Populacja Indonezji - Historia

Populacja Indonezji - Historia


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Populacja:
245 452 739 (szac. z lipca 2006 r.)
Struktura wieku:
0-14 lat: 28,8% (mężczyźni 35 995 919/kobiety 34 749 582)
15-64 lata: 65,8% (mężczyźni 80 796 794/kobiety 80 754 238)
65 lat i więcej: 5,4% (mężczyźni 5 737 473/kobieta 7 418 733) (2006 r.)
Średni wiek:
łącznie: 26,8 lat
mężczyzna: 26,4 lat
kobieta: 27,3 lat (2006 r.)
Wskaźnik wzrostu populacji:
1,41% (2006 r.)
Wskaźnik urodzeń:
20,34 urodzeń/1000 ludności (2006 r.)
Śmiertelność:
6,25 zgonów/1000 mieszkańców (2006 r.)
Wskaźnik migracji netto:
0 migrantów/1000 mieszkańców (2006 r.)
Stosunek płci:
przy urodzeniu: 1.05 samiec/samica
poniżej 15 lat: 1,04 mężczyzn/kobiet
15-64 lata: 1 mężczyzna/kobieta
65 lat i więcej: 0,77 mężczyzna/kobieta
całkowita populacja: 1 mężczyzna (mężczyźni)/kobieta (2006 r.)
Wskaźnik śmiertelności noworodków:
łącznie: 34,39 zgonów/1000 żywych urodzeń
mężczyźni: 39,36 zgonów/1000 żywych urodzeń
kobieta: 29,17 zgonów/1000 żywych urodzeń (2006 szacunkowo)
Średnia długość życia w chwili urodzenia:
całkowita populacja: 69,87 lat
mężczyzna: 67,42 lat
kobieta: 72,45 lat (2006 r.)
Całkowity wskaźnik dzietności:
2,4 dzieci urodzone/kobieta (2006 r.)
HIV/AIDS – wskaźnik chorobowości wśród dorosłych:
0,1% (2003 szac.)
HIV/AIDS - osoby żyjące z HIV/AIDS:
110 000 (2003 szac.)
HIV/AIDS - zgony:
2400 (2003 szac.)
Główne choroby zakaźne:
stopień ryzyka: wysoki
choroby pokarmowe lub wodne: biegunka bakteryjna i pierwotniakowa, wirusowe zapalenie wątroby typu A i E, dur brzuszny
choroby przenoszone przez wektory: gorączka denga, malaria i chikungunya stanowią w niektórych lokalizacjach wysokie ryzyko
uwaga: wysoce zjadliwa ptasia grypa H5N1 została zidentyfikowana wśród ptaków w tym kraju lub regionie; stanowi znikome ryzyko, a niezwykle rzadkie przypadki mogą wystąpić wśród obywateli USA, którzy mają bliski kontakt z ptakami (2007)
Narodowość:
rzeczownik: Indonezyjski(e)
przymiotnik: indonezyjski
Grupy etniczne:
Jawajski 45%, Sundański 14%, Maduryjski 7,5%, przybrzeżni Malajowie 7,5%, inni 26%
Religie:
Muzułmanie 88%, protestanci 5%, katolicy 3%, hindusi 2%, buddyści 1%, inni 1% (1998)
Języki:
Bahasa Indonesia (oficjalna, zmodyfikowana forma malajskiego), angielski, holenderski, lokalne dialekty (najczęściej używany jest jawajski)
Alfabetyzacja:
definicja: wiek 15 lat i więcej potrafi czytać i pisać
całkowita populacja: 87,9%
mężczyzna: 92,5%
kobiety: 83,4% (2002 r.)

Indonezja

Indonezja to największy na świecie archipelag, który rozciąga się na równonocy i składa się z 17 670 wysp. Jej terytorium rozciąga się od Australii po Azję Południową i jest czwartym najbardziej zaludnionym krajem po Chińskiej Republice Ludowej, Indiach i Stanach Zjednoczonych.

Licząca prawie 200 milionów populacja Indonezji doświadczyła spowolnienia wzrostu o 1,82% w latach 1990-1995, w porównaniu z 2,32 procentowym tempem wzrostu w poprzedniej dekadzie (1971-1980). Chociaż wzrost liczby ludności zmniejszy się, oczekuje się, że całkowita populacja Indonezji wzrośnie z 195,7 mln w 1995 r. do 242,6 mln w 2020 r. Bank Światowy szacuje, że wzrost liczby ludności będzie nadal spadał do mniej niż jednego procenta w latach 2015-2020. Spadek ten można przypisać aktywnym wysiłkom narodu w zakresie planowania rodziny. Krajowe wskaźniki alfabetyzacji rosły gwałtownie od czasu uzyskania przez Indonezję niepodległości 17 sierpnia 1945 r., pomimo naturalnych przeszkód, takich jak naród składający się z 400 odrębnych grup etnicznych oraz faktu, że ponad dwie trzecie ludności mieszka na obszarach wiejskich. W 1930 r. mniej niż sześć procent populacji było piśmiennych, podczas gdy dane ze spisu powszechnego z 1990 r. pokazują, że wskaźnik alfabetyzacji osób powyżej 10 roku życia wynosił 84 procent.

Postępowi w zakresie umiejętności czytania i pisania odpowiada zmiana indonezyjskiej siły roboczej, charakteryzująca się ciągłym spadkiem możliwości zatrudnienia w rolnictwie i rosnącym zapotrzebowaniem na wiedzę i umiejętności w przemyśle. Zmiany strukturalne w gospodarce stworzyły nowe wyzwania i wymagania dotyczące systemu edukacji. Według sondażu National Labour Force z 1987 roku 70 procent siły roboczej nie miało wykształcenia powyżej poziomu szkoły podstawowej, co jest nieodpowiednie dla społeczeństwa zbliżającego się do epoki modernizacji. Jednak spis ludności z 1990 r. wskazuje na rosnącą tendencję do wyższego wykształcenia wśród siły roboczej. Podobnie w ciągu ostatnich 25 lat liczba uczniów ponad dwukrotnie wzrosła w szkołach podstawowych, 4,5-krotnie w gimnazjum, 8-krotnie w liceach i około 10-krotnie w szkolnictwie wyższym. Taki wzrost zaowocował bardziej wykształconą populacją i siłą roboczą.

W czerwcu 1993 r. UNESCO przyznało prezydentowi Suharto Medal Awicenny (Nagroda Ibnu Sina), w uznaniu Indonezji za wdrożenie programu powszechnej edukacji dla dzieci w wieku od 7 do 12 lat w znacznie szybszy sposób niż w innych krajach rozwijających się. Jacques Hallak z Instytutu Planowania Edukacyjnego UNESCO napisał w 1990 r., że „kraje uprzemysłowione wyższego poziomu z lepszymi warunkami społeczno-gospodarczymi, takie jak Stany Zjednoczone i inne rozwinięte kraje Europy Zachodniej, takie jak Francja, Niemcy i Anglia, potrzebowały 60 do 100 lat, aby osiągnąć uniwersalizację Podstawowa edukacja."


Wczesne rozliczenie

Od 9500 lat przed teraźniejszością, w czasach prehistorycznych, najstarsza pisemna historyczna wzmianka o regionie Priangan z XIV wieku. Został znaleziony w jednej z osad w Królestwie Pajajaran. Kilka wcześniejszych prehistorycznych znalezisk archeologicznych wczesnych osad ludzkich zostało znalezionych w jaskini Pawon na obszarze krasowym Padalarang, na zachód od Bandung.

Niewiele jest też wokół starego jeziora Bandung. W rejonie Rancaekek, dystrykt Bandung, na wschód od miasta Bandung, odkryto ruiny świątyni Bojongmenje i oszacowano je na początek VII wieku n.e., podobnie jak świątynie Dieng z okresu Jawy Środkowej. Chociaż istnieją przypuszczenia, że ​​może to nastąpić nawet wcześniej.


250-milionowa populacja Indonezji żyje na 17 508 wyspach. Zróżnicowany kraj, na największym archipelagu świata, jest domem dla setek różnych grup etnicznych i setek lokalnych dialektów. Pomimo ciężkiego kryzysu gospodarczego i politycznego w 1998 r., Indonezja osiągnęła większość celów rozwojowych określonych w Milenijnych Celach Rozwoju, a obecnie jest na dobrej drodze do włączenia Celów Zrównoważonego Rozwoju do krajowego planowania rozwoju.

Indonezja ogłosiła niepodległość w 1945 r. UNDP działa w Indonezji od 1954 r. za pośrednictwem Rady Pomocy Technicznej ONZ, a standardowa umowa o pomocy operacyjnej między rządem Indonezji a UNDP została podpisana w 1969 r.

Indonezja poczyniła znaczne postępy w zakresie zrównoważonego rozwoju. Od 1970 do 2010 roku Indonezja była jedną z dziesięciu największych w górę w rankingu UNDP Human Development Index. W latach 2000-2015 odsetek Indonezyjczyków żyjących poniżej krajowej granicy ubóstwa spadł z 19 procent do mniej niż 11 procent.

Wyzwania

W ciągu ostatnich dwóch dekad kraj doświadczył znacznego wzrostu gospodarczego, a jego klasa średnia nadal się rozwija. Indonezja jest obecnie zaliczana do kategorii o niższych średnich dochodach, a w latach 2009–2013 roczny wzrost PKB wyniósł 5,8 procent. Wraz z rosnącą klasą średnią, która do 2020 r. osiągnie 135 milionów ludzi, kraj stoi przed wyzwaniem pogłębiających się nierówności.

Indonezja ma ponad 28 milionów ludzi wciąż żyjących poniżej krajowej granicy ubóstwa, a znacznie więcej nie ma dostępu do podstawowych usług socjalnych. W Papui i Papui Zachodniej wskaźniki ubóstwa są dwukrotnie wyższe od średniej krajowej. W latach 2002–2013 nierówność dochodów wzrosła o 24 procent. Duża część ludności nie ma dostępu do podstawowych usług, 68 proc. – głównie w ośrodkach miejskich – ma dostęp do bezpiecznej wody pitnej, a 61 proc. do urządzeń sanitarnych. Kobiety nadal mają mniejszy dostęp do edukacji, zatrudnienia i usług.

Długoterminowy rozwój w Indonezji jest zagrożony degradacją środowiska i zmianą klimatu. Znaczna część wzrostu gospodarczego kraju była napędzana przez wydobycie zasobów naturalnych kosztem środowiska. Indonezja jest również jednym z największych na świecie emitentów gazów cieplarnianych, a wskaźnik wylesiania jest jednym z najwyższych na świecie.

Dlatego wyzwaniem dla Indonezji jest wygenerowanie wzrostu, którego potrzebuje, aby zmniejszyć ubóstwo i nierówności, a jednocześnie chronić swoje zasoby naturalne i długoterminowe perspektywy rozwoju.

Indonezja nadal jest rosnącą potęgą zarówno w Stowarzyszeniu Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), jak i G20, i ma największą gospodarkę Azji Południowo-Wschodniej, z Produktem Krajowym Brutto w wysokości 861,9 mld USD w 2015 roku.

Czwarty najbardziej zaludniony kraj na świecie jest obecnie 16. największą gospodarką i przewiduje się, że do 2025 r. znajdzie się w pierwszej dziesiątce największych na świecie.

Wartość wskaźnika rozwoju społecznego Indonezji z 2015 r. wynosząca 0,689 oznacza znaczny postęp w porównaniu z 0,474 w 1980 r., odzwierciedlając znaczną poprawę średniej długości życia, dostępu do edukacji i dochodów.


Indonezja rozciąga się na archipelagu wielu tysięcy wysp, jednak nikt nie może się zgodzić, ile ich jest. Niektóre wyspy pojawiają się tylko podczas odpływu, a różne techniki geodezyjne dają różne wyniki.

Rząd Indonezji twierdzi, że jest 17 504 wysp, ale trzyletnie badanie przeprowadzone przez Indonezję wykazało tylko 13 466 wysp. CIA uważa, że ​​Indonezja ma 17 508 wysp – to mniej niż szacunkowo 18 307 wysp obliczonych przez Narodowy Instytut Aeronautyki i Kosmosu w 2002 roku.

Spośród szacunkowych 8844 wysp, które otrzymały nazwę, tylko około 922 uważa się za zamieszkałe na stałe.

Segregacja i izolacja wysp sprawiły, że kultura w całym kraju była mniej jednorodna. Jako podróżnik możesz zmieniać wyspy i cieszyć się stosunkowo nowym doświadczeniem na każdej z nich, z różnymi dialektami, zwyczajami i specjalnymi potrawami.


4. Dżakarta w New Orde

Specjalny Region Stołeczny Dżakarty (DKI Jakarta), jest stolicą Republiki Indonezji. Z kolei Dżakarta jest jedynym miastem w Indonezji, które ma równorzędny status prowincji. Dżakarta znajduje się na północno-zachodnim wybrzeżu wyspy Jawa. Kiedyś znany był jako:

  • Sunda Kelapa (przed 1527)
  • Biała Róża (1527 -1619)
  • Batavia / Batauia lub Jaccatra (1619-1942)
  • Dżakarta Tokubetsu Shi (1942-1945)
  • Dżakarta (1945-1972).

Na arenie międzynarodowej Dżakarta ma również przydomki takie jak J-Town lub bardziej popularny The Big Durian, ponieważ jest uważany za porównywalny z miastami takimi jak Nowy Jork (Big Apple) w Indonezji.

Dżakarta ma szerokość około 664,32 km², z populacją 10 385 795 mieszkańców na podstawie spisu z 2011 roku. Obszar metropolitalny Dżakarty (Jabodetabek) liczy około 28 milionów ludzi, jest to największa metropolia w Azji Południowo-Wschodniej lub druga na świecie.

Jako centralne centrum biura biznesowego, ośrodków politycznych i ikony kultury, Dżakarta jest bazą dla wielu siedzib głównych korporacji państwowych, prywatnych firm i zagranicznych dygnitarzy. Mieści się w nim także centralny budynek instytucji rządowych oraz biuro sekretariatu ASEAN. Dżakarta jest obsługiwana przez dwa lotniska, a mianowicie lotnisko Soekarno-Hatta i Halim Perdanakusuma, a także trzy porty morskie w Tanjung Priok, Sunda Kelapa i Ancol.


CO SPOWODOWAŁO WYBUCH?

Podobnie jak wszystkie erupcje wulkaniczne, Krakatoa można przypisać ruchowi płyt tektonicznych tworzących skorupę ziemską, które nieustannie poruszają się względem siebie nad grubą warstwą cieczy lub płaszczem pod spodem.

Indonezja znajduje się w sercu tak zwanej strefy subdukcji, gdzie płyta indyjsko-australijska zderza się z częścią płyty azjatyckiej (Sumatra) poruszając się na północ.

Jako cięższa płyta oceaniczna, Indo-Australijczyk przesuwa się pod lżejszą, grubszą płytą kontynentalną (Sumatra), a skała i inne materiały, które się z nią przesuwają, nagrzewają się, gdy zanurza się pod powierzchnią Ziemi. Stopiona skała (lub magma) z dołu pędzi w górę przez ten kanał, tworząc wulkan.

W 1883 roku każdy z trzech wyraźnych szczytów Krakatoa służył jako droga wyjścia do ogromnej komory magmowej głęboko pod nią. Analiza sugeruje, że podczas wcześniejszej erupcji szczątki zatkały szyjkę Perboewatan, a następnie pod blokadą narosło ciśnienie.

Po początkowej eksplozji rozpadła się komora magmowa, a wulkan zaczął się zapadać, woda morska weszła w kontakt z gorącą lawą, tworząc poduszkę wybuchowo gorącej pary, która przenosiła lawę do 40 mil z prędkością do 62 mil na godzinę.


Twoja opinia na temat strategii rządu Indonezji na temat COVID-19 (PEN, PSBB/PPKM, szczepionki)?

Głosowanie możliwe: 07 marca 2021 07:17 - 31 grudnia 2021 00:00

Twój głos

Rosnąca dominacja Holendrów nad Jawą nie obyła się bez oporu. Kiedy holenderskie władze kolonialne zdecydowały się na budowę drogi na ziemi księcia Diponegoro (który został wyznaczony na strażnika tronu Yogyakarty po nagłej śmierci jego przyrodniego brata), zbuntował się, wspierany przez większość ludności jawajskiej w Jawa Środkowa i zmieniła ją w święta wojna wojna. Wojna ta trwała od 1825 do 1830 roku i spowodowała śmierć około 215 000 osób, głównie po stronie jawajskiej. Jednak po zakończeniu wojny na Jawie – i schwytaniu księcia Diponegoro – Holendrzy byli bardziej dominujący na Jawie niż kiedykolwiek wcześniej.

System uprawy na Javie

Rywalizacja brytyjskich kupców, wojny napoleońskie w Europie i wojna na Jawie pociągnęły za sobą duże obciążenie finansowe dla budżetu holenderskiego królestwa. Zdecydowano, że Jawa powinna stać się głównym źródłem dochodów Holendrów i dlatego gubernator generalny Van den Bosch zapoczątkował erę „Systemu Upraw” w 1830 roku. System ten oznaczał holenderski monopol na uprawę upraw eksportowych na Jawie .

Co więcej, to Holendrzy decydowali, jakie plony (i w jakich ilościach) mają dostarczyć chłopi jawajskie. Generalnie oznaczało to, że chłopi jawajscy musieli oddawać Holendrom jedną piątą swoich zbiorów. W zamian chłopi otrzymywali arbitralnie ustalone wynagrodzenie pieniężne, które w zasadzie nie miało związku z wartością zbiorów na rynku światowym. Urzędnicy holenderscy i jawańscy otrzymywali premię, gdy ich rezydencja przyniosła więcej plonów niż przy poprzednich okazjach, stymulując w ten sposób odgórną interwencję i ucisk. Oprócz tej przymusowej uprawy zbóż i tradycyjnych usług pracy pańszczyźnianej, nadal obowiązywał podatek gruntowy Rafflesa! System Upraw okazał się sukcesem finansowym. W latach 1832-1852 około 19 procent całkowitego dochodu państwa holenderskiego pochodziło z kolonii jawajskiej. W latach 1860-1866 liczba ta sięgała około 33 procent.

Początkowo system upraw nie był zdominowany wyłącznie przez władze holenderskie. Dołączyli również jawajscy posiadacze władzy oraz prywatni przedsiębiorcy europejscy i chińscy. Jednak po 1850 r. - kiedy system upraw został zreorganizowany - dominującym graczem stało się holenderskie państwo kolonialne. Ale te reorganizacje otworzyły również drzwi prywatnym podmiotom do wykorzystania Javy. Rozpoczął się proces prywatyzacji, w ramach którego państwo kolonialne stopniowo przekazywało produkcję eksportową zachodnim przedsiębiorcom.

Liberalny okres kolonialnej Indonezji

W Holandii słychać było coraz więcej głosów odrzucających System Upraw i opowiadających się za bardziej liberalnym podejściem do zagranicznych przedsiębiorstw. To odrzucenie Systemu Uprawy było zarówno z powodów humanitarnych, jak i ekonomicznych. Około 1870 r. holenderscy liberałowie wygrali bitwę w holenderskim parlamencie iz powodzeniem wyeliminowali niektóre charakterystyczne cechy Systemu Upraw, takie jak procent upraw oraz przymusowe wykorzystanie ziemi i siły roboczej do upraw eksportowych.

Liberałowie ci utorowali drogę do wprowadzenia nowego okresu w historii Indonezji, znanego jako Okres Liberalny (około 1870-1900). Okres ten charakteryzuje się ogromnym wpływem prywatnego kapitalizmu na politykę kolonialną w Indiach Holenderskich. Państwo kolonialne odgrywało teraz mniej więcej rolę nadzorcy w stosunkach między zachodnimi przedsiębiorstwami a wiejską ludnością jawańską. Ale – chociaż liberałowie twierdzili, że korzyści ze wzrostu gospodarczego spłyną do poziomu lokalnego – jawajscy rolnicy cierpiący na głód, głód i epidemie byli tak samo powszechni w okresie liberalnym, jak w systemie upraw.

Wiek XIX jest również znany jako wiek, w którym Holendrzy dokonali znacznej ekspansji geograficznej na archipelagu. Kierowane mentalnością Nowego Imperializmu, narody europejskie rywalizowały o kolonie poza kontynentem europejskim zarówno ze względu na motywy ekonomiczne, jak i status. Ważnym motywem, dla którego Holendrzy poszerzyli swoje terytorium na Archipelagu – poza korzyściami finansowymi – było uniemożliwienie innym krajom europejskim zajęcia części tego regionu. Najbardziej znaną i długotrwałą bitwą w tym okresie ekspansji Holandii była wojna w Acehu, która rozpoczęła się w 1873 roku i trwała do 1913 roku, w wyniku której zginęło ponad 100 000 osób. Holendrzy nigdy jednak nie mieliby pełnej kontroli nad Acehem. Ale polityczna integracja Jawy i Wysp Zewnętrznych w jedno państwo kolonialne została w dużej mierze osiągnięta na początku XX wieku.

Polityka etyczna i indonezyjski nacjonalizm

Kiedy granice Indii Holenderskich zaczęły nabierać kształtu dzisiejszej Indonezji, holenderska królowa Wilhelmina ogłosiła w swoim dorocznym przemówieniu w 1901 roku, że zostanie wprowadzona nowa polityka, Polityka Etyczna. Polityka etyczna (uznająca, że ​​Holendrzy mieli dług honorowy wobec Indonezyjczyków) miała na celu podniesienie standardu życia rdzennej ludności. Środkiem do osiągnięcia tego celu była bezpośrednia interwencja państwa w życie (gospodarcze), promowana pod hasłem „Irygacja, edukacja i emigracja”. To nowe podejście nie okazałoby się jednak znaczącym sukcesem w podnoszeniu poziomu życia Indonezyjczyków.

Ta holenderska polityka etyczna pociągała za sobą jeden głęboki i dalekosiężny efekt uboczny. Jego komponent edukacyjny znacząco przyczynił się do przebudzenia panindonezyjskiego nacjonalizmu, zapewniając Indonezyjczykom intelektualne narzędzia do organizowania i wyrażania swoich sprzeciwów wobec rządów kolonialnych. Polityka etyczna zapewniła niewielkiej indonezyjskiej elicie zachodnie idee polityczne wolności i demokracji. Po raz pierwszy rdzenni mieszkańcy Archipelagu zaczęli rozwijać świadomość narodową jako „Indonezyjczycy”.

W 1908 roku studenci w Batawii założyli stowarzyszenie Budi Utomo, pierwsze rodzime stowarzyszenie polityczne. To wydarzenie jest często uważane za narodziny indonezyjskiego nacjonalizmu. Ustanowiła tradycję polityczną, w której oczekiwano, że współpraca między młodą indonezyjską elitą a holenderskimi władzami kolonialnymi doprowadzi do uzyskania pewnego stopnia niezależności.

Kolejnym rozdziałem w rozwoju indonezyjskiego nacjonalizmu było założenie w 1911 r. pierwszej masowej partii politycznej Sarekat Islam (Unia Islamska). rozszerzył swój zakres i rozwinął powszechną świadomość polityczną o tendencjach wywrotowych.

Inne ważne ruchy, które doprowadziły do ​​rozwoju rodzimej myśli politycznej w Indiach Holenderskich, to Muhammadiyah, islamski, reformatorski ruch społeczno-religijny założony w 1912 r. oraz Indonezyjskie Stowarzyszenie Socjaldemokratów, ruch komunistyczny założony w 1914 r., który rozpowszechniał idee marksistowskie poprzez w Indiach Holenderskich. Wewnętrzny brak jedności w tym ostatnim doprowadził później do powstania Indonezyjskiej Partii Komunistycznej (PKI) w 1920 roku.

Początkowo holenderskie władze kolonialne zezwalały na tworzenie rdzennych ruchów politycznych, ale kiedy w latach 20. XX wieku indonezyjskie ideologie zradykalizowały się (co widać w komunistycznych powstaniach na Zachodniej Jawie i Zachodniej Sumatrze w latach 1926 i 1927), władze holenderskie zmieniły kurs. Względny tolerancyjny reżim został zastąpiony represyjnym, w którym każdy podejrzany akt wywrotowego zachowania był tłumiony. Ten represyjny reżim w rzeczywistości tylko pogorszył sytuację, radykalizując cały indonezyjski ruch nacjonalistyczny. Część z tych nacjonalistów założyła Indonezyjską Partię Nacjonalistyczną (Partai Nasional Indonezja, w skrócie PNI) w 1927 r. jako reakcja na represyjny reżim. Jej celem była pełna niepodległość Indonezji.

Inną ważną okazją dla indonezyjskiego nacjonalizmu było ogłoszenie Przyrzeczenia Młodzieży w 1928 roku. Na tym zjeździe organizacji młodzieżowych głoszono trzy ideały, a mianowicie: jedną ojczyznę, jeden naród i jeden język. Głównym celem tego kongresu było pobudzenie poczucia jedności między młodymi Indonezyjczykami. Na tym kongresie przyszły hymn narodowy (Indonezja Raya) został zagrany i przyszła flaga narodowa (merah-putih) został pokazany po raz pierwszy. Władze kolonialne zareagowały kolejnym aktem tłumienia. Młodzi przywódcy narodowi, tacy jak Soekarno (który został pierwszym prezydentem Indonezji w 1945) i Mohammad Hatta (pierwszy wiceprezydent Indonezji) zostali aresztowani i wygnani.

Japońska inwazja Indii Holenderskich

Holendrzy byli wystarczająco silni, by powstrzymać indonezyjski nacjonalizm, aresztując jego przywódców i tłumiąc organizacje nacjonalistyczne. Ale nigdy nie byli w stanie wyeliminować nastrojów nacjonalistycznych wśród Indonezyjczyków. Z drugiej strony Indonezyjczycy nie mieli możliwości zwalczania władców kolonialnych i dlatego potrzebowali pomocy z zewnątrz, aby wyeliminować system kolonialny.

W marcu 1942 r. Japończycy, napędzani pragnieniem ropy, udzielili takiej pomocy, okupując Indie Holenderskie. Chociaż początkowo Indonezyjczycy byli witani przez ludność indonezyjską jako wyzwoliciele, wkrótce doświadczyli trudów japońskich rządów: niedoboru żywności, odzieży i leków, a także przymusowej pracy w trudnych warunkach. Brak żywności spowodowany był głównie niekompetencją administracyjną, która zamieniła Jawę w wyspę głodu. Indonezyjczycy pracujący jako robotnicy przymusowi (tzw romusza) stacjonowały do ​​pracy przy pracochłonnych projektach budowlanych na Javie.

Kiedy Japończycy przejęli władzę, holenderscy urzędnicy zostali wrzuceni do obozów internowania i zastąpieni przez Indonezyjczyków, którzy mieli zarządzać zadaniami rządowymi. Japończycy wykształcili, szkolili i uzbrajali wielu młodych Indonezyjczyków i dali swoim nacjonalistycznym przywódcom głos polityczny. Umożliwiło to nacjonalistom przygotowanie się do przyszłego niepodległego narodu indonezyjskiego. W ostatnich miesiącach przed kapitulacją Japonii, skutecznie kończącą II wojnę światową, Japończycy udzielili pełnego poparcia indonezyjskiemu ruchowi nacjonalistycznemu. Polityczny, gospodarczy i społeczny demontaż holenderskiego państwa kolonialnego oznaczał nadejście nowej ery. 17 sierpnia 1945 Soekarno i Hatta ogłosili niepodległość Indonezji, osiem dni po zbombardowaniu atomowym w Nagasaki i dwa dni po przegranej wojnie Japonii.

Różne postrzeganie okresu kolonialnego w Indonezji

Zasadniczo istnieją trzy „historie”, a dokładniej trzy wersje okresu kolonialnego w Indonezji:

1) wersja indonezyjska
2) Wersja holenderska
3) Wersja akademicka

Należy jednak podkreślić, że w obrębie każdej z tych trzech grup – Indonezyjczyków, Holendrów i naukowców (w tym przypadku głównie historyków) – istnieje duża różnorodność. Ale możemy wyróżnić trzy szerokie wersje.

To, co odróżnia wersje indonezyjską i holenderską od wersji akademickiej, jest jasne: wersje indonezyjska i holenderska są ubarwione konkretnymi odczuciami i/lub interesami politycznymi, podczas gdy wersja akademicka ma na celu dostarczenie obiektywnej i dokładnej wersji, nie opartej na odczuciach, ale na dowodach (źródła). Czytelnik może się teraz zastanawiać, którą wersję właśnie przeczytał? Cóż, przedstawiony powyżej przegląd okresu kolonialnego w Indonezji jest streszczeniem wersji akademickiej. Warto jednak podać kilka informacji o wersjach indonezyjskiej i holenderskiej. Z tymi wersjami mamy na myśli ogólny konsensus i poglądy podzielane przez ludzi (w tym zwykłych ludzi, ale także urzędników państwowych i tych, którzy pisali podręczniki historii dla młodszych pokoleń itp.) w każdym narodzie.

Oczywiście wersje indonezyjska i holenderska mają ze sobą wiele wspólnego. Jednak ze względu na zaangażowanie obu stron w tę kolonialną historię istnieją pewne różnice, które można przypisać nastrojom i interesom politycznym.

Postrzeganie Indonezji

Na przykład, kiedy rozmawiasz z Indonezyjczykiem o okresie kolonialnym (niezależnie od tego, czy jest on dobrze wykształcony, czy niewykształcony), powie on, że Indonezja była skolonizowana przez Holendrów przez trzy i pół wieku. Co jest nie tak z tym stwierdzeniem? Przede wszystkim zakłada, że ​​Indonezja była już zjednoczonym narodem pod koniec XVI lub na początku XVII wieku. Jednak w rzeczywistości kraj, który znamy teraz jako Indonezja, był mozaiką niezależnych rdzennych królestw, którym brakowało poczucia braterstwa, sentymentu nacjonalistycznego lub jakiegokolwiek innego poczucia jedności. W rzeczywistości wojny między tymi królestwami - między wyspami lub wewnątrz wysp - były raczej regułą niż wyjątkiem.

Po drugie, cały obszar, który teraz znamy jako Indonezja, nie został podbity przez Holendrów mniej więcej w tym samym czasie, a następnie opętany przez 3,5 stulecia. Wręcz przeciwnie, potrzeba było wieków stopniowej ekspansji politycznej, zanim region znalazł się pod kontrolą holenderską (a w kilku częściach holenderska kontrola była bardzo powierzchowna, jak np. Aceh). W rzeczywistości, dopiero około lat trzydziestych XX wieku Holendrzy mniej więcej opanowali cały obszar, który teraz znamy jako Indonezja. Niektóre części rzeczywiście były skolonizowane przez 3,5 stulecia (np. Batavia/Dżakarta i części Moluków), inne przez około dwa stulecia były zdominowane przez Holendrów (jak większość Jawy), ale większość innych części tego ogromnego archipelagu była stopniowo podbijana. w XIX i na początku XX wieku, aw wielu regionach tubylcy nigdy nie widzieli Holendra.

Dlaczego więc istnieje pogląd, że (cała) Indonezja była skolonizowana przez Holendrów przez trzy i pół wieku? Odpowiedzią jest polityka. Jak wynika z powyższego streszczenia, indonezyjski nacjonalizm był napędzany świadomością wśród młodych i różnorodnych ludzi z archipelagu (bez względu na ich pochodzenie etniczne, kulturowe czy religijne), że mają oni jednego wspólnego wroga: holenderską potęgę kolonialną. Posiadanie tego wroga jest w zasadzie tym, co jednoczy rdzennych mieszkańców Indonezji. Wyjaśnia to również, dlaczego – po całkowitym zniknięciu wroga w 1949 r. – w indonezyjskiej polityce i społeczeństwie pojawił się długi i chaotyczny okres w latach 1949-1967. Gdy wróg zniknął, wszystkie podstawowe różnice między mieszkańcami Indonezji wyszły na jaw, co spowodowało w buntach wzywa do separatyzmu i podejmowania niemożliwych decyzji na szczeblu politycznym. Dopiero gdy kontrolę przejął nowy autorytarny reżim, Nowy Porządek Suharto, chaos zniknął (i znowu kosztem praw człowieka).

Po uzyskaniu niepodległości od Holendrów rząd indonezyjski musiał utrzymać zjednoczenie narodu indonezyjskiego. Jedną z mądrych strategii było stworzenie wspólnej historii kolonialnej z 3,5 wieku, którą podzielali wszyscy ludzie w indonezyjskim narodzie. Gdyby Indonezyjczycy zdali sobie sprawę, że nie mają tej samej historii, zagroziłoby to jedności Indonezji, szczególnie w niestabilnych latach czterdziestych i pięćdziesiątych.

W ostatnich latach pojawia się coraz więcej Indonezyjczyków, którzy są świadomi tego problemu i twierdzą, że bez okresu kolonialnego nie byłoby - najprawdopodobniej - ani jednego narodu indonezyjskiego, ale bardziej prawdopodobne jest, że istniałyby różne odrębne państwa narodowe w zgodna z rozmieszczeniem starych rdzennych królestw i imperiów na Archipelagu.

Holenderskie postrzeganie

Holendrzy mają też wiele powodów, by przedstawiać historię kolonialną odmienną od rzeczywistości. Holandia ostatnich kilku dekad jest krajem, który podkreśla wagę praw człowieka, a to nie do końca pasuje do jej „bogatej” historii kolonialnej. Dlatego często nie wspomina się o gwałtownym charakterze jego kolonialnej historii. Zamiast tego, okres LZO stanowi źródło dumy narodowej dla Holendrów, którzy wiedzą, że – mimo że jest to maleńki kraj europejski – stał się najbogatszym krajem świata w XVII wieku (złoty wiek Holandii), nie tylko pod względem handlowym i militarnym, ale także w zakresie sztuki i nauki.

Ciekawym przykładem jest sytuacja, w której były premier Holandii Jan Peter Balkenende zdenerwował się podczas dyskusji z holenderską Izbą Reprezentantów w 2006 roku. Odpowiadając na pesymistyczne poglądy Izby na temat holenderskiej przyszłości gospodarczej, Balkenende powiedział: znowu ta mentalność LZO, wykraczająca poza granice”. Jest to przykład pamięci selektywnej, która sygnalizuje poczucie dumy wynikające z okresu LZO. Trzeba przyznać, że to oświadczenie Balkenende spotkało się z krytyką w Holandii.

Z drugiej strony istnieje wiele przykładów, które ilustrują, że Holendrzy są w rzeczywistości świadomi brutalnej historii (w tym niewolnictwa), która była kluczem do przekształcenia Holandii w jeden z najbardziej zaawansowanych narodów świata. Na przykład posągi w Holandii, które gloryfikują ludzi z okresu LZO i rządzonego przez rząd okresu kolonialnego - takie jak Jan Pieterszoon Coen i J.B. van Heutsz - zostały usunięte lub są krytykowane przez lokalną ludność holenderską.

Innym interesującym przypadkiem są przeprosiny wygłoszone przez holenderskiego ambasadora w Indonezji Tjeerd de Zwaan w 2013 roku. Przeprosił on za „nadużycia popełnione przez siły holenderskie” w latach 1945-1949, pierwsze w historii ogólne przeprosiny. Jednak rząd holenderski nigdy nie przeprosił za wszystkie gwałtowne wydarzenia, które miały miejsce przed 1945 rokiem! Kiedy holenderski król i królowa Willem-Alexander i Maxima odwiedzili Indonezję na początku 2020 roku, Willem-Alexander jąkanie przeprosił za przemoc w okresie 1945-1949.

Minęło wiele dziesięcioleci, zanim pojawiły się takie wymówki (a obejmują one tylko okres po 1945 r.). Przypuszcza się, że holenderscy urzędnicy nie chcieli przeprosić, ponieważ mogło to obrazić holenderskich weteranów (ryzykujących życie w Indonezji w imię swojego kraju) oraz krewnych żołnierzy, którzy zginęli w latach '45 -'49, natomiast prawdopodobnie pewną rolę odegrał też strach przed finansowymi konsekwencjami wymówki.

Podsumowując, wydaje się, że zarówno indonezyjska, jak i holenderska percepcja powoli zmierzają w kierunku wersji akademickiej, ponieważ wysokie emocje (urazy lub dumy) stopniowo zanikają z upływem czasu, podczas gdy wewnętrzna sytuacja polityczna w Indonezji jest stabilna i w związku z tym zmniejsza się potrzeba ich tworzenia. wspólna historia na całym archipelagu.


Powiązane artykuły

Kiedy Żydzi nosili burki: Wystawa prezentuje XIX-wieczną modę żydowską

Przejście do indyjskiej kuchni Cochin prowadzi przez moszaw w środkowym Izraelu

Pionierski reporter hadżdż (dosłownie) wytycza drogę do pokoju na Bliskim Wschodzie

Właściciel budynku, Rudi C., lat 56, jest żydowskim konwertytą pochodzenia ujgurskiego, który zaoferował społeczności żydowskiej przestrzeń do modlitwy i zgromadzeń. „Dostaliśmy tę drewnianą przegrodę wykonaną w Indonezji, ale lokalni rzemieślnicy nie byli w stanie zrozumieć, że ten projekt był w rzeczywistości projektem Magen David [Gwiazda Dawida]. Wyglądało im to jak zwykła gwiazda, więc nie stanowiło to problemu” – wyjaśnia Rudi. (Podobnie jak inni członkowie społeczności, z którymi przeprowadzono wywiady, pełne imię i nazwisko Rudi C. zostało zatajone na jego prośbę.)

Do szul prowadzą słabo oświetlone kręte schody, a przy drzwiach przytwierdzona jest mezuza. Przestronne mieszkanie zostało przekształcone w salę modlitewną i zawiera dwie duże menory ze stali nierdzewnej, które społeczność zamówiła u lokalnego producenta w Indonezji. The holy ark and lectern were made in Java, with a blue parochet from Israel.

In a corner near the entrance is a wooden and silver tzedakah box that was also made in Java. According to the rabbi, the Torah in this shul had previously belonged to a synagogue in Pennsylvania but was originally sourced from Israel. Cabinets in the room are lined with prayer books that, like everything else, has been collected from around the world — including Brooklyn, Perth, Vietnam and Singapore.

Despite the secrecy surrounding this building, it is not Indonesia’s only synagogue. In 2003, Shaar Hashamayim was built in Tondano City, North Sulawesi — making it the country’s only purpose-built shul. That community numbers some 20 people, but they were reluctant to draw attention to themselves and declined to be interviewed for this article, citing tensions over Indonesia’s general election this week.

Each time the Israel-Palestine conflict flares up, the Jewish community of Indonesia worries the conflict will be used by radicals and politicians to stir discontent against the local community. In 2009, for example, the synagogue in Surabaya was closed after riots following fighting in Gaza.

‘Super-careful’

At 9:30 A.M., members of the community start filling up the room, placing their shoes in one corner and placing kippas on their heads only once the shul doors are firmly closed. Rudi’s wife, Riya, 36, brought her daughter, Sharon, 13, and son, Refael, 4, along for Shabbat prayers. “I don’t let my son wear the kippa outside and he tells his friends at school he is Christian. It’s not safe,” says Riya in Bahasa Indonesia, the official language of the country. She converted to Judaism along with her husband in 2012.

The members of the community say the suburb where the shul is located is a hotbed for Islamic extremism within the Jakarta metropolitan area, and that the social and political situation could become dangerous for the community at any time.

Riya specifically reiterates her request to not make the shul’s location public. “They’ll come and destroy everything, and wreak havoc here,” she warns. Her husband’s workplace is in the same building and she is concerned for his safety, she says.

“Our Jewish faith is not for public consumption. It’s not because we are scared, but we have to be super-careful because three out of every 10 Muslim men are radicalized,” says the rabbi, noting that radical evangelicals have also harassed the community.

Indonesia is home to the world’s largest Muslim population and although specific data about the number of radicals is not known, it has battled extremist activity since its independence from the Netherlands 70 years ago.

A few members of Indonesia’s Jewish community are converts, while others are descendants of Dutch Jews who had married local Indonesians and have recently returned to the faith.

In her research into the community while studying for her doctorate at the University of Haifa, Dr. Ayala Klemperer-Markman traced the arrival of Jews in the region to the 17th century, when they arrived as clerks and traders as part of the Dutch East India Company. “The first written report on Jews in Indonesia, familiar to us today, was written by Jacob Halevy Saphir (1822–1886), who was sent as a rabbinical emissary from Jerusalem and arrived in the archipelago in 1861,” Klemperer-Markman wrote.

“In his book, Saphir reports the existence of approximately 20 ‘Ashkenazi’ Jewish families from Holland in Batavia [today Jakarta], in Surabaya and in Semarang, but expresses his concern for their future since they do not conduct Jewish traditions and many are married to non-Jewish women,” Klemperer-Markman added.

Congregants praying at the monthly Shabbat service in the suburb of Jakarta Neha Banka

The Holocaust led other European Jews to seek refuge in Indonesia. However, during the Japanese occupation of the islands in 1942, the Jews were forced into internment camps. Prof. Rotem Kowner, a professor of Japanese history at the University of Haifa, notes that German pressure on the Japanese government during World War II forced the Jewish population into interment, which was then amplified due to “anti-Semitic tendencies among the local population and anti-Semitic tendencies among certain Japanese groups that served as part of the occupying forces in Indonesia.”

“You must understand the history behind this hostility” toward Jews, says Meijer Verbrugge. “We are all Dutch descendants. People call us bastards because our grandfathers occupied Indonesia. So we face two kinds of problem: One is our Dutch heritage the other is the anti-Jewish sentiment. ‘You are Jewish, you are Dutch, you are the son of a bastard,’ they say. There is one solution to all our problems [according to the assailants]: convert to Islam.”

Driving on Shabbat

A few years before and after Indonesia’s declaration of independence in 1945 (which was finally recognized by the Dutch four years later), most of its Jewish population emigrated to Australia and the United States, with others going to Israel. “In Israel, most are now organized in the Tempo Dulu Foundation that was established by Suzy Lehrer in the 1990s,” says Meijer Verbrugge, rushing around the room in his prayer shawl, making last-minute arrangements before prayers are scheduled to start.

Although electronics aren’t permitted during Shabbat, the rabbi places his phone on the lectern and around 50 people from across the Indonesian archipelago and East Timor join the service through a video conferencing app.

“In Judaism, we are allowed to pick the rules for humanity. So I can break the rule of no electronics on Shabbat but help as many people pray as I can,” he explains. Members of the community drive to shul to gather for prayers, as this is the only way they can gather as a community in Indonesia. Meijer Verbrugge is unapologetic about breaking the transportation rule. “Maybe you can [honor] that in Israel, but you can’t do that in Indonesia. I am telling [the community] not to be afraid to think differently,” he says.

With prayers about to start, community members gather in the room and the men put on their prayer shawls. The congregants open their copies of the siddur, which have been translated from Hebrew to Bahasa Indonesia by the United Indonesia Jewish Community (established in 2010).

After prayers, the community gathers for a kosher Indonesian meal. A few years ago, the community asked Rabbi David Kunin from the Jewish Community of Japan to provide guidance regarding the laws of kashrut. While a few upscale supermarkets in Jakarta sell kosher-certified products imported from Australia and other countries, there are few shops where the community can conveniently buy kosher products.

Like other Diaspora communities, the Jewish community of Indonesia has incorporated local food culture into its religious practices. Over a meal of kosher-certified nasi uduk (a local dish of steamed rice in coconut milk), 40-year-old Enik H., a real estate agent who divides her time between Thailand and Indonesia, talks about the challenges she has faced converting to Judaism. Enik is Muslim, but is converting to Orthodox Judaism under the supervision of Meijer Verbrugge. (Like other members of the community interviewed, Enik’s full name has been withheld at her request.)

“My boyfriend is an Orthodox Jew from New York and he wants me to convert to Orthodox Judaism,” laughs Enik. Adds Meijer Verbrugge: “I told her that I support her decision, but it will be a very long process. She has been here [in the community] for one and a half years.”

Enik explains that when she prays every Shabbat, “I pray softly because my mother is Muslim. Sometimes she’ll find me praying and ask what I’m doing. She knows that every Shabbat I [light] the candle and cook for myself.”

Her mother knows about her Jewish boyfriend, but she doesn’t know Enik is in the process of converting. “Every Shabbat she finds me baking challah. Sometimes people will come to our home and ask if they can eat the challah. My mother doesn’t understand what the rituals are and says ‘No, no, this is for sacrifice and prayers!’” adds Enik, explaining that her mother thinks the challah is used for sacrifice purposes, common in Javanese folk religious tradition. “I think my mother accepts it, but she doesn’t really know what I’m doing. She’ll ask, ‘What is this Jewish?’”

The American parents of Enik’s boyfriend don’t have a problem with her converting to Orthodox Judaism, she says. “They ask me, ‘Are you sure you want to become Jewish?’ I’ve come to this conclusion regarding my Orthodox Jewish boyfriend: That I might not marry him, but I’ll marry another Jewish man.”

Two major challenges

Interfaith marriage between Muslims and Jews is not uncommon in Indonesia due to the historical presence of both religions in the country. Meijer Verbrugge’s father, for instance, was a Muslim who fell in love with the rabbi’s Dutch Jewish mother. But that was before the 1990s, when Indonesians could hold civil marriages without the need for a religious certificate. “My parents didn’t get married in a mosque or synagogue,” relates Meijer Verbrugge. “They went to the civil office. In the 1990s, the government started requiring religious certificates along with the marriage certificate when people wanted to get married.

“Now we face two major issues: civil marriage certificates and building permits. Every building needs a permit. But if you build something, they’ll ask what it is called — so what if we want to build a synagogue?” the rabbi adds, leaving his own question unanswered.

Meijer Verbrugge explains that the community members try to practice their faith circumventing government laws and impositions in whatever way they can.

Burying the dead is another major challenge since the community doesn’t have a separate cemetery in Indonesia. “Our community had two Russian Jews, and a few years before their death they discussed that they wanted to be buried in a Catholic cemetery and chose their own spot pointing in the direction of Jerusalem,” Meijer Verbrugge recalls.

The best thing the local community can do, he says, is to not worry about being “mixed” in with other groups in burial grounds. The only concessions they are allowed is to choose the graves’ direction, like the two Russian Jews, and having tombstones that feature a Magen David symbol and a few Hebrew letters.

“We want recognition from the government and society and no persecution of minorities, including Jews. If the existence of the Jewish community is publicly known, we believe there will be persecution,” says Ferriy R., 54, who works as a building manager.

The community is also aware that, sooner or later, its existence in the country will become widely known. But Ferriy says he fears that radical Muslims and fundamentalist evangelicals have complicated the existing challenges of living in Indonesia. “They are not ready to accept diversity. Indonesia has these rules for religion, but the reality is different,” he says.

The community is constantly concerned about sociopolitical developments. “The political situation and ideology can change in a matter of minutes in Indonesia, with the country becoming Sharia and people becoming fanatics. What should I do then? Pray? Read the Torah?” Meijer Verbrugge asks.

Shabbat is nearly over and community members solemnly gather around a table for Havdalah, marking its end. They are aware that several rules of religious observance haven’t been strictly followed. But for this small Jewish community, being able to meet at all in these challenging times takes precedence over all else. For now, they are just doing everything they can to preserve their heritage and faith.

Neha Banka is a freelance journalist based in Kolkata, India, who writes about Asia, women’s rights, religion and culture.


Przegląd

The largest economy in Southeast Asia, Indonesia – a diverse archipelago nation of more than 300 ethnic groups – has charted impressive economic growth since overcoming the Asian financial crisis of the late 1990s.

Today, Indonesia is the world’s fourth most populous nation, the world’s 10th largest economy in terms of purchasing power parity, and a member of the G-20. Furthermore, Indonesia has made enormous gains in poverty reduction, cutting the poverty rate by more than half since 1999, to 9.78% in 2020. Prior to the COVID-19 crisis, Indonesia was able to maintain consistent economic growth, recently qualifying the country to reach upper middle income status.

Indonesia’s economic planning follows a 20-year development plan, spanning from 2005 to 2025. It is segmented into 5-year medium-term plans, called the RPJMN (Rencana Pembangunan Jangka Menengah Nasional) each with different development priorities. The current medium-term development plan – the last phase of the long-term plan – runs from 2020 to 2024. It aims to further strengthen Indonesia’s economy by improving the country’s human capital and competitiveness in the global market.

Considerable development challenges remain in Indonesia. In addition, the global crisis caused by the COVID-19 pandemic brings unprecedented complications for Indonesia to achieve its development goals.

Between March and September 2020, official statistics reported an increase in the national poverty rate from 9.78% to 10.19%, translating into an increase in the number of poor from 26.42 million to 27.55 million, out of a population of 270.2 million – turning back three years of progress in poverty reduction.

Furthermore, although Indonesia was able to reduce the stunting rate to 27.7% in 2019, more remains to be done. Such efforts are critical to ensure Indonesia’s strong and productive human capital. At the moment, according to the World Bank's Human Capital Index, Indonesia's next generation will only be 54% as productive as it could have been with full health and complete education.

To respond to the shock of the COVID -19 pandemic, the government implemented emergency fiscal packages equivalent to 3.8% of GDP (actual spending) in 2020 and to 4.2% of GDP (tentative data as of March 18, 2021) in 2021, to deal with the health impact, provide relief to households and firms, and support the vaccine roll-out, and the recovery. T. The World Bank is supporting the Indonesia’s COVID-19 emergency response, including enhancing social assistance and health care systems, while also strengthening the resilience of the financial sector.

The partnership between Indonesia and the World Bank has evolved over six decades to become one of the Bank’s most significant in terms of lending, knowledge services and implementation support. Since 2004, World Bank support for Indonesia has moved towards supporting a country-led and country-owned policy agenda, consistent with Indonesia’s status as a middle-income country.

In December 2015, after broad consultations with government, civil society, and the private sector, the Board approved the 2016-2020 Country Partnership Framework (CPF) for Indonesia, aligned with the priorities of Indonesia’s medium-term development plan, the RPJMN.

The CPF strategy’s main objective was supporting the government of Indonesia to: eliminate extreme poverty, generate prosperity, and reduce inequality. The strategy was organized around six engagement areas which were supported by two pillars.

2. Sustainable and universal energy access

3. Maritime economy and connectivity

4. Delivery of local services

6. Collecting more and spending better

1. Leveraging the private sector

2. Shared prosperity, equality, and inclusion

Relatedly, as part of the country’s engagement approach, the Systematic Country Diagnostics (SCD) for Indonesia has recently been updated. This document provides the analytical foundation for the upcoming Country Partnership Framework for the 2021 – 2025 period, which is currently being prepared.

Promoting human capital is an important priority for Indonesia. The National Strategy to Accelerate Stunting Prevention – prepared based on advice from the World Bank and supported by the Investing in Nutrition and Early Years (INEY) Program – has reduced the national stunting rate by a record-breaking 3.1 percentage points in its first year by incentivizing a “whole-of-government” approach to bringing nutrition services to millions of pregnant women and children under two across the country.

The World Bank supports the government’s Family Hope Program or Program Keluarga Harapan (PKH), which strives to end the cycle of poverty among the poorest. In addition to cash benefits to incentivize beneficiary families in utilizing maternal and children related health and nutrition services and sending their children to schools, the program also provides family development sessions and learning materials to beneficiary mothers so that they can gain a better understanding of health and nutrition, good parenting practices, child protection, and financial management. The program has assisted families to improve their children’s education and health as shown by several impact evaluations. A recent study shows that the cumulative impact of PKH can reduce stunting by around 9 percentage points, which means that the probability of children aged 0 to 60 months being stunted declines by 23%. On the education outcomes, PKH is able to solve the last-mile enrollment problem for children aged 7-15, by eliminating more than half of nonenrolment. Since 2017, the government has expanded the program significantly in both coverage and benefit levels and in 2020, the program reached 10 million poor and vulnerable families. Most recently, the Bank supported the government’s COVID-19 response to poor households through US$98 million under Additional Financing for Indonesia's Social Assistance Reform Program for top-up of cash transfers to existing PKH beneficiaries under a new temporary emergency scheme.

Promoting human capital is an important priority for Indonesia, and the Bank is helping improve education quality in remote areas. The KIAT Guru pilot empowered communities and ties allowance payment to teachers’ performance. The program was implemented in over 400 schools. The pilot’s impact evaluation and qualitative study found the pilot significantly improved learning outcomes and parental engagements compared to non-pilot schools. The Bank is supporting the Ministry of Education and Culture to sustain the pilot independently. In 2020, the Ministry issued a regulation for affirmative school operational funds for 55,115 remote schools serving remote and disadvantaged communities. The Ministry also adapted the pilot’s digital diagnostic learning assessment for nation-wide utilization.

The World Bank is also supporting the government’s PAMSIMAS program to provide clean water and sanitation services. Active across 33 provinces and almost 23,000 villages, PAMSIMAS is a collaboration between local governments and communities, and widely considered to be the most cost-effective option for scaling up water and sanitation services. Between 2006 and the end of 2018, 17.2 million have benefited from access to improved water facilities, and 15.4 million people with access to basic and improved sanitation.

Transparency plays a crucial role in the administration of good governance. To improve transparency and public participation on state budget spending, with a support from Public Financial Management – Multi Donor Trust Fund, the World Bank has assisted the Ministry of Finance to develop a mobile application that can be accessed by millions of citizens from their smartphones at anytime and anywhere. This mobile application is designed to inform citizens about the central government’s budget and public money being spent for delivering services, including the budget to combat COVID-19 pandemic.


Obejrzyj wideo: HISTORY OF INDONESIA in 12 Minutes