z braku kamieni wykonali cegłę i do budowy wieży użyli szlamu lub bitumu pochodzącego z okolicy. Według Pisma mieszkańcy powiedzieli:

Idź do, zróbmy cegły i spal je dokładnie. Mieli cegłę za kamień, a szlam za zaprawę. A oni rzekli: Idźmy, zbudujmy miasto i wieżę, której wierzchołek sięga nieba i uczyńmy sobie imię, abyśmy nie rozproszyli się po całej ziemi (Rodzaju 11:3,4). ).

Pismo Święte podaje, że Pan osądził lud i pomieszał ich język, w wyniku czego miasto i wieża pozostały niedokończone (Rdz 11,5-8). Miejsce to według Księgi Rodzaju 11:9 zostało nazwane Babel, ponieważ tam Pan pomieszał język całej ziemi i stamtąd rozproszył je Pan po obliczu całej ziemi. Wydaje się prawdopodobne, że nazwa nadana miastu w Księdze Rodzaju 10:10 faktycznie zastąpiła w tym czasie pierwotną nazwę, a wydarzenie to przyczynia się do długiej historii Babilonu jako ośrodka o znaczeniu religijnym oraz jako źródła religii fałszywej i buntu przeciwko prawdziwemu Bogu.

Chociaż miasto Babilon zyskało na znaczeniu dopiero w 1830 r. p.n.e., obszar, na którym się znajduje, zwany Babilonią, miał długą historię. Wczesna cywilizacja w pobliżu miejsca starożytnego Ur w dolnej Babilonii datuje się na IV tysiąclecie p.n.e. a kolejne cywilizacje są śledzone od 2800 r. p.n.e. Okres wczesnych dynastii (2800-2360 p.n.e.) odnotował zaawansowaną cywilizację, w tym wielkie świątynie, kanały i inne konstrukcje. Stary okres akadyjski (2360-2180 p.n.e.) obejmował rozległe imperium Sargona od Persji po Morze Śródziemne. Potem nastąpił okres neosumeryjski (2070-1960 p.n.e.), w którym urodził się Abraham. Ziemia ta została złupiona przez Elamitów i Amorytów w latach 1960-1830 p.n.e.

Historia Babilonii właściwej, znanej jako okres Starej Babilonii (1830-1550 pne), obejmowała błyskotliwe panowanie Hammurabiego (1728-1686 pne), którego słynny Kodeks odkryto w 1901 roku. Babilonia została następnie najechana przez Kasytów w okresie 1550 -1169 pne Po tym nastąpiła II dynastia Isin (1169-1039 p.n.e.), której królami byli rodowici Babilończycy. W okresie od 1100 do 625 p.n.e. ziemia ucierpiała różne najazdy, w tym Asyrii. W 729 p.n.e. Tiglat-Pileser został królem Babilonu, a później w 689 r. p.n.e. zaatakowany przez Sennacheryba Babilon został zniszczony przez ogień. Został odbudowany przez Asarhaddona i ostatecznie wyrwany Asyrii około 625 r. p.n.e. kiedy Nabopolassar, ojciec Nabuchodonozora, założył imperium nowobabilońskie. Z pomocą Medów Niniwa została zniszczona w 612 r. p.n.e. Necho z Egiptu został pokonany w 605 p.n.e. Scena została teraz przygotowana pod genialne panowanie Nabuchodonozora, które obejmowało wcześniejsze zdobycie Jerozolimy w 606 p.n.e., ostateczną niewolę jej mieszkańców i zniszczenie samego miasta.

Proroctwa Izajasza dotyczące Babilonu

Poza wzmianką o „szacie babilońskiej” w Jozuego 7:21, nie ma wzmianki biblijnej o Babilonie po 11 rozdziale Księgi Rodzaju, dopóki wielkie proroctwa Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela i Daniela nie przedstawiły Bożego planu co do starożytnego miasta. Większość proroctw biblijnych dotyczących Babilonu odnosi się do niewoli i Bożego objawienia Jeremiaszowi, Ezechielowi i Danielowi dotyczące ostatecznego końca niewoli zarówno dla Izraela, jak i Babilonu. Najbardziej godne uwagi są jednak proroctwa Izajasza wypowiedziane na sto lat przed dojściem Babilonu do władzy i spisane w czasie, gdy Babilon wciąż pozostawał w zapomnieniu i nic nie wskazywało na jego nadchodzącą wielkość. Wyjątkowe rozdziały w przepowiedniach Izajasza to 13, 14 i 47 z rozproszonymi odniesieniami w innych miejscach (21:9, 39:1, 3, 6, 7 43:14 48:14, 20).

Przepowiednie Izajasza dotyczą ostatecznego zniszczenia Babilonu w Dniu Pańskim. Bliskie i dalekie poglądy często mieszają się, jak w rozdziale 13. Zniszczenie Babilonu jest przedstawione w Księdze Izajasza 13:1-11 jako część Bożego programu ukarania całego świata (por. 13:11). Historyczne podbicie Babilonu przez Medów i Persów jest wyraźnie wspomniane w Księdze Izajasza 13:17-19.

Oto Ja podburzę przeciwko nim Medów, którzy nie będą brać pod uwagę srebra, a złota nie będą się nim rozkoszować. Ich łuki również roztrzaskają młodzieńców i nie będą litować się nad owocem łona, ich oko nie oszczędzi dzieci. A Babilon, chwała królestw, piękno chaldejskiej wspaniałości będzie tak, jak wtedy, gdy Bóg obalił Sodomę i Gomorę.

Prorok zdaje się odnosić do dalekiego poglądu, czyli zniszczenia Babilonu w związku z powtórnym przyjściem Chrystusa w 13:20-22. Tutaj jest deklarowane:

Nigdy nie będzie zamieszkany ani zamieszkany z pokolenia na pokolenie, ani tam rozbije namiotu Arabów, ani pasterze nie będą tam stacjonować. Ale dzikie zwierzęta pustyni będą tam leżeć, a ich domy będą pełne żałosnych stworzeń, będą tam mieszkać sowy i tam będą tańczyć satyry. I dzikie zwierzęta na wyspach będą krzyczeć w swoich opuszczonych domach, a smoki w swoich przyjemnych pałacach, a jej czas jest bliski, a jej dni nie będą przedłużone.

Jeśli chodzi o historyczne spełnienie, to zarówno z Pisma Świętego, jak iz historii jasno wynika, że ​​te wersety nie zostały dosłownie wypełnione. Miasto Babilon nadal kwitło po podbiciu go przez Medów i chociaż jego chwała osłabła, zwłaszcza po zakończeniu panowania Medów i Persów w 323 r. p.n.e. 1000 i nie doznali nagłego zakończenia, takiego jak przewidziano w tym proroctwie.

Interpretację utrudniały różne znaczenia samego Babilonu. Czasami termin (w hebrajskim Babel) odnosi się do miasta, którego historia trwała i kwitła nawet w okresie apostolskim, kiedy po zniszczeniu Jerozolimy stało się centrum żydowskiej nauki. Czasami termin ten jest używany w odniesieniu do politycznej potęgi Babilonu, która oczywiście upadła w ciągu jednej nocy, kiedy Medowie i Persowie przejęli kontrolę nad Babilonem. Czasami używa się go w sensie religijnym, ponieważ Babilon był źródłem wielu religii pogańskich, które od tego czasu konkurują z judaizmem i wiarą chrześcijańską. Interpretacja Izajasza 13:20-22 jest nieuchronnie zdeterminowana przez znaczenie przypisane do Objawienia 17, 18.

Wielu tłumaczy zgadza się, że Babilon w sensie religijnym i politycznym zostanie wskrzeszony pod koniec wieku. Dyskutowana jest konkluzja, że ​​samo miasto przeżyje fizyczne odrodzenie, aby stać się stolicą świata pod koniec epoki. Taka odbudowa starożytnego miasta umożliwiłaby dosłowne spełnienie proroctwa o całkowitym i nagłym zniszczeniu, zapowiedziane w Księdze Izajasza 13:19-22.

Izajasz 14 zdaje się potwierdzać, że ostateczna zagłada, jaką mamy na myśli, jest związana z drugim przyjściem Chrystusa i Dniem Pańskim. Szatańska siła stojąca za Babilonem, nazywana „Lucyferem, synem jutrzenki” (14:12) jest przedstawiona zarówno w jego pierwotnym buncie przeciwko Bogu, jak i w jego ostatecznym sądzie. Zniszczenie Babilonu wiąże się z osądzeniem „wszystkich królów narodów” (14:18).

Inna masowa przepowiednia przeciw Babilonowi znajduje się w Izajasza 47. Tutaj podana jest przepowiednia całkowitego upokorzenia Babilonu, a zapowiedź wydaje się odnosić głównie do zdobycia Babilonu przez Medów i Persów. Smutne oświadczenie znajduje się na końcu fragmentu: „Nikt cię nie zbawi” (Izajasz 47:15). Główna uwaga poświęcona Babilonowi w proroctwach Izajasza potwierdza znaczenie Babilonu w proroctwach dotyczących narodów.

Proroctwa Jeremiasza dotyczące Babilonu

Prorok Jeremiasz, podobnie jak Izajasz, poświęca dwa długie rozdziały na przepowiadanie ostatecznego sądu i zniszczenia Babilonu (Jeremiasz 50, 51). Jeśli proroctwa Izajasza są niezwykłe ze względu na przewidywanie dojścia do władzy Babilonu i niewoli Judy na sto lat przed tym, jak to się faktycznie wydarzyło, proroctwa Jeremiasza są godne uwagi, ponieważ zostały wygłoszone u szczytu potęgi Babilonu, kiedy wydawało się to najbardziej nieprawdopodobne wielki naród upadnie. Babilon jest przedstawiony jako ukarany za okrutne traktowanie Izraela (50:17, 18 51:24, 49).

Praktycznie wszystkie przepowiednie Jeremiasza wydają się odnosić do upadku Babilonu przez atak Medów i Persów. Tylko od czasu do czasu wydaje się, że istnieje odniesienie do przyszłego ostatecznego zniszczenia, jak w Jeremiasza 51:62-64. Proroctwa Jeremiasza przepowiadające upadek Babilonu z rąk Medów i Persów spełniły się graficznie około sześćdziesiąt pięć lat później, jak zapisano w piątym rozdziale Daniela.

Dużą uwagę poświęca się niewoli Judy w proroctwach Jeremiasza i Ezechiela. W Jeremiaszu, począwszy od rozdziału 20, znajduje się niemal stałe wzmianka o babilońskiej niewoli Judy, a liczne wzmianki znajdują się również w Ezechielu. Znaczna część służby Jeremiasza dotyczyła jego własnego pokolenia, ponieważ przepowiedział upadek Jerozolimy i zwycięstwo wojsk babilońskich. Jeremiasz jest postrzegany jako prawdziwy prorok Boży w przeciwieństwie do fałszywych proroków, którzy przepowiadali zwycięstwo nad Babilonem (por. Jer. 28:1-17). Proroctwa Jeremiasza zostały w dużej mierze zignorowane. Pierwszy egzemplarz jego księgi został zniszczony przez króla (36:23). Sam Jeremiasz cierpiał cierpienia i więzienie (37:15-38:13). Po zdobyciu Jerozolimy proroctwa Jeremiasza zostały w pełni potwierdzone.

Najważniejsze były proroctwa Jeremiasza dotyczące czasu trwania niewoli, wyznaczonego w Jeremiasza 25:11 i 29:10 na siedemdziesiąt lat. To właśnie to proroctwo odczytane przez Daniela doprowadziło do jego modlitwy o powrót jeńców do Jerozolimy (Dn 9:2).

Ważnym tematem proroctw Jeremiasza były przepowiednie przeciw Egiptowi, w których przewidywał, że Nebukadneccar podbije Egipt. Jako tradycyjny wróg Izraela, Egipt miał zatem doświadczyć sądu Bożego w postaci poddania się władzy Babilonu. Jeremiasz poświęca temu tematowi znaczną część Pisma Świętego, w tym 43:10-13 44:30 46:1-26. W rozdziale 44 Jeremiasz wysyła wiadomość do Żydów w Egipcie, w której przepowiada, że ​​ich próba ucieczki przed potęgą Babilonu skutkować będzie jedynie ich własnym zniszczeniem.

Proroctwa Ezechiela dotyczące Babilonu

Ezechiel powtarza proroctwa Jeremiasza odnoszące się do niewoli babilońskiej (Ezechiel 17:12-24) i tak jak Jeremiasz przepowiada podbój Egiptu (29:18, 19 30:10-25 32:1-32). Dodana jest przepowiednia zniszczenia Tyru w Ezechiela 26:7-28:19.

Z tych wielu fragmentów proroków jasno wynika, że ​​Babilon zajmuje duże miejsce w proroczym programie Starego Testamentu dla narodów otaczających Izrael. W tym kontekście prorok Daniel podejmuje temat i odnosi Boże postępowanie z Babilonem do Jego ostatecznego celu, jakim jest poddanie wszystkich narodów Synowi Bożemu.

Proroctwa Daniela dotyczące Babilonu

Daniel po raz pierwszy rozpoznał Babilon proroczo w interpretacji snu Nebukadneccara. Babilon był reprezentowany na wielkim posągu przez głowę ze złota, a Daniel rozpoznał znaczenie Nebukadneccara:

Ty, królu, jesteś królem królów, bo Bóg nieba dał ci królestwo, moc, siłę i chwałę. A gdziekolwiek mieszkają synowie człowieczy, podał w twoje ręce zwierzęta polne i ptactwo niebieskie i uczynił cię władcą nad nimi wszystkimi. Ty jesteś głową ze złota (Dn 2:37, 38).

Po śmierci Nabuchodonozora wizja Daniela zapisana w rozdziale 7 zawiera wiele dodatkowych objawień. W swoim opisie pierwszej bestii, która przedstawia Babilon, Daniel stwierdza: „Pierwsza była podobna do lwa i miała skrzydła orle. Patrzyłem, aż jej skrzydła zostały wyrwane, a ona została podniesiona z ziemi i postawiona na nogi jak człowiek, któremu dano serce człowieka” (Dn 7:4).

Babilon był rzeczywiście jak lew, król zwierząt i miał orle skrzydła jak król ptaków. To, że skrzydła zostaną wyrwane, a bestia stanie się człowiekiem z ludzkim sercem, było boskim przedstawieniem doświadczenia Nabuchodonozora z Księgi Daniela 4, jak również oczekiwaniem na ostateczne upokorzenie władców babilońskich w piątym rozdziale Daniela. W wizji Nabuchodonozora w czwartym rozdziale Daniela przewidział upokorzenie Nebukadneccara, w którym cierpiał przez siedem lat szaleństwa, zanim powrócił rozsądek. Nabuchodonozor był wtedy gotów oddać chwałę Bogu, tak jak to robi w Daniela 4:2, 3, 34-37. Proroctwa Daniela zostały skrupulatnie wypełnione.

Upadek Babilonu

Upadek imperium babilońskiego nastąpił nagle, gdy Medowie i Persowie zajęli miasto Babilon podczas nocnego ataku w 539 r. p.n.e. Przed tym wydarzeniem Imperium Babilońskie już upadło w złe dni. Kiedy Nebukadneccar zmarł w 562 p.n.e., jego następcą został jego syn Amel-Marduk, który został zamordowany zaledwie dwa lata później. W 560 p.n.e. Neriglissar objął tron. Kiedy zmarł w 556 p.n.e., po zaledwie czterech latach panowania, jego następcą został jego syn, który został zamordowany wkrótce po wstąpieniu na tron. Nabonid przejął wówczas władzę, mianując na współwładcę swego syna Belszaccara. To właśnie ten Belszaczar zorganizował bezbożną ucztę z Księgi Daniela i zginął z rąk Medów i Persów.

W czasie upadku Babilonu opisanego w piątym rozdziale Księgi Daniela, miasto wciąż było pomnikiem geniuszu Nabuchodonozora. Według Herodota miasto miało powierzchnię około 14 mil kwadratowych, a rzeka Eufrat przecinała je na północ i południe. Dwa zestawy murów wewnętrznych i zewnętrznych chroniły miasto i, zgodnie z ówczesnymi standardami, chroniły je przed atakiem z zewnątrz. Jeśli wierzyć Herodotowi, mury były naprawdę potężne, ponieważ miały 350 stóp wysokości i 87 stóp grubości. Po obu stronach rzeki znajdowały się również mury, a wejścia chroniło 150 bram z litego mosiądzu. Na murze znajdowało się około 250 wież strażniczych, 100 stóp wyższych niż sam mur. Ściana zewnętrzna miała głęboką fosę o szerokości około 30 stóp.

U szczytu swojej potęgi w Babilonie przechowywano zapasy, które podobno wystarczały na dwadzieścia lat oblężenia i miały zniechęcić każdego, kto go zaatakuje. W obrębie murów miasto było rozplanowane w kwadratowych blokach z pięknymi domami, które ciągnęły się wzdłuż ulic, zwykle trzy- i czteropiętrowych. W mieście znajdowały się również wspaniałe parki i ogrody, z których niektóre, takie jak wiszące ogrody opisane przez Diodora, były niezwykłymi cudami starożytnego świata. Ogrody zbudowano na tarasach i podparto dużymi drzewami. Wielki most o długości około 660 stóp i szerokości 30 stóp pokonywał rzekę Eufrat i łączył wschodnią i zachodnią część miasta. Odkryto również godne uwagi budynki, takie jak pałac króla, świątynia Bela o wysokości ośmiu pięter i wiele innych budynków o mniejszym znaczeniu.

To właśnie to miasto, dumne ze swojej rzekomej nietykalności, zignorowało szybko rosnącą potęgę Medów i Persów. Media jako osobne królestwo dorównywały powstaniu imperium babilońskiego. Po zdobyciu Aszuru przez Medów w 614 r. p.n.e. w sojuszu z Chaldejczykami zdobyli także Niniwę. Upadek imperium asyryjskiego, naznaczony tymi wydarzeniami, utorował drogę do wzrostu potęgi Medii, która była w sojuszu z Nabuchodonozorem przez większość jego rządów. Jednak Persja również rosła w siłę i pod panowaniem Cyrusa II Media została podbita przez Persów około 549 r. p.n.e. Media i Persja były zjednoczone we wspólnym rządzie, który trwał do Aleksandra Wielkiego w 331 r. p.n.e. Ich armie przystąpiły do ​​podboju większości terenów wokół Babilonu przed pamiętną nocą w 539 r. p.n.e. (Daniel 5).

Rozpoczynając oblężenie wielkiego miasta Babilonu, Medowie wykopali kanał odwracający wodę płynącą pod murami miasta. W czasie bezbożnej uczty Baltazara wkraczali do miasta suchym kanałem pod potężnymi murami. Uczta picia celebrowana przez tysiąc lordów była podobno podzielona przez innych mieszkańców, aby nie przestrzegano normalnej straży na murach, co dało najeźdźcom cenny czas na podbicie miasta, zanim ich obecność była w pełni znana. W czasie, gdy Medowie napływali do miasta, na ścianie pojawiło się pismo ręczne (Dn 5:5, 24-28). Daniel poprawnie zinterpretował to pismo jako oznaczające zagładę imperium babilońskiego i początek imperium Medów i Persów (Dn 5:28, 31). W ten sposób zakończyło się bajeczne panowanie imperium babilońskiego, symbolu pogańskiej chwały oraz niegodziwości moralnej i religijnej.

Ciągły wpływ Babilonu

Chociaż upadek Babilonu oznaczał koniec rządów politycznych babilońskich władców, znaczna część kultury babilońskiej, jej pogańskich religii i ideologii była kontynuowana w kolejnych królestwach. Wpływ babiloński utrzymywał się przez wieki, zwłaszcza w starożytnych religiach pogańskich. Babilon, symbol religijnego zamętu, miał się ponownie pojawić w odstępczym kościele z Objawienia 17, a jego władza polityczna miała zostać wskrzeszona w ostatecznej postaci Imperium Rzymskiego, jak przedstawiono w Objawieniu 18. Nawet jeśli dosłowny Babilon nie zostanie odbudowany jako miasto w dniach ostatecznych i poddane nagłemu zniszczeniu opisanemu w Obj 18, Babilon jako wpływ na zło politycznie i religijnie nie zostanie zniszczony, dopóki Jezus Chrystus nie przyjdzie w mocy i chwale, aby panować.


Dziedzictwo Babilonu

Historia Babilonu to przypływy i odpływy rzezi i miłosierdzia, wojny i pokoju, mikrokosmos historii ludzkości. To opowieść o chciwości, pychy, imperium i prześladowaniach religijnych, także ludzkiej cywilizacji, ogromnym bogactwie, architektonicznej chwale i tolerancji religijnej. Zawiera w sobie najwspanialsze i najbardziej godne ubolewania cechy ludzkości i wdarła się do światowych mediów podczas wojny w Iraku właśnie dlatego, że Babilon jest źródłem naszej historii. Narodziny cywilizacji ludzkiej należą do nas wszystkich.


Słowniki biblijne

Historia Miasto Babilon zostało założone w nieznanej starożytności nad rzeką Eufrat, około 50 mil na południe od współczesnego Bagdadu. Angielskie nazwy Babilon i Babel (Rdz 10:10 Rdz 11:9) są tłumaczone z tego samego hebrajskiego słowa (Babel ). Zobacz Babel. Babilon mógł być ważnym ośrodkiem kulturalnym w okresie wczesnych sumeryjskich miast-państw (przed 2000 r. p.n.e.), ale odpowiadające im poziomy archeologiczne tego miejsca znajdują się poniżej obecnego poziomu wód gruntowych i pozostają niezbadane.

Babilon wyszedł z anonimowości wkrótce po roku 2000 p.n.e., okresie mniej więcej współczesnym patriarchom hebrajskim. W tym czasie w mieście powstało niezależne królestwo pod panowaniem dynastii semickich mieszkańców Zachodu, czyli Amorytów. Hammurabi (1792-1750 p.n.e.), szósty król pierwszej dynastii babilońskiej, zbudował pokaźne imperium dzięki traktatom, wasalom i podbojom. Od jego czasów Babilon był uważany za polityczną siedzibę południowej Mezopotamii, regionu zwanego Babilonią.

Historia polityczna i społeczno-gospodarcza Babilonii w czasach Hammurabiego jest dobrze znana dzięki bogatym zbiorom tabliczek klinowych odkrytych w różnych miastach Mezopotamii, zwłaszcza w Mari. Słynna stela zawierająca Kodeks Prawa Hammurabiego została wpisana około 1765 r. p.n.e. w Babilonii. Znaleziono go jednak w Suzie, gdzie został zabrany jako łup przez Elamitów około 1160 p.n.e. Ten stojący kamień, znajdujący się obecnie w Luwrze, zachowuje około 282 praw rządzących różnymi aspektami życia i regulujących sprawiedliwość na trzech uznanych poziomach społeczeństwa. Podobieństwa między Kodeksem Prawa a biblijnymi prawami mojżeszowymi wynikają ze wspólnej kultury semickiej. Duże rozbieżności między nimi wskazują na różne poglądy religijne.

Amorycka dynastia Babilonu osiągnęła swój szczyt pod rządami Hammurabiego. Kolejni władcy widzieli jednak, że ich królestwo upadło, a w 1595 p.n.e. Hetyci złupili Babilon. Po ich wycofaniu tron ​​zajęli członkowie plemienia Kasytów. Dynastia Kasytów rządziła przez ponad cztery stulecia, okres względnego spokoju, ale także stagnacji. Niewiele wiadomo aż do roku 1350 p.n.e., kiedy królowie babilońscy korespondowali z Egiptem i walczyli z rosnącą potęgą Asyrii na północy. Po krótkim odrodzeniu dynastia Kasytów zakończyła się najazdem Elamitów w 1160 p.n.e.

Kiedy Elamici wycofali się do swojej irańskiej ojczyzny, książęta babilońskiego miasta Isin założyli czwartą dynastię Babilonu. Po krótkim okresie chwały, w którym Nabuchodonozor I (około 1124-1103 p.n.e.) najechał na Elam, Babilon wkroczył w ciemny wiek przez większość następnych dwóch stuleci. Powodzie, głód, rozległe osadnictwo koczowniczych plemion Aramejczyków i przybycie Chaldejczyków na południe nękały Babilon w tym okresie zamętu.

W okresie imperium asyryjskiego Babilon był zdominowany przez wojowniczego sąsiada z północy. Spór dynastyczny w Babilonie w 851 p.n.e. przyniósł interwencję asyryjskiego króla Salmanasara III. Królowie babilońscy pozostali niezależni, ale nominalnie podlegali asyryjskiej „ochronie”.

Seria zamachów stanu w Babilonie skłoniła asyryjskiego Tiglat-Pilesera III do wkroczenia do Babilonu w 728 r. p.n.e. i ogłosić się królem pod imieniem tronu Pulu (Pul z 2 Królów 15:19 1 Kronik 5:26). Zmarł w następnym roku. Do roku 721 p.n.e. Babilonem rządził chaldejski Marduk-apal-iddina, Merodach-baladan ze Starego Testamentu. Przy wsparciu Elamitów oparł się zalotom asyryjskiego Sargona II w 720 p.n.e. Babilon uzyskał chwilową niezależność, ale w 710 p.n.e. Sargon zaatakował ponownie. Merodach-baladan został zmuszony do ucieczki do Elam. Sargon, podobnie jak Tiglat-Pileser przed nim, objął tron ​​Babilonu. Gdy tylko Sargon zmarł w 705 p.n.e., Babilon i inne narody, w tym Juda pod rządami króla Ezechiasza, zbuntowały się spod dominacji asyryjskiej. Merodach-baladan powrócił z Elamu do Babilonu. Prawdopodobnie w tym kontekście wysłał emisariuszy do Ezechiasza (2 Król. 20:12-19 Izajasz 39:1). W 703 p.n.e. nowy król asyryjski, Sennacheryb, zaatakował Babilon. Pokonał Merodach-baladana, który ponownie uciekł. Ostatecznie zmarł na wygnaniu. Po sporych intrygach w Babilonie wybuchła kolejna rewolta sponsorowana przez Elamitów przeciwko Asyrii. W 689 p.n.e. Sennacheryb w odwecie zniszczył święte miasto Babilon. Jego morderstwo dokonane przez własnych synów (2 Król. 19:37) w 681 r. p.n.e. zostało zinterpretowane przez Babilończyków jako boski wyrok za ten niewyobrażalny czyn.

Asarhaddon, syn Sennacheryba, natychmiast rozpoczął odbudowę Babilonu, aby zdobyć lojalność ludności. Po jego śmierci następca tronu Asurbanipal rządził Asyrią, podczas gdy inny syn wstąpił na tron ​​babiloński. Wszystko było dobrze do 651 p.n.e. kiedy król babiloński zbuntował się przeciwko swemu bratu. Asurbanipal ostatecznie zwyciężył i został koronowany na króla urażonego Babilonu.

Dominacja asyryjska umarła wraz z Asurbanipalem w 627 r. p.n.e. W 626 p.n.e. Babilon wpadł w ręce chaldejskiego wodza Nabopolassara, pierwszego króla imperium nowobabilońskiego. W 612 z pomocą Medów Babilończycy splądrowali stolicę Asyrii, Niniwę. Niedobitki armii asyryjskiej zebrały się pod Charanem w północnej Syrii, który został porzucony po zbliżeniu się Babilończyków w 610 r. p.n.e. Egipt jednak zakwestionował Babilon o prawo do dziedziczenia imperium asyryjskiego. Faraon Necho II wraz z ostatnim z Asyryjczyków (2 Król. 23:29-30) nie zdołał w 609 odzyskać Charanu. W 605 p.n.e. siły babilońskie pod dowództwem następcy tronu Nabuchodonozora rozgromiły Egipcjan w decydującej bitwie pod Karkemisz (Jer. 46:2-12). Natarcie babilońskie zostało jednak opóźnione przez śmierć Nabopolassara, która zmusiła Nabuchodonozora do powrotu do Babilonu i objęcia władzy.

W 604603 rpne Nabuchodonozor II (605-562 rpne), król Babilonu, prowadził kampanię wzdłuż wybrzeża palestyńskiego. W tym czasie król Judy, Jehojakim, stał się niechętnym wasalem Babilonu. Klęska Babilończyków na granicy Egiptu w 601 r. prawdopodobnie zachęciła Jehojakima do buntu. Przez dwa lata Juda była nękana przez babilońskich wasali (2 Król. 24:1-2). Następnie, w grudniu 598 p.n.e., Nabuchodonozor pomaszerował na Jerozolimę. Jehojakim zmarł w tym samym miesiącu, a jego syn Jehojachin poddał miasto Babilończykom w marcu 16 597 p.n.e. Wielu Judejczyków, w tym rodzina królewska, zostało deportowanych do Babilonu (2 Król. 24:6-12). Ostatecznie zwolniony z więzienia Jehojachin był traktowany jak król na wygnaniu (2 Król. 25:27-30 Jer. 52:31-34). Z tekstów odkopanych w Babilonie wynika, że ​​jemu i pięciu synom przydzielono racje żywnościowe.

Nebuchadnezzar appointed Zedekiah over Judah. Against the protests of Jeremiah, but with promises of Egyptian aid, Zedekiah revolted against Babylon in 589 B.C. In the resultant Babylonian campaign, Judah was ravaged and Jerusalem besieged. An abortive campaign by the Pharaoh Hophra gave Jerusalem a short respite, but the attack was renewed ( Jeremiah 37:4-10 ). The city fell in August of 587 B.C. Zedekiah was captured, Jerusalem burned, and the Temple destroyed ( Jeremiah 52:12-14 ). Many more Judeans were taken to their Exile in Babylonia ( 2 Kings 25:1-21 Jeremiah 52:1-30 ).

Apart from his military conquests, Nebuchadnezzar is noteworthy for a massive rebuilding program in Babylon itself. The city spanned the Euphrates and was surrounded by an eleven-mile long outer wall which enclosed suburbs and Nebuchadnezzar's summer palace. The inner wall was wide enough to accommodate two chariots abreast. It could be entered through eight gates, the most famous of which was the northern Ishtar Gate, used in the annual New Year Festival and decorated with reliefs of dragons and bulls in enameled brick. The road to this gate was bordered by high walls decorated by lions in glazed brick behind which were defensive citadels. Inside the gate was the main palace built by Nebuchadnezzar with its huge throne room. A cellar with shafts in part of the palace may have served as the substructure to the famous &ldquoHanging Gardens of Babylon,&rdquo described by classical authors as one of the wonders of the ancient world. Babylon contained many temples, the most important of which was Esagila, the temple of the city's patron god, Marduk. Rebuilt by Nebuchadnezzar, the temple was lavishly decorated with gold. Just north of Esagila lay the huge stepped tower of Babylon, a ziggurat called Etemenanki and its sacred enclosure. Its seven stories perhaps towered some 300 feet above the city. No doubt Babylon greatly impressed the Jews taken there in captivity and provided them with substantial economic opportunities.

Nebuchadnezzar was the greatest king of the Neo-Babylonian Period and the last truly great ruler of Babylon. His successors were insignificant by comparison. He was followed by his son Awel-marduk (561-560 B.C.), the Evil-Merodach of the Old Testament ( 2 Kings 25:27-30 ), Neriglissar (560-558 B.C.), and Labashi-Marduk (557 B.C.), murdered as a mere child. The last king of Babylon, Nabonidus (556-539 B.C.) was an enigmatic figure who seems to have favored the moon god, Sin, over the national god, Marduk. He moved his residence to Tema in the Syro-Arabian Desert for ten years, leaving his son Belshazzar ( Daniel 5:1 ) as regent in Babylon. Nabonidus returned to a divided capital amid a threat from the united Medes and Persians. In 539 B.C., the Persian Cyrus II (the Great) entered Babylon without a fight. Thus ended Babylon's dominant role in Near Eastern politics.

Babylon remained an important economic center and provincial capital during the period of Persian rule. The Greek historian Herodotus, who visited the city in 460 B.C., could still remark that &ldquoit surpasses in splendor any city of the known world.&rdquo Alexander the Great, conqueror of the Persian Empire, embarked on a program of rebuilding in Babylon which was interrupted by his death in 323 B.C. After Alexander the city declined economically, but remained an important religious center until New Testament times. The site was deserted by A.D. 200.

In Judeo-Christian thought, Babylon the metropolis, like the Tower of Babel, became symbolic of man's decadence and God's judgment. &ldquoBabylon&rdquo in Revelation 14:8 Revelation 16:19 Revelation 17:5 Revelation 18:2 and probably in 1 Peter 5:13 refers to Rome, the city which personified this idea for early Christians.

Religia. Babylonian religion is the best known variant of a complex and highly polytheistic system of belief common throughout Mesopotamia. Of the thousands of recognized gods, only about twenty were important in actual practice. The most important are reviewed here.

Anu, Enlil, and Ea, were patron deities of the oldest Sumerian cities and were each given a share of the Universe as their dominion. Anu, god of the heavens and patron god of Uruk (biblical Erech Genesis 10:10 ) did not play a very active role. Enlil of Nippur was god of the earth. The god of Eridu, Ea, was lord of the subterranean waters and the god of craftsmen.

After the political rise of Babylon, Marduk was also considered one of the rulers of the cosmos. The son of Ea and patron god of Babylon, Marduk began to attain the position of prominence in Babylonian religion in the time of Hammurabi. In subsequent periods, Marduk (Merodach in Jeremiah 50:2 ) was considered the leading god and was given the epithet Bel (equivalent to the Canaanite term Baal), meaning &ldquolord&rdquo ( Isaiah 46:1 Jeremiah 50:2 Jeremiah 51:44 ). Marduk's son Nabu (the Nebo in Isaiah 46:1 ), god of the nearby city of Borsippa, was considered the god of writing and scribes and became especially exalted in the Neo-Babylonian Period.

Astral deities&mdashgods associated with heavenly bodies&mdashincluded the sun-god Shamash, the moon-god Sin, and Ishtar, goddess of the morning and evening star (the Greek Aphrodite and Roman Venus). Sin was the patron god of Ur and Haran, both associated with Abraham's origins ( Genesis 11:31 ). Ishtar, the Canaanite Astarte/Ashtaroth ( Judges 10:6 1 Samuel 7:3-4 1 Kings 11:5 ), had a major temple in Babylon and was very popular as the &ldquoQueen of Heaven&rdquo ( Jeremiah 7:18 Jeremiah 44:17-19 ).

Other gods were associated with a newer city or none at all. Adad, the Canaanite Hadad, was the god of storms and thus both beneficial and destructive. Ninurta, god of war and hunting, was patron for the Assyrian capital Calah.

A number of myths concerning Babylonian gods are known, the most important of which is the Enuma elish , or Creation Epic. This myth originated in Babylon, where one of its goals was to show how Marduk became the leading god. It tells of a cosmic struggle in which, while other gods were powerless, Marduk slew Tiamat (the sea goddess, representative of chaos). From the blood of another slain god, Ea created mankind. Finally, Marduk was exalted and installed in his temple, Esagila, in Babylon.

ten Enuma elish was recited and reenacted as part of the twelve-day New Year Festival in Babylon. During the festival, statues of other gods arrived from their cities to &ldquovisit&rdquo Marduk in Esagila. Also, the king did penance before Marduk, and &ldquotook the hand of Bel&rdquo in a ceremonial processing out of the city through the Ishtar Gate.

The gods were thought of as residing in cosmic localities, but also as present in their image, or idol, and living in the temple as a king in his palace. The gilded wooden images were in human form, clothed in a variety of ritual garments, and given three meals a day. On occasion the images were carried in ceremonial processions or to visit one another in different sanctuaries. It is very difficult to know what meaning the images and temples of the various gods had for the average person, and even more difficult to ascertain what comfort or help he might expect through worship of them. It seems clear, however, that beyond the expectations of health and success in his earthly life, he was without eternal hope.

Copyright Statement
These dictionary topics are from the Holman Bible Dictionary, published by Broadman & Holman, 1991. All rights reserved. Used by permission of Broadman & Holman.


History Museum

Housed in Old Town Hall, the Town of Babylon History Museum features three floors of exhibits that include the jail cells of the former Town of Babylon Police Department, the old courtroom, and a special exhibit room with an interactive multimedia table.

Museum admission is free and tours are self-guided. Group tours are available by appointment. To schedule a tour, please contact the Town of Babylon, Office of Historic Services, or by calling (631) 587-3750.

Free parking is available, space permitting, in the rear of the building off of Cottage Row. Metered parking is available throughout Babylon Village.

Holiday Closings

The museum is closed according to the Town of Babylon holiday schedule, including:


What is the significance of the Babylonian Empire in biblical history?

Babylon rose from a Mesopotamian city on the Euphrates River to become a powerful city-state and later the capital city and namesake of one of the greatest empires in history. The city was located on the eastern side of the Fertile Crescent about 55 miles south of modern Baghdad. Babylon’s history intersected the biblical timeline early and often. The influence of Babylonia on Israel and on world history is profound.

The Founding of Babylon
The Bible’s first mention of Babylon comes in Genesis 10. This chapter is referred to as the table of nations as it traces the descendants of Noah’s three sons. In the genealogy of Ham, “Cush was the father of Nimrod, who grew to be a mighty warrior on the earth” (Genesis 10:8). Nimrod founded a kingdom that included a place called “Babylon” in Shinar (Genesis 10:10).

The Tower of Babel
The Tower of Babel is found in Genesis 11. In English it is easy enough to make the connection between “Babel” and “Babylon,” but in Hebrew it is the same word. This chapter cements Babylon’s reputation as a city of rebellion against God. From then on, the biblical writers consistently use Babylon as a symbol of evil and defiance (see 1 Peter 5:13 and Revelation 17:5).

Babylon’s Early Growth
Near the time of Abraham, Babylon became an independent city-state ruled by the Amorites. The first Babylonian dynasty included Hammurabi, the sixth king, known for his code of laws. Hammurabi expanded the kingdom, and the area around Babylon became known as Babylonia. During the second dynasty, Babylon was in communication with Egypt and entered a 600-year struggle with Assyria. After a time of subjugation to the Elamite Empire, a fourth dynasty of Babylonian kings thrived under Nebuchadnezzar I. Then Babylon fell under the shadow of Assyria.

Babylon’s Ascendency
By 851 B.C., Babylon was only nominally independent, requiring Assyrian “protection” and facing many internal upheavals. Finally, the Assyrian Tiglath-pileser III took the throne. The Assyrians and Merodach-baladan, a Chaldean, traded power more than once. During one of his times of advantage, Merodach-baladan sent emissaries to threaten Hezekiah, king of Judah (2 Kings 20:12-19 Isaiah 39). When the Chaldean chief Nabopolassar took control of Babylon in 626 B.C., he proceeded to sack Nineveh, the capital of Assyria.

Nebuchadnezzar II’s Conquest of Judah
Under the Chaldean dynasty, and, arguably, throughout the rest of history, no king surpassed the glory and absolute power of Nebuchadnezzar II’s reign. As the crown prince (son of Nabopolassar), he defeated Pharaoh Necho II, who had come to the aid of the Assyrian army, winning for Babylonia the former Assyrian lands, including Israel. After being crowned king, Nebuchadnezzar forced King Jehoiakim of Judah to “become his vassal for three years. But then [Jehoiakim] changed his mind and rebelled against Nebuchadnezzar” (2 Kings 24:1). The king of Babylon, who did not take kindly to being rebelled against, captured Jerusalem and took the king and other leaders, military men and artisans as prisoners to Babylon (2 Kings 24:12-16). This deportation marked the beginning of the Babylonian exile of the Jews.

Nebuchadnezzar appointed Zedekiah to rule Judah. However, Zedekiah, against the prophet Jeremiah’s counsel, joined the Egyptians in a revolt in 589 B.C. This resulted in Nebuchadnezzar’s return. The remaining Jews were deported, Jerusalem was burned, and the temple was destroyed in August of 587 or 586 BC (Jeremiah 52:1-30).

The Prophet Daniel and the Fall of Babylon
Babylon is the setting for the ministry of the prophets Ezekiel and Daniel, who were both deportees from Judah. Daniel became a leader and royal adviser to the Babylonian and Persian Empires. He had been captured after the battle of Carchemish in 605 B.C. (Jeremiah 46:2-12). The book of Daniel records Daniel’s interpretation of Nebuchadnezzar’s dream (Daniel 2) and foretells the fall of Babylon to the Medes and the Persians (Daniel 5). Earlier, the prophet Isaiah had also foretold the fall of Babylon (Isaiah 46:1-2).

Wniosek
In the Bible, Babylon is mentioned from Genesis to Revelation, as it rises from its rebellious beginnings to become a symbol of the Antichrist’s evil world system. When God’s people required discipline, God used the Babylonian Empire to accomplish it, but He limited Judah’s captivity to 70 years (Jeremiah 25:11). Then, God promised to “punish the king of Babylon and his nation” (Jeremiah 25:12) “for all the wrong they have done in Zion” (Jeremiah 51:24). Ultimately, all evil will be judged, as symbolized by Babylon’s demise in Revelation 18:21: “The great city of Babylon will be thrown down, never to be found again.”


Hammurabi

Nasi redaktorzy zweryfikują przesłany przez Ciebie artykuł i zdecydują, czy należy poprawić artykuł.

Hammurabi, też pisane Hammurapi, (born, Babylon [now in Iraq]—died C. 1750 bce ), sixth and best-known ruler of the 1st (Amorite) dynasty of Babylon (reigning C. 1792–1750 bce ), noted for his surviving set of laws, once considered the oldest promulgation of laws in human history. Widzieć Hammurabi, Code of.

Why is Hammurabi important?

Hammurabi ruled Babylon from about 1792 to 1750 BCE. He is noted for his surviving set of laws, which were inscribed on a stela in Babylon’s temple of Marduk. Hammurabi’s Code was once considered the oldest promulgation of laws in human history, though older, shorter law collections have since been found.

What is Hammurabi’s Code?

Hammurabi’s Code is the most complete extant collection of Babylonian laws. It consists of Hammurabi’s legal decisions that were collected toward the end of his reign. These 282 case laws include economic provisions (prices, tariffs, trade, and commerce) as well as family law (marriage and divorce), criminal law (assault and theft), and civil law (slavery and debt).

What did Hammurabi accomplish?

Hammurabi conquered southern Babylonia, transformed a small city-state into a large territorial state, and shifted the balance of power in Mesopotamia from the south to the north, where it remained for more than 1,000 years. However, he failed to set up an effective bureaucracy, and his son lost much of the territory Hammurabi had conquered.

Like all the kings of his dynasty except his father and grandfather, Hammurabi bore a tribal Amorite name belonging to the Amnanum. Only scanty information exists about his immediate family: his father, Sin-muballit his sister, Iltani and his firstborn son and successor, Samsuiluna, are known by name.

When Hammurabi succeeded Sin-muballit about 1792 bce , he was still young, but, as was customary in Mesopotamian royal courts of the time, he had probably already been entrusted with some official duties in the administration of the realm. In that same year Rim-Sin of Larsa, who ruled over the entire south of Babylonia, conquered Isin, which served as a buffer between Babylon and Larsa. Rim-Sin later became Hammurabi’s chief rival.

The reconstruction of Hammurabi’s rule is based mainly on his date formulas (years were named for a significant act the king had performed in the previous year or at the beginning of the year thus named). These show him engaged in the traditional activities of an ancient Mesopotamian king: building and restoring temples, city walls, and public buildings, digging canals, dedicating cult objects to the deities in the cities and towns of his realm, and fighting wars. His official inscriptions commemorating his building activities corroborate this but add no significant historical information.

The size, location, and military strength of the realm left to Hammurabi made it one of the major powers in Babylonia. That Hammurabi was not strong enough to change the balance of power by his own will is well expressed in a diplomatic report: “There is no king who is powerful for himself: with Hammurabi, ‘the man of Babylon,’ go 10 or 15 kings, so with Rim-Sin, ‘the man of Larsa’ with Ibalpiel, ‘the man of Eshunna,’…go 20 kings.”

Hammurabi inherited one major direction for his political activity: to succeed in controlling the Euphrates waters—important in an area that depended exclusively on irrigation agriculture. Such a policy naturally led to conflicts with the kingdom of Larsa, which was situated in a disadvantageous downstream position. This policy, begun by Hammurabi’s great-grandfather but most forcefully and partially successfully pursued by his father, Hammurabi himself took up in 1787 bce , near the beginning of his reign, when he conquered the cities Uruk ( Erech) and Isin, held by Rim-Sin, and clashed again with Rim-Sin the year after. But, according to Hammurabi’s date formulas and contemporary diplomatic correspondence, these operations led no further because Hammurabi shifted the direction of his military operations in 1784 toward the northwest and the east. For almost 20 years thereafter no significant warlike activity is reported. These years were characterized by changing coalitions among the main kingdoms—Mari, Ashur, Eshnunna, Babylon, and Larsa. Hammurabi used this time of uneasy stalemate to fortify several cities on his northern borders (1776–1768 bce ).

The last 14 years of Hammurabi’s reign were overshadowed by continuous warfare. In 1764 Hammurabi dealt with a coalition of Ashur, Eshnunna, and Elam—the main powers east of the Tigris—whose position threatened to block his access to the metal-producing areas of Iran. It can be assumed, however, that Hammurabi took the initiative in moving against Rim-Sin of Larsa in 1763 bce . Few particulars are reported about this latter war, but it seems that Hammurabi successfully employed a stratagem that apparently had been used before by Sin-muballit against Rim-Sin: damming up the water of a main watercourse and then either releasing it suddenly to create a devastating flood or simply withholding it—the main resource of life—from the enemy’s people (that Hammurabi used this device to bring about Rim-Sin’s defeat can be assumed from the fact that in 1760 he rebuilt a canal—the western branch of the Euphrates—to facilitate the resettlement of the uprooted population that lived along its course before this war). The final siege of Larsa, Rim-Sin’s last stronghold, lasted for several months. It was the last step to Hammurabi’s victory.

In 1762 bce Hammurabi again engaged in hostilities with the eastern powers. It is unknown whether this was a protective move on his part or a reaction on theirs to the change in the balance of power. The motives that led Hammurabi in 1761 bce against his longtime ally, Zimrilim, king of Mari, 250 miles (400 km) upstream from Babylon on the Euphrates, remain enigmatic. Two explanations are likely: it was either again a fight over water rights or an attempt by Hammurabi to gain control over Mari’s excellent location at the crossroads of the ancient Middle East’s overland trade.

Two years later Hammurabi had to direct his armies eastward for a third time (1757–1755 bce ). The final destruction of Eshnunna during this campaign—again achieved by damming up the waters—most likely proved to be a pyrrhic victory, because it removed a buffer zone between Babylonia proper and the peoples of the east (among them probably the Kassites, who were to take over in Babylonia 160 years hence). During his last two years, Hammurabi thus had to concentrate on the construction of defense fortifications. By this time he was a sick man, and he died about 1750 bce , with the burden of government already being carried by his son, Samsuiluna.

Changes affecting nearly all spheres of life took place during Hammurabi’s reign. They were aimed at the consolidation of conditions resulting from the transformation of a small city-state into a large territorial state. His letters show that he personally engaged in the details of implementing these changes and in the daily routine of the administration of his realm. This personal style is characteristic for Hammurabi and also for other contemporary rulers. Hammurabi’s laws—not a law code in the modern sense—must also be considered as an expression of his concern to be a just ruler—an ideal pursued by Mesopotamian kings at all times.

That Hammurabi failed to set up an effective bureaucratic system may be attributed to his personal style in the governance of his realm and the fact that he was fully engaged in wars during the last part of his reign. The lack of effective administration might have been one reason for the fast deterioration after his death of what he had achieved in military terms.

When Hammurabi conquered southern Babylonia he did not follow the century-old tradition of having himself deified during his lifetime. There is reason to believe that this was his personal decision, probably based on a different view of the nature of kingship, setting a precedent for the concept of kingship until Hellenistic times.

Hammurabi’s eminence in Mesopotamian history has long been exaggerated. It was first based on the discovery of his laws but subsequent discoveries of older, though less voluminous, collections of laws have led to a less enthusiastic view. Moreover, the frequently noted resemblance between Hammurabi’s laws and the Mosaic laws is now seen in terms of common heritage rather than as proof for direct dependency.

Hammurabi is also credited with bringing Mesopotamia again under a single rule. Although there existed certain trends toward such unification—particularly expressed in the themes depicted on contemporary seals and in the apodoses of omens evoking a past when such kings as Sargon of Akkad and Shulgi ruled Mesopotamia from the Persian Gulf to the Mediterranean Sea—it is doubtful that unification was the only motive for Hammurabi’s conquests. The lasting achievement of Hammurabi’s rule was that the theatre of Mesopotamian history, which had been in the south from the beginning of the 3rd millennium bce , was shifted to the north, where it remained for more than 1,000 years.


Your guide to the ancient city of Babylon

On the bank of the Euphrates once lay one of the ancient world’s most powerful cities. Why did it become so famous, and what do we really know about its hanging gardens? BBC History Revealed guides us around Babylon.

Ten konkurs jest już zamknięty

Published: August 1, 2020 at 10:00 am

Where is Babylon?

Babylon, one of the most famous cities from any ancient civilisation, was the capital of Babylonia in southern Mesopotamia. Today, that’s about 60 miles south of Baghdad, Iraq.

How and when did Babylon become the centre of such a huge empire?

Little is known about Babylon’s early history, but ancient records suggest that around 4,000 years ago, it functioned as some sort of administrative centre.

Then in 1894 BC, the city was conquered by Samuabum, a chief from an area around modern-day Syria, who turned it into a petty kingdom.

The city’s fortunes changed dramatically in 1792 BC, when its sixth king, Hammurabi, ascended the throne.

More from our explainer series…

Who was Hammurabi and what did he do?

During his reign, 1792-50 BC, Hammurabi expanded the city-state along the Euphrates River and annexed many old urban centres, such as Ur, Uruk, Isin and Larsa.

Now the ruler of a mighty empire, Hammurabi, who was revered as a god, established new rules for his people: the Code of Hammurabi, which dates to c1754 BC and consists of 282 laws.

Carved onto a four-ton piece of basalt – now on display at the Louvre Museum in Paris – the code contains many harsh punishments for breaking these laws, including demanding the removal of the guilty party’s tongue, hands, breasts, eye or ear.

The Code of Hammurabi, however, is also one of the earliest examples of the idea of an accused being considered innocent until proven guilty.

Justice was issued according to the three classes of Babylonian society — those with property, freed men and slaves. For example, if a doctor killed a rich patient, he would have his hands cut off as punishment but if his victim were a slave, only financial restitution was required.

What happened after Hammurabi’s reign?

The empire declined after his death, leaving Babylonia vulnerable to capture by Hittite Mursili I in 1595 BC.

He was followed by a series of Kassite Kings, originating from the Zagros Mountains in the northeast of Babylonia, who ruled peacefully for around 500 years.

During this time, the Babylonian language became widely used across the Middle East, and the power of the empire was stabilised.

When did Babylonia truly begin to flourish?

From 1200 to 600 BC, a series of wars between Assyria and Elam caused severe disruption for the Babylonian Empire. But in 605 BC, a new King emerged: Nebuchadnezzar II.

Through a series of military conquests, Nebuchadnezzar created an even bigger empire, stretching from the Persian Gulf to the borders of Egypt.

Inside the city of Babylon itself, he began an extensive building and reconstruction programme, which included huge shrines, three major palaces and the Ishtar Gate, the ceremonial entrance to the inner wall of the city.

What about the Tower of Babel?

Mentioned in the opening book of the Bible, the Book of Genesis, and often dismissed as a mythical building, the Tower of Babel has also been associated with known Babylonian structures such as the Etemenanki (or ‘temple of the foundation of heaven and earth’), a pyramid-like ziggurat dedicated to the god Marduk in c610 BC.

The structure stood over 90-metres high, but was destroyed after Alexander the Great captured Babylon (despite his effort to restore it).

What were the Hanging Gardens of Babylon?

One of the Seven Wonders of the Ancient World, the Hanging Gardens were supposedly built by Nebuchadnezzar for his homesick wife, Amyitis, who missed the green hills of her homeland.

The gardens’ location has never been definitively established, but they are thought to have comprised an ascending series of tiered gardens full of trees, shrubs and vines.

The search for their location continues, but many have dismissed the existence of the gardens as myth.

What happened to the city?

The city fell to the Persians in 539 BC – yet continued to flourish as a centre of art and education. Even when Alexander the Great felled the Persian Empire in 331 BC, he ordered that Babylon remain untouched.

After Alexander’s death, however, the extent to which the empire was fought over saw the city’s inhabitants flee, and Babylon steadily fell into ruin.

In the 1980s, Babylon was extensively reconstructed by the Iraqi ruler Saddam Hussein, so there is little of the original city that is still visible.


Ancient Babylon: History and Reconstruction of the Ancient Mesopotamian City

Source: DKFindOut

Wstęp -

When it comes to the historically rich region of Mesopotamia, Babylon is arguably the most renowned of all cities. An ancient settlement that harks back to the dominions of Sargon of Akkad (circa 24th century BC), Babylon possibly started out as a small town in the backdrop of mighty cities like Ur, Uruk, and Nippur. However, by the time of the ascension of Hammurabi the Great (the sixth king of the Amorite dynasty) in 1792 BC, Babylon became the major capital of the city-state of ‘Babylonia’, known as Mât Akkadî or ‘the country of Akkad’ in contemporary Akkadian. The very term ‘Babylon’ is of Greek origin and it is possibly a rough translation of Babillu (lub bav-ilim in Akkadian)– which in Semitic pertains to the conjunction of two words Bâb (gate) and ili (gods), thus suggesting the location of Babylon as the ‘gate of the Gods’.

On the Biblical side of affairs, Babylon is presented with a rather critical narrative. And arguably the most popular of these presentations pertains to the Book of Genesis, chapter 11, which deals with the infamous Tower of Babel – an architectural edifice that angers God, thus leading to the ‘curse’ of different languages of humanity, thereby mirroring the confusion and strife between cultures. Ironically, the rather captious Biblical emphasis on Babylon is what attracted historians and archaeologists in the first place to find this ‘fabled’ city – ultimately resulting in its discovery in 1899 by Robert Koldewey.

The ‘Lost’ Years and Early Ascendance of Babylon (circa 24th – 17th century BC) –

Author: MapMaster / Source: Wikimedia Commons

Some historians have hypothesized that Babylon as a settlement (by the Euphrates river) was possibly established sometime in circa 24th century BC, before the reign of Sargon of Akkad – the founder of one of the first known all-Mesopotamian empires that existed for around 180 years (while a few ancient sources even claim Sargon as being the founder of Babylon itself). On the other hand, a few scholars have put forth their notion about how Babylon was founded by the ‘barbarian’ Semitic-speaking, semi-nomadic Martu (better known as Amorites) after the fall of the last Sumerian kings during circa 21st century BC.

In any case, the known history and ascendance of Babylon as an important city comes from the period (circa 1792 BC) that corresponded to the reign of Hammurabi, a relatively unknown Amorite prince who carved the first Babylonian city-state centered around the alluvial plain between the Tigris and the Euphrates.

Hammurabi burst into the political scene of Babylon by not only succeeding his father Sin-Muballit (who was probably forced to abdicate) but also continuing his father’s legacy in upgrading the city state’s infrastructure. Such massive projects ranged from enlarging and heightening the walls of the city, building expansive canals, to constructing ostentatious temples in honor of his patron gods. As a matter of fact, Hammurabi’s patronage of extensive infrastructural endeavors earned him the title of bani matim or the ‘builder of the land’.

However, beyond just popular civic projects, Hammurabi was a very ambitious ruler who long coveted the proximate lands of the resource-rich Mesopotamia. And after decades, guided by an opportunistic political drive and rather sophisticated military expeditions, Hammurabi was successful in becoming the master of the entire southern part of Mesopotamia – an enviable feat since he (possibly) started with only around 50 sq miles of land under his rule.

In the following years, he conducted campaigns against the rival (and very powerful) city-state of Mari in Syria and by 1761 BC, entirely destroyed the city. And by 1755 BC, he directly marched onto Ashur and conquered Assyria, thus becoming the ruler of the entire Mesopotamia. Consequently, the acquisition of various lands, cities and their different social constitutions might have prompted the initiation of the Code of Hammurabi – a ‘universal’ law system that could rigorously deal with the divisive nature of the now-expanded Babylonian Empire.

Babylon’s Loss of Political Independence (circa 16th – 7th century BC) –

An overview of the scale of Babylon. Copyright: Reza Tayebi

However, from the perspective of history, it should be noted that Babylonia as an empire was soon eclipsed after the death of Hammurabi, with the realm being consequently annexed by the Hittites (who even sacked the city of Babylon in 1595 BC) and then Kassites. Finally, the war-hardened Assyrians came to the fore and claimed the city by early 8th century BC. All of these conquests, targeted towards the city, do however prove the importance of Babylon to the proximate invaders of the region, a pattern aptly demonstrated by the Assyrian king Ashurbanipal of Nineveh, who besieged and took the settlement (after a rebellion) and yet left it unharmed.

The king even took the trouble to personally ‘purify’ Babylon from the evil spirits, thus justifying the royal city’s status as a place of culture and learning. Subsequently, many Assyrian rulers treated Babylon as a ‘cultural’ capital and advocated their inclination towards Babylonian civilization, institutions, and science. That was until king Sennacherib unceremoniously sacked the city in 689 BC, an act that was criticized by many contemporary people as a ‘rift between heaven and earth’, including nobles of his own court. Subsequently, many of the disfranchised and deported population of the city were only allowed to return after eleven years.

The Second Rise of Babylon (circa 7th century – 6th century BC) –

ten video above presumably reconstructs the royal city of Babylon in its architectural peak during the reign of Nebuchadnezzar circa 6th century BC. And while the animation does flaunt a bevy of gorgeous 3D rendering techniques, it SHOULD BE NOTED that the creators have taken some artistic license to demonstrate the grandeur of Babylon. Few of these ‘anachronistic’ examples would relate to the dressing style of the inhabitants (which seems more akin to later Arab styles) and the portraiture of Achaemenid Persian motifs on some walls.

Like a phoenix rising from its ashes, it was a native soldier named Nabopolassar who was destined to expel his Assyrian overlords and restore the glory of the royal city of Babylon in 626 BC. Thus the Neo-Babylonian empire was founded, and the city reached its architectural peak under Nabopolassar’s son – Nebuchadnezzar II, who reigned from 605-562 BC.

Forever attracting the ire of Biblical writers for his alleged role in destroying Solomon’s Temple in Jerusalem (see the 3D reconstruction here), Nebuchadnezzar II was also responsible for undertaking and renovating massive infrastructural and monumental projects inside the city of Babylon. The capital by then covered 900 hectares (2,200 acres) of land and boasted some the most imposing and majestic structures in all of Mesopotamia.

The architectural list included the completion of the royal palace (supposedly inlaid with ‘bronze, gold, silver, rare and precious stones’), an entire stone bridge that connected the two major parts of the city over Euphrates, the famed blue Ištar Gate, and the possible restoration of Etemenanki (‘House of the foundation of heaven on earth’)– a towering ziggurat (that has often been likened to the Biblical Tower of Babel).

In fact, the fully refurbished Etemenanki would have been one of the tallest man-made structures from the ancient times, with its imposing height reaching around 298 ft or 91 m. Intriguing enough, a few ancient authors had also ascribed the construction of the Hanging Gardens of Babylon – one of the seven wonders of the ancient world, to Nebuchadnezzar. However, recent studies have revealed how this landscaped masterpiece was possibly located in the city of Nineveh.

South of the Etemenanki, ten Esagila was constructed as the massive temple complex dedicated to Marduk. This particular deity was by far the most important Babylonian god, with his worship almost bordering on monotheism. And incredibly enough, from the religiopolitical angle, Marduk, as opposed to many other gods, was said to reign directly from his stronghold Esagila in Babylon.

This symbolic significance rather bolstered the extension of the actual Esagila complex, which was completed in its final form by Nebuchadnezzar II, circa 6th century BC. As a matter of fact, Marduk as a deity was held in such high regard in the lands of Babylonia that even ‘foreign’ Persian (Achaemenid) emperors like Cyrus and Darius projected themselves as the chosen of the god.

The Decline and Fall of Babylon (circa 6th century BC – 7th century AD) –

This fascinating reconstruction (above) with some authentic depictions was made for the Mesopotamia exhibition of the Royal Ontario Museum, by the folks over at kadingirra.com.

The resurgence of the Neo-Babylonian Empire was snuffed out by the Persians under Cyrus the Great, with Babylon being captured after the Battle of Opis in 539 BC. According to most ancient sources, after defeating the Babylonian army in a few engagements, the Achaemenid Persian army made its triumphant yet bloodless entry into the jewel of the ancient world, the city of Babylon – a task made easy by the enemy tyrant Nabonidus, who fled the capital. Given such a ‘docile’ state of affairs, it shouldn’t come as a surprise that Babylon, while losing its royal status, continued to flourish as a center of art and education under the Persian.

The cultural flair of the city was disparately interrupted by foreign pressure tactics, like an unexpected act from Xerxes that led to the destruction of Marduk’s solid gold statue (that was supposedly taller than the combined height of three men) in a bid to fill up the royal exchequer. This desperate action was taken in reaction to riots fermenting inside Babylon. However, the awe with which Babylon was perceived in the ancient world remained intact even after the Persian Empire was conquered by Alexander the Great. As historian Stephen Bertman wrote –

Before his death, Alexander the Great ordered the superstructure of Babylon’s ziggurat pulled down in order that it might be rebuilt with greater splendor. But he never lived to bring his project to completion. Over the centuries, its scattered bricks have been cannibalized by peasants to fulfill humbler dreams. All that is left of the fabled Tower of Babel is the bed of a swampy pond.

After Alexander’s death in 323 BC till the rise of the Parthians in 141 BC, Babylon certainly remained largely symbolic in its scope as the ‘last bastion’ of Mesopotamian culture in the Seleucid realm. Unfortunately, by the Common Era, the impressive settlement was all but forgotten, except for a brief revival under the Sassanids. However, by the 7th century AD, the rampant socio-political changes in the region finally took its toll on Babylon, thereby relegating it to ruins during the advent of the Islamic civilization in what is now Iraq.


Obejrzyj wideo: Boney M. - Rivers of Babylon Sopot Festival 1979 VOD