Miecz Umara

Miecz Umara


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Hazrat Khalid bin Waleed (RA): Miecz Allaha

Khalid bin Waleed (RA) urodził się w Mekce jako Waleed Bin Mughira, wódz Banu Makhzum, klanu arabskiego plemienia Kurejszytów. Banu Makhzum był jednym z trzech wiodących klanów Kurejszytów i był odpowiedzialny za sprawy wojenne. Nic więc dziwnego, że wychowanie dziecka z Banu Makhzoom odbywało się na specjalnych warunkach. Wkrótce po urodzeniu dziecko zostaje wysłane, aby zamieszkać z Beduinami na pustyni, z dala od zanieczyszczenia i zepsucia. W wieku pięciu lub sześciu lat wracają do rodziców.

Ponieważ Banu Makhzum był odpowiedzialny za działania wojenne, nie trzeba dodawać, że ci ludzie byli bardzo zręczni w posługiwaniu się włócznią, kopią, łukiem, mieczem i byli jednymi z najlepszych jeźdźców Arabii. Khalid Bin Waleed (RA) znany jest z tego, że był szczególnie dobry z lancą i mistrzem zapaśnika swoich czasów. Hazrat Khalid Bin Waleed (RA) był także kuzynem Umara Bin Khattaba (RA), (jednego z pierwszych słusznie kierowanych Khalifów islamu), więc ich wygląd był bardzo podobny. Oboje byli wysocy i mieli dobrze zbudowane ciała z szerokimi ramionami.

Niewiele wiadomo o Hadhracie Khalidzie (RA) w pierwszych dniach głoszenia proroka Mahometa (SAW). Jego ojciec był znany ze swojej wrogości wobec proroka Mahometa (S.A.W.). Khalid Bin Waleed nie brał udziału w bitwie pod Badr, która była pierwszą bitwą między muzułmanami a niewierzącymi, ale walczył z muzułmanami w bitwie pod Uhud.

Później przeszedł na islam i dołączył do proroka Mahometa (SAW) w podboju Mekki, po czym dowodził szeregiem podbojów i misji na Półwyspie Arabskim.

Po śmierci Mahometa Khalid odzyskał wiele prowincji, które odrywały się od islamu. Został wysłany na północny wschód przez kalifa Abu Bakr, aby najechać na Irak, gdzie podbił Al-Ḥirah. Przemierzając pustynię, pomagał w podboju Syrii. Pokonując armie bizantyńskie, otoczył Damaszek, który poddał się 4 września 635 i ruszył na północ. Na początku 636 wycofał się na południe od rzeki Jarmuk przed potężnymi siłami bizantyńskimi, które nacierały z północy iz wybrzeży Palestyny. Armie bizantyjskie składały się głównie z chrześcijańskich Arabów, Ormian i innych pomocników, jednak gdy wielu z nich opuściło Bizantyjczyków, Khalid, wzmocniony z Medyny i prawdopodobnie z syryjskich plemion arabskich, zaatakował i zniszczył pozostałe siły bizantyjskie wzdłuż wąwozów dolina Jarmuk (20 sierpnia 636). Wymordowano prawie 50 000 żołnierzy bizantyjskich, co otworzyło drogę do wielu innych podbojów islamskich. Jego odwaga i wielkie dzieło na drodze Allaha i szerzenia islamu przyniosły mu tytuł سيفالله (Saif Allah), co przekłada się na “Miecz Allaha” Konwersja Khalid’s (RA) na islam „Człowiek taki jak Khalid nie może długo trzymać się z dala od islamu”. Prorok Muhammad SAW

Khalid bin Waleed był synem wodza plemienia Banu Makhzooma, Waleeda bin Mughaira. W młodości cechy przewidywania i planowania rozwinęły się do perfekcji i zajmował godną pozazdroszczenia pozycję wśród młodzieży Banu Makhzum. Był pobłogosławiony wdzięczną sylwetką i dostojnym zachowaniem.

Zanim przyjął islam, w każdej bitwie wkraczał na pole bitwy, rzucając wyzwanie Prorokowi Mahometowi (S.A.W.). Pewnego razu, gdy Prorok (S.A.W.) prowadził modlitwę Zuhr na polu bitwy, ze swoją armią za sobą, Khalid bin Waleed miał ochotę wykorzystać tę okazję i zaatakować muzułmanów, którzy w ten sposób ponieśli wielkie straty. Ale jakaś niewidzialna siła zdawała się go powstrzymywać i nigdy nie był w stanie zebrać dość odwagi, by to zrobić. Ten sam epizod miał miejsce podczas modlitw Asr i Khalid bin Waleed zdał sobie sprawę, że jakaś niewidzialna moc chroni Proroka (S.A.W.) i na pewno pewnego dnia Prorok (S.A.W.) podbije nie tylko całą Arabię, ale cały świat.

Kiedy Prorok (S.A.W.) podpisał traktat pokojowy z Hudaybiyah, Khalid bin Waleed zaczął się zastanawiać, co będzie dalej i myślał o własnej przyszłości. Nie mógł się zdecydować, czy chce porzucić swoje życie wojownika, czy nie. W tym momencie otrzymał list od brata, który przeszedł na islam. Napisał bardzo serdecznie, że Prorok (S.A.W.) zapytał go, gdzie jest Khalid bin Waleed. Jego brat odpowiedział z szacunkiem, że Allah Wszechmogący z pewnością pewnego dnia przyprowadzi Khalida bin Waleeda do Proroka (S.A.W.), aby przyjął islam. Powiedział Prorokowi, że jego inteligentny, perspektywiczny i zdolny brat nie powinien być pozbawiony błogosławieństw Allaha Wszechmogącego i islamu. To przekonało umysł Khalida bin Waleeda bardziej do islamu i poczuł się bardzo uszczęśliwiony i dumny, że Prorok (S.A.W.) zapytał o niego.

W tym czasie śnił, że wyprowadza się z maleńkiego, ciemnego i brudnego miejsca na rozległe zielone, żyzne pole. Kiedy się obudził, poczuł się niezwykle przyjemnie i postanowił pojechać do Medyny. Kiedy Khalid bin Waleed spotkał Proroka (S.A.W.), przywitał go z szacunkiem i został powitany z uśmiechem. Khalid bin Waleed złożył następnie przysięgę wierności, przysięgając na dłoni Proroka (pzn). dzień, w którym zaakceptujesz islam jako swoją religię”.

W 633 r. Hazrat Abu Bakr (RA) nakazał Khalidowi Bin Waleedowi udać się do granicy imperium perskiego. Były cztery inne kolumny, każda pod innym dowódcą, były one również skierowane do przystąpienia do wzmocnienia głównej armii muzułmańskiej pod dowództwem Hazrata Khalida (RA) Khalid bin Waleed wysłał list do Hurmuza, który był w tym momencie dowódcą Armii Perskiej… dając mu 3 wybory:

2. Zapłać Jizya (jest to podatek pogłówny, którego wcześni władcy islamscy żądali od swoich niemuzułmańskich poddanych. Podatek ten dotyczył zwłaszcza wyznawców judaizmu, chrześcijaństwa i zaratusztrianizmu, którzy byli tolerowani w praktykowaniu ich religii, ponieważ byli „ludami”. księgi”. W zamian za ten podatek, mieszkańcy okolicy zostali zaprzysiężeni do ochrony przez muzułmanów.)

3. Jeśli nie zgadzają się z dwiema pozostałymi opcjami, powinni być gotowi do wojny.

Hurmuz, zaakceptowawszy trzecią alternatywę, zebrał swoje siły i wyruszył z Uballi – głównego portu Iraku – na spotkanie z siłami muzułmańskimi w Kazimie. Stała tam armia muzułmańska gotowa do walki, więc Persowie zostali zmuszeni do natychmiastowego działania. Bitwa pod Kazimą była również znana jako Bitwa Łańcuchów, ponieważ Persowie stali razem w łańcuchach. Z powodu silnego ataku muzułmanów Persowie zostali zmuszeni do wycofania się. Gdy wycofywali się, związani łańcuchami, masowo ginęli. Przed zachodem słońca muzułmanie wygrali wojnę, a Persowie ponieśli upokarzającą klęskę. Wielu Persów zostało zabitych, w tym Hurmuz, ale wielu zostało wziętych do niewoli.

Istnieje wiele innych bitew, które prowadził Hadhrat Khalid, takich jak bitwa pod Mazar, bitwa pod Walaja, bitwa pod Ulleis, bitwa pod En-at-Tamr, bitwa pod Basra, bitwa pod Ajnadein. tematy również.


Dziennik [ edytuj | edytuj źródło ]

  • Wywołane przez: Rozmowa z Dirbertem
  • Sekcja Dziennika: Zadania
  • Tytuł zadania: Bezczynne ręce w Imnesvale
  • Tytuł wpisu: Bezczynne ręce w Imnesvale

Po rozpoczęciu zadania do dziennika zostaje dodany następujący wpis:

Zgodziłem się, być może niemądrze, na zakup trzech bękartów i trochę piwa Baalor dla trzech młodych ludzi w wiosce Imnesvale. Pamiętaj, w jakie kłopoty mogli się wpakować? Jeden z lokalnych kupców o imieniu Min Minling powinien mieć to, czego potrzebuje.

Po dostarczeniu im dowolnego lub wszystkich żądanych przedmiotów, dodaje się następujący wpis:

Cóż, kupiłem trojgu dzieciakom w Imnesvale to, co im obiecałem, a oni uciekli, żeby się tym nacieszyć. Miejmy nadzieję, że nie wpadną w zbyt duże kłopoty. i mam nadzieję, że ich rodzice nie zrozumieją tego.

Po wejściu do Jaskini Umara po raz pierwszy po przekazaniu im któregokolwiek lub wszystkich przedmiotów, zadanie kończy się z dodaniem następującego wpisu:

Czy zapytałem, w jakie kłopoty mogą się wpakować? Właśnie natknąłem się na trójkę dzieciaków z Imnesvale, dla których kupiłem piwo i miecze, a oni byli ścigani przez las przez bełkot, który po pijaku pomylili ze smokiem Ach, młodzieńcze.


Antyczne, Miecze Proroka MUHAMMADA (PIŁA)

Zdjęcia zrobione przez Muhammada Hasana Muhammada al-Tihamiego,
uddah harbi-hi Suyuf wa al-Apostołów (Kair: Hijr, 1312/1992).

Znany również jako miecz „Al-Fijar Ma'thur” jest własnością proroka Mahometa, zanim otrzymał pierwsze objawienie w Mekce. Ten miecz został podarowany przez jej ojca i przyniósł czas migracji z Mekki do Medyny, aż został przekazany wraz z innym sprzętem wojennym Ali ibn Abi Talib.

Teraz miecz znajduje się w Muzeum Topkapi w Stambule. Kształtowane ostrze o długości 99 cm.Rękojeść wykonana ze złota w kształcie dwóch węży wysadzanych szmaragdami i turkusem. W pobliżu balustrady znajduje się wyrzeźbiony arabski pismo Kufic: „Abdallah bin Abd al-Mutalib”. ZAREZERWUJ PERMALINK. KANAŁ RSS DLA TEGO POSTACIA.

Zarvan

ELITARNY CZŁONEK

Zdjęcia zrobione przez Muhammada Hasana Muhammada al-Tihamiego, Suyuf wa al-Apostles' uddah harbi-hi (Kair: Hijr, 1312/1992).

Al-'Adb, nazwa tego miecza, oznacza „cięcie” lub „ostry”. Miecz został wysłany do towarzyszy proroka Mahometa tuż przed bitwą pod Badr. Używa tego miecza w bitwie pod Uhud, a jego pengikutnnya używa tego miecza, aby okazać lojalność Prorokowi Mahometowi. Teraz miecz znajduje się w meczecie Husajna w Kairze w Egipcie.
3. Zu al Faqar

Zdjęcia zrobione przez Muhammada Hasana Muhammada al-Tihamiego, Suyuf wa al-Apostles' uddah harbi-hi (Kair: Hijr, 1312/1992).

Dhu al Faqar to miecz proroka Mahometa w wyniku łupów wojennych w czasach Badr. I poinformował, że Prorok Mahomet dał ten miecz Alemu ibn Abi Talibowi, który później Ali powrócił podczas wojny o Uhud z zakrwawionymi rękami i ramionami, z Dhu Al Faqarem w dłoni.

Wiele źródeł podaje, że ten miecz należy do Ali Bin Abi Taliba i jego rodziny. Wyprofilowane ostrze z dwojgiem oczu.
4. Al Battar

Zdjęcia zrobione przez Muhammada Hasana Muhammada al-Tihamiego, Suyuf wa al-Apostles' uddah harbi-hi (Kair: Hijr, 1312/1992).

Miecz Al Battar jest łupem proroka Mahometa z Banu Qaynaqa. Miecz nazywa się „Mieczem proroków”, a na rzeźbionych mieczach widnieje arabski napis:

„Dawid, USA, USA Salomon, Prorok Musa, USA Aaron, Prorok Yusuf, Prorok Zachariasz USA, USA Jan, Prorok Iza, Prorok Mahomet”.

Figurka grawerująca w niej imiona proroków:

Wewnątrz znajdują się również zdjęcia Dawida, który odciął głowę USA jako Goliat, ludzi, którzy na początku mieli ten miecz. W tym mieczu Bismol zidentyfikował się również jako pisma Nabatejczyków.

Teraz miecz znajduje się w Muzeum Topkapi w Stambule. Wyprofilowane ostrze o długości 101 cm. Plotka głosi, że miecz proroka Izy zostanie użyty później, kiedy ponownie zejdzie na ziemię, by pokonać Antychrysta.

Zdjęcia zrobione przez Muhammada Hasana Muhammada al-Tihamiego,
Suyuf wa al-Apostołów uddah harbi-hi (Kair: Hijr, 1312/1992)

Hatf to miecz proroka Mahometa jako łup z wyników Banu Qaynaqa. Opowiadano, że Prorok Dawid ze Stanów Zjednoczonych zabrał miecz „Al Battar” Goliatowi jako łup, gdy pokonał Goliata w wieku 20 lat.

Wszechmogący Allah dał Prorokowi Dawidowi zdolność Stanów Zjednoczonych do „pracy” z żelazem, wytwarzania zbroi, broni i uzbrojenia, a także robi własną broń. A Hatf jest domowy, jak Al Battar, ale większy.

Używa tego miecza, jest następnie przechowywany przez plemię Lewitów (plemię, które posiada te bronie izraelskie dobra) i ostatecznie dostał się w ręce proroka Mahometa. Teraz miecz znajduje się w Musemum Topkapi w Stambule. Ostrze wyprofilowane o długości 112 cm i szerokości 8 cm.
6. Al Mikhdham

Zdjęcia zrobione przez Muhammada Hasana Muhammada al-Tihamiego,
uddah harbi-hi Suyuf wa al-Apostołów (Kair: Hijr, 1312/1992).

Pojawiły się wieści, że miecz pochodzi od proroka Mahometa, który został później przyznany Ali ibn Abi Talib i przekazany jej dzieciom Ali. Ale jest jeszcze jedno słowo, które pochodzi od miecza Ali ibn Abi Taliba w wyniku ataków, które plądrowały przywództwo w Syrii.

Teraz miecz znajduje się w Muzeum Topkapi w Stambule. Kształt klingi o długości 97 cm z wyrzeźbionymi arabskimi napisami: „Zayn al-Din al-Abidin. "
7. Al Rasub

Zdjęcia zrobione przez Muhammada Hasana Muhammada al-Tihamiego,
uddah harbi-hi Suyuf wa al-Apostołów (Kair: Hijr, 1312/1992).

Niektórzy twierdzą, że miecz był przechowywany w domu Mahometa przez jego rodzinę i krewnych, tak jak Arka (Arka), którą przechowuje naród Izraela.

Teraz miecz znajduje się w Muzeum Topkapi w Stambule. Kształtne ostrze o długości 140 cm, posiada złotą kulę, w której znajdują się wyryte pismo arabskie: 'Ja'far Al-Sadiq'.
8. Al-Kadib

Zdjęcia zrobione przez Muhammada Hasana Muhammada al-Tihamiego,
Suyuf wa al-Apostołów uddah harbi-hi (Kair: Hijr, 1312/1992).

Al-Qadib w kształcie cienkiego ostrza tak, że można powiedzieć, że jest podobny do laski. Jest to miecz do obrony podczas podróży, ale nie używany do działań wojennych.

Napisane mieczem ze srebrnego grawerunku, który brzmi w credo:

„Nie ma boga oprócz Allaha, Muhammada Rasool Allaha – Muhammada ibn Abdallaha ibn Abd al-Mutalib”.

Źródła historyczne nie wskazywały na to, że miecz ten był używany w działaniach wojennych. Miecz ten znajdował się w domu Mahometa i wtedy był używany tylko przez kalifów fatymidzkich.

Teraz miecz znajduje się w Muzeum Topkapi w Stambule. Jego długość wynosi 100 cm i posiada pochwę z barwionych skór zwierzęcych.
9. Qal'a

Zdjęcia zrobione przez Muhammada Hasana Muhammada al-Tihamiego,
uddah harbi-hi Suyuf wa al-Apostołów (Kair: Hijr, 1312/1992).

Ten miecz jest znany jako „Qal'i” lub „Qul'ay”. Nazwy, które mogą kojarzyć się z miejscem w Syrii lub miejscem w pobliżu indyjskich Chin. Duchowni innych krajów, których słowo „al'i” odnosi się do „ołowiu” lub „białego ołowiu”, które w kopalniach znajdują się w różnych lokalizacjach.

Ten miecz jest jednym z trzech mieczy proroka Mahometa zdobytych jako łup Bani Qaynaqa. Istnieją również doniesienia, że ​​dziadek proroka Mahometa znalazł ten miecz, gdy znalazł wodę Zamzam w Mekce.

Teraz miecz znajduje się w Muzeum Topkapi w Stambule. Wyprofilowane ostrze o długości 100 cm. Wewnątrz znajduje się wyrzeźbiony w języku arabskim napis: „To drogocenny miecz z domu Mahometa, Wysłannika Allaha”.
Ten miecz różni się od innych, ponieważ ten miecz ma kształt fali.
Posiadane miecze proroka Mahometa SAW | Nierozwiązane tajemnice i tajemnica morderstw

Kapelusz I (urdu: حتف) to poddźwiękowy pocisk balistyczny na polu bitwy (BRBM), który wszedł do służby w armii pakistańskiej na początku lat 90. XX wieku. Jest używana jako rakieta artyleryjska i została zastąpiona ulepszonymi Hatf-IA i Hatf-IB, które mają maksymalny zasięg 100 km.

Hatf to arabskie słowo oznaczające "Śmiertelnie" lub "Zemsta". Nazwa pochodzi od miecza Mahometa, Al-Hataf [1]

Rozwój i projektowanie
Hatf I został zaprojektowany w latach 80. jako wysoce mobilny pocisk do użytku taktycznego. Mówi się, że projekt wywodzi się z drugiego etapu francuskiego systemu rakietowego Eridan.[2] Jego głównym zastosowaniem jest niekierowana ogólna broń bombardująca, którą można wystrzelić na polu bitwy lub w ogólnym obszarze docelowym.[2] Przy odpowiednim wycelowaniu może trafić w promieniu kilkuset metrów od celu. Pocisk jest tani i łatwy w produkcji i utrzymaniu w dużych ilościach. Program rozwoju rakiet Hatf I sięga lat 80-tych. Hatf-I został oficjalnie ujawniony przez pakistańskich urzędników w 1989 roku i uważa się, że wszedł do służby w 1992 roku.[3]

Hatf I ma zasięg około 70 km (43 mil) i może przenosić 500 kg konwencjonalną lub niekonwencjonalną głowicę bojową. Ponieważ jest nienaprowadzany, należy go traktować jako pocisk artyleryjski dalekiego zasięgu, gdzie miejsce trafienia zależy od właściwego kierunku, kąta strzału i zdolności pocisku do prostego lotu. Hatf-I jest wyposażony w amunicję odłamkowo-burzącą lub amunicję kasetową, chociaż teoretycznie może nosić taktyczną broń jądrową. Pocisk ma średnicę 0,56 mi ma 6 m długości. Wykorzystuje jednostopniowy silnik rakietowy na paliwo stałe.[2]

Hatf IA i Hatf IB to ulepszone wersje o zwiększonym zasięgu i dokładności. Hatf IA zwiększył maksymalny zasięg do 100 km dzięki zastosowaniu ulepszonego silnika rakietowego i lżejszych materiałów w konstrukcji pocisku. Wymiary i ładowność pozostają takie same. Uważa się, że Hatf-IA wszedł do służby w 1995 roku.[2]

Hatf IB reprezentuje ostateczną ewolucję systemu rakietowego Hatf I. Zawiera system naprowadzania bezwładnościowego, który znacznie poprawia celność pocisku i jest poza tym identyczny z Hatf IA, zachowując maksymalny zasięg 100 km i ładowność 500 kg. System naprowadzania bezwładnościowego pozwala na użycie pocisku jako rakiety artyleryjskiej przeciwko obozom wojskowym wroga, magazynom itp. System rakietowy jest przeznaczony do użycia jako system artyleryjski, z równoczesnym wystrzeleniem 5-6 pocisków w obszar docelowy. Będąc pociskiem balistycznym, Hatf-IB docierałby do celu znacznie szybciej niż zwykły pocisk artyleryjski, dając celowi niewielkie ostrzeżenie przed podjęciem działań wymijających.

Hatf-IB przeszedł pierwszy test w locie w lutym 2000 roku. Wszystkie obecne pociski Hatf-I zostały zmodernizowane do standardu Hatf-IB od 2001 roku. System działa z siłami zbrojnymi Pakistanu. [2] [4]


Przywrócenie historii islamu i muzułmanów

Najbardziej znaczącym wydarzeniem szóstego roku Proklamacji było nawrócenie na islam Umara bin al-Khattaba, przyszłego kalifa muzułmanów. Był jednym z najbardziej zaciekłych wrogów islamu i Mahometa, Wysłannika Boga i był wielkim dręczycielem muzułmanów. Współczesny historyk egipski, Amin Dawidar, mówi, że nienawiść Umara do islamu i jego wrogość do Mahometa równała się jedynie nienawiści i wrogości do nich ze strony jego własnego wuja, Abu Jahla.

Mówi się, że pewnego dnia w czystej irytacji Umar postanowił zabić Mahometa, a tym samym zgasić płomień samego islamu. Z tym zamiarem opuścił dom.

Jak już wspomniano, muzułmanie w tym czasie (ostatnie dni szóstego roku) nadal gromadzili się w domu Arqama bin Abi al-Arqama, aby odmówić zbiorowe modlitwy. Zaczęli się gromadzić, gdy jeden z nich, patrząc przez okno, zobaczył Umar zbliżającego się do domu z wyciągniętym mieczem. W stanie znacznego zaniepokojenia opowiedział pozostałym członkom kongregacji, co zobaczył. Przypuszczalnie oni też byli zaniepokojeni.

Ale Hamza, który był również obecny w domu Arqama, uspokoił ich i powiedział, że jeśli Umar przychodzi z dobrymi intencjami, to jest w porządku, ale jeśli nie, to on (Hamza) przebije go (Umara) swoim Własny miecz (Umara). Ale tak się złożyło, że Umar przybył z zamiarem przyjęcia islamu i tak się stało.

Mówi się, że Umar szedł w kierunku Dar-ul-Arqam z zamiarem zabicia Mahometa, gdy zatrzymał go przechodzień i poinformował go, że jego własna siostra i jej mąż zostali muzułmanami i poradził mu, aby postawił własny dom w porządku przed podjęciem jakichkolwiek innych wspaniałych i chimerycznych projektów.

Muhammad Husajn Hajkal

Umar udał się tam (do Dar-ul-Arqam) zdecydowany zabić Mahometa iw ten sposób uwolnić Kurejszytów od jego ciężaru, przywrócić jego zniszczoną jedność i przywrócić szacunek dla bogów, których Mahomet skarcił.

W drodze do Mekki spotkał go Nu'aym ibn Abdullah. Dowiedziawszy się, o co chodzi Umarowi, Nu'aym powiedział: „Na Boga, oszukałeś samego siebie, O Umar! Czy myślisz, że Banu Abd Manaf pozwoliłby ci biegać żywcem po zabiciu ich syna Mahometa? Dlaczego nie wrócisz do swojego domu i przynajmniej go wyprostujesz? (Życie Mahometa)

Umar był wściekły, gdy usłyszał, że jego siostra i jej mąż zostali muzułmanami. Natychmiast zmienił kierunek z domu Arqam na jej dom, aby zbadać zarzut. W odpowiedzi na jego pytania udzieliła dyskretnej, ale wymijającej odpowiedzi.

Umar podszedł do drzwi (domu swojej siostry), gdy Chabbab (towarzysz Proroka) studiował pod jej przewodnictwem Sura Taha, a także „Kiedy słońce zostanie obalone” (81:1). Politeiści zwykli nazywać to czytanie „śmieciami”.

Kiedy wszedł Umar, jego siostra zauważyła, że ​​miał na myśli psoty i ukryła kartki, z których czytali. Khabbab wymknął się do domu. Umar zapytał, co to za bełkot, który usłyszał, na co odpowiedziała, że ​​to tylko rozmowa między nimi. ” (Życie Wysłannika Boga)

Umar wybuchnął gniewem na to, co uważał za wykręt, i uderzył siostrę w twarz. Uderzenie spowodowało krwawienie z ust. Miał zamiar uderzyć ponownie, ale widok krwi sprawił, że się zatrzymał. Nagle wydawał się ustąpić, a potem zmienionym tonem poprosił ją, by pokazała mu, co czyta. Wyczuła w nim zmianę, ale powiedziała: „Jesteś nieczystym bałwochwalcą i nie mogę pozwolić ci dotknąć Słowa Bożego”.

Umar natychmiast odszedł, umył się, wrócił do domu swojej siostry, przeczytał tekst Koranu, a następnie udał się do domu Arqam, gdzie formalnie przyjął islam.

Sir William Muir mówi, że przejście Umara na islam nastąpiło pod koniec szóstego roku misji Proroka. Dodaje następujący przypis:

To (nawrócenie Umara) miało miejsce w Dhul Hijjah w ostatnim miesiącu roku. Mówi się, że wierzący mieli teraz w sumie 40 mężczyzn i dziesięć kobiet lub według innych relacji, 45 mężczyzn i jedenaście kobiet. (Życie Mahometa, 1877, s. 95)

Umar miał około 35 lat, kiedy został muzułmaninem.

Muhammad Husajn Hajkal

W tym czasie (kiedy przeszedł na islam) Umar ibn al Khattab był dojrzałym mężczyzną w wieku od trzydziestu do trzydziestu pięciu lat. (Życie Mahometa)

Wielu muzułmanów twierdzi, że wraz z nawróceniem Umara islam zyskał nową siłę i teraz muzułmanie ośmielili się odważyć pogan. Mogli, zgodnie z tymi twierdzeniami, teraz wyjść ze swoich kryjówek i modlić się otwarcie w okolicach Kaaba, a raczej to sam Umar wyprowadził ich z ich kryjówek i nie bali się teraz Abu Jahla czy kogokolwiek innego.

Muhammad Husajn Hajkal

Muzułmanie, którzy wrócili z Abisynii, zrobili to z dwóch powodów. Po pierwsze, Umar ibn al Khattab przeszedł na islam wkrótce po ich emigracji. Wraz z nim wniósł do obozu muzułmańskiego tę samą odwagę, determinację i pozycję plemienną, z jaką wcześniej walczył z muzułmanami. Nigdy nie ukrywał swojego nawrócenia ani nigdy nie unikał Kurejszytów. Wręcz przeciwnie, publicznie ogłosił swoje nawrócenie i otwarcie rzucił wyzwanie Kurejszytom.

Nie aprobował ukrywania się muzułmanów, ich potajemnego przemieszczania się z jednego końca Mekki na drugi i trzymania modlitw w bezpiecznej odległości od jakiegokolwiek ataku Kurejszytów. Umar zaczął walczyć z Kurejszytami, gdy tylko wszedł w wiarę islamu, nieustannie zbliżał się do Kaaby i modlił się tam w towarzystwie wszystkich muzułmanów, którzy zdecydowali się do niego przyłączyć. (Życie Mahometa)

Ale te dziwne twierdzenia nie znajdują potwierdzenia w dowodach. A jeśli dowody cokolwiek znaczą, to wydają się być sprzeczne z samymi twierdzeniami.

Niektóre twierdzenia są jeszcze bardziej ekstrawaganckie. Na przykład egipski historyk Amin Dawidar pisze w swojej książce, Obrazy z życia Wysłannika Bożego, że przejście Umara na islam było śmiertelnym ciosem dla Kurejszytów.

W rzeczywistości nawrócenie Umara na islam zsynchronizowało się z nową i bezprecedensową falą terroru, która przetoczyła się przez muzułmanów. Podczas gdy przed jego nawróceniem ofiarami prześladowań byli tylko ci muzułmanie, którzy nie mieli nikogo, kto by ich ochronił, teraz żaden muzułmanin, nawet sam Muhammad Mustafa, nie był bezpieczny przed wrogością politeistów.

Muhammad Husajn Hajkal

Na wygnaniu (w Abisynii) oni (emigranci) usłyszeli, że po nawróceniu Umara Kurejszyci zaprzestali prześladowań Mahometa i jego zwolenników. Według jednego raportu wielu z nich wróciło do Mekki, według innego wszyscy. Po dotarciu do Mekki zdali sobie sprawę że Kurejszyci wznowili prześladowania muzułmanów z silniejszą nienawiścią i odnowioną energią. Nie mogąc się oprzeć, wielu z nich wróciło do Abisynii, podczas gdy inni weszli do Mekki pod osłoną nocy i ukryli się. (Życie Mahometa, Kair, 1935)

Ale to nie wszystko. Znacznie więcej miało jeszcze nadejść. Teraz Muhammad Mustafa, Wysłannik Boga, nie mógł nawet mieszkać w Mekce. W rzeczywistości minął niewiele ponad tydzień od przejścia Umara na islam, kiedy Mahomet i wszyscy członkowie jego rodziny i klanu musieli opuścić Mekkę i udać się na wygnanie. Dlatego teoria, że ​​przejście Umara na islam spowodowało, że muzułmanie porzucili ostrożność i postawę obronną oraz przeciwstawili się niewiernym, po prostu nie pokrywa się z faktami.

S. Margolioutha

. nie mamy żadnych zapisów o jakiejkolwiek okazji, w której Umar wykazał się niezwykłą odwagą, chociaż wiele przykładów jest w zasięgu jego okrucieństwa i krwiożerczości w bitwie pod Hunain, z której uciekł, a innym razem zawdzięczał życie dobrej naturze wroga. (Mahomet i powstanie islamu, 1931)

Profesor Margoliouth wspomniał o sytuacji, gdy dobroduszny wróg ocalił życie Umara. Musi mieć na myśli bitwę o Rowu lub oblężenie Medyny (627 r. n.e.). W tej bitwie Ali ibn Abi Talib zabił makkańskiego generała Amra ibn Abd Wudda, po czym jego (Amra) towarzysze broni pospiesznie wycofali się przez rów. Kiedy się wycofywali, Umar próbował dogonić jednego z nich. Ten rycerz, który był w odwrocie, słyszał, że Ali nigdy nie ścigał uciekającego wroga.

Uznał więc, że ten, kto go wtedy ścigał, nie mógł być Alim. Z ciekawości rzucił okiem do tyłu i zauważył, że to Umar napierał na niego. Kiedy zobaczył Umara, natychmiast zwrócił wodze konia w jego stronę, co sprawiło, że (Umar) się zatrzymał. Rycerz, który znał Umara, powiedział mu: „Gdyby moja matka nie kazała mi przysiąc, że nigdy nie zabiję Kurejszytów, byłbyś już trupem. Bądź jej wdzięczny i nie zapominaj, że oszczędziłem ci życie”.

Można zauważyć, że Hamza przyjął islam na rok przed tym, jak Umar stał się muzułmaninem, i zasygnalizował swoje nawrócenie, uderzając łukiem Abu Jahla, wuja Umara ze strony matki. Nie można oczekiwać, że Umar naśladuje przykład Hamzy, bijąc własnego wuja, ale nie ma zapisów, by uderzył on jakiegokolwiek innego bałwochwalcę za okazanie bezczelności wobec Apostoła Bożego.

Co więcej, kiedy Hamza przyjął islam i rozkrwawił nos Abu Jahlowi, sam Umar był bałwochwalcą. Jego obowiązkiem było, w imię „solidarności plemiennej”, rzucić wyzwanie Hamzie i bronić honoru brata swojej matki. W końcu, według wielu obiegowych twierdzeń, był on najbardziej nieustraszonym, najbardziej napawającym strachem, najbardziej porywczym i najbardziej upartym człowiekiem w Mekce. A kto poza Umarem odważyłby się rzucić wyzwanie Hamzie? Ale wyzwanie nigdy nie nadeszło.


Historia

Wczesne lata

Godryk Gryffindor, pierwotny właściciel Miecza

Miecz Gryffindoru został wykonany w X wieku przez gobliny, najbardziej wykwalifikowanych metalowców tego magicznego świata, dlatego jest zaczarowany. Wykonany z czystego srebra, jest wysadzany rubinami, kamieniem reprezentującym Gryffindor w klepsydrach, które liczą punkty domu w Hogwarcie. Imię Godryka Gryffindora jest wygrawerowane tuż pod rękojeścią. Ώ]

Miecz został wykonany według specyfikacji Godryka Gryffindora przez Ragnuka Pierwszego, najznakomitszego z goblińskich złotników, a więc króla (w kulturze goblinów władca nie działa mniej niż inni, ale bardziej umiejętnie). Kiedy było skończone, Ragnuk pożądał go tak bardzo, że udawał, że Gryffindor go ukradł, i wysłał sługusów, aby go ukraść z powrotem. Gryffindor bronił się różdżką, ale nie zabił swoich napastników. Zamiast tego odesłał ich z powrotem do ich króla zaczarowanego, by zagrozić, że jeśli kiedykolwiek spróbuje jeszcze raz okraść Gryffindor, Gryffindor wyciągnie miecz przeciwko nim wszystkim. Król goblinów poważnie potraktował zagrożenie i pozostawił Gryffindor w posiadaniu jego prawowitej własności, ale pozostał urażony aż do śmierci. Ώ]

W niektórych częściach społeczności goblinów utrzymuje się legenda, że ​​Gryffindor faktycznie ukradł miecz Ragnuk. Wynika to częściowo z przekonania niektórych goblinów, że przedmioty wykonane przez gobliny słusznie należą do goblinów, a nie spadkobierców tych, którzy mogli je kupić. Ώ] Β]

Awantura w Komnacie Tajemnic

Miecz magicznie pojawiający się w Tiara Przydziału

Harry zabija Bazyliszka Slytherina mieczem Gryffindoru

W maju 1993 r. miecz zmaterializował się w starej szkolnej Tiara Przydziału i ukazał się Harry'emu Potterowi, któremu kapelusz został podarowany, gdy przybył do Komnaty Tajemnic, aby uratować siostrę swojego najlepszego przyjaciela, Ginny Weasley, przed wyssaniem jej z życia. wymuszone przez Pamiętnik Toma Riddle'a i zjedzone przez Bazyliszka. Harry użył miecza, by zabić Bazyliszka, który ukrywał się we wnętrzu Komnaty. Α] To spowodowało, że miecz został nasycony jadem bazyliszka (ponieważ przedmioty wykonane przez gobliny wchłaniają tylko to, co czyni je silniejszymi), a tym samym zyskał zdolność do niszczenia horkruksów, chociaż Harry zamiast tego użył jednego z kłów bazyliszka, aby zniszczyć pamiętnik , co wyeliminowało zawarte w niej czujące wspomnienie Toma Riddle'a i przywróciło Ginny witalność. Po wydarzeniach tamtego roku miecz znajdował się w gabinecie dyrektora i był bezpiecznie przechowywany w szklanej gablocie. Β]

Polowanie na horkruksy

Latem 1996 roku Albus Dumbledore użył miecza na pierścieniu rodziny Gauntów. Miecz rozbił kamień w pierścieniu, niszcząc go jako horkruks. Nadal działał jako Kamień Zmartwychwstania. Dumbledore próbował użyć go, aby porozmawiać ze swoimi zmarłymi krewnymi, ale mu się to nie udało.

Miecz w biurze Dumbledore'a w 1997 roku

Zanim umarł, Dumbledore powierzył miecz Harry'emu w swoim testamencie. Jednak Rufus Scrimgeour twierdził, że miecz nie należał do Dumbledore'a. Minister stwierdził, że jest to pamiątka szkolna, a nie własność osobista i odmówił jej przekazania Harry'emu. Spowodowało to spore problemy trio. Dumbledore umieścił identyczną kopię miecza w swoim biurze, ponieważ wiedział, że brytyjskie Ministerstwo Magii spróbuje go skonfiskować, a prawdziwy miecz ukrył w dziurze w ścianie za jego portretem. Rzeczywiście, miecz wystawiony w gabinecie dyrektora został później zabrany przez Rufusa Scrimgeoura do zbadania. Β]

Kiedy miecz został zwrócony do biura dyrektora przez Ministerstwo, uczniowie armii Dumbledore'a Ginny Weasley, Neville Longbottom i Luna Lovegood próbowali ukraść go Harry'emu. W rezultacie grupa została złapana i ukarana. Po tym incydencie Severus Snape przekazał fałszywy miecz Bellatrix Lestrange. Bellatrix następnie przechowywała go w swoim skarbcu Gringotta obok kubka Helgi Hufflepuff, jednego z horkruksów Voldemorta.

Harry sięga po miecz, w zamarzniętym jeziorze, w Lesie Deana

Po odkryciu, gdzie Harry i jego przyjaciele obozowali, portret Dumbledore'a poinstruował Snape'a, aby dał Harry'emu prawdziwy miecz bez wiedzy Harry'ego, że to Snape, na wypadek gdyby Voldemort dowiedział się o Harrym poprzez Legilimencję. Snape umieścił prawdziwy miecz w zamarzniętym jeziorze w Lesie Dean i użył swojego cielesnego Doe Patronus, aby poprowadzić Harry'ego do miecza. Kiedy Harry próbował odzyskać miecz, Medalion Slytherinu zacisnął się na jego szyi i próbował go udusić, wyczuwając, że jego zniszczenie jest bliskie. Ron Weasley przyszedł na ratunek Harry'emu, wydobył miecz z jeziora i użył go do dźgnięcia medalionu, niszcząc go. Β]

Potyczka w Malfoy Manor

Później Harry, Ron i Hermiona zostali schwytani przez porywaczy, a miecz został zabrany przez jednego z nich jako łup. Następnie zostali zabrani do Malfoy Manor, gdzie Bellatrix Lestrange zauważyła miecz. Chociaż Bellatrix kazała Porywaczowi dać jej miecz, mężczyzna głupio odmówił i był oszołomiony wraz ze swoimi towarzyszami. Harry i Ron zostali następnie uwięzieni w piwnicy wraz z Luną Lovegood, Deanem Thomasem, panem Ollivanderem i goblińskim Gryfkiem, podczas gdy Hermiona była torturowana i przesłuchiwana przez Bellatriks. Bellatrix zażądała, by wiedzieć, gdzie trio weszło w posiadanie miecza, myśląc, że włamali się do jej skarbca w tym celu. Wezwała Gryfka, by zweryfikował miecz, a na prośbę Harry'ego Gryfek skłamał i powiedział, że to podróbka. Γ]

Włamanie do czarodziejskiego banku Gringotta

Harry Potter z mieczem w skarbcu Lestrange

Kiedy Harry i reszta zostali uratowani przez Zgredka do Shell Cottage, Harry poprosił Griphooka o pomoc w włamaniu się do skarbca Bellatrix Lestrange w Gringotcie, ponieważ podejrzewał, że ukryty jest w nim Kielich Puchonów – jeden z horkruksów Voldemorta. Gryfek, pod wrażeniem pełnego szacunku traktowania skrzata domowego przez Harry'ego, zgodził się pomóc, twierdząc, że otrzyma prawdziwy miecz jako zapłatę. Harry zgodził się niechętnie. Kiedy odkryto ich włamanie, Griphook chwycił prawdziwy miecz i pobiegł z nim. Następnie gobliny zostały wezwane do Malfoy Manor, aby w napadzie ślepej wściekłości przekazać Voldemortowi wiadomość o włamaniu, Voldemort zamordował wszystkich obecnych za niepowodzenie w ochronie skarbca i jednego z jego horkruksów. Β]

Bitwa o Hogwart

Neville zabija Nagini podczas bitwy mieczem

W bitwie o Hogwart miecz pojawił się ponownie w Tiarę Przydziału dla Neville'a Longbottoma i wykonując rozkazy Harry'ego Pottera, użył go do ścięcia głowy Nagini, węża Voldemorta i jego ostatniego pozostałego horkruksa jednym uderzeniem ostrza, czyniąc Voldemorta śmiertelnikiem człowiek raz jeszcze. Ostatni raz wspomniano o mieczu leżącym obok Neville'a w Wielkiej Sali po zakończeniu ostatniej bitwy i zakończeniu Drugiej Wojny Czarodziejów. Β]

Nieszczęście

Podczas tajemniczej nieszczęścia, która dotknęła świat czarodziejów w latach 2010, Miecz Gryffindoru był jednym z wielu magicznych przedmiotów i artefaktów, które pojawiły się po całym świecie, zwanych Foundables, dla których musieli się zdobyć ochotnicy czarodzieje i czarownice z Grupy Zadaniowej Statutu Tajności zająć się w celu utrzymania Międzynarodowego Statutu Tajemnicy Czarodziejów. Δ]


Umar ibn al Khattab wśród najbardziej wpływowych ludzi w historii

Michael H. Hart napisał książkę zatytułowaną „THE 100: A Ranking of the Most Influential Persons in History” w 1978 roku. Kilku innych autorów napisało podobne książki, ale ta nadal pozostaje wybitną książką w swojej kategorii. Książka prowokuje do myślenia i zachęca czytelnika do spojrzenia na historię z różnych perspektyw.

Wybrał proroka Mahometa, aby poprowadził listę najbardziej wpływowych osób na świecie, co było dla wielu zaskoczeniem. Powiedział, że wybrał Mahometa, ponieważ był jedyną osobą w historii, która odniosła największy sukces zarówno na poziomie religijnym, jak i świeckim. Michael Hart zliczał cechy i cechy Proroka Mahometa oraz jego ogólny wpływ na historię ludzkości i doszedł do wniosku, że Prorok Muhammad powinien być osobą numer jeden w grupie 100 wpływowych osób w historii ludzkości.

Kolejną niespodzianką dla wielu ludzi był wybór Umara Ibn Al-Khattaba przez Michaela Harta spośród 100 wpływowych osób, które nie tylko umieścił wśród tych 100 osób, ale także umieścił go na drugim miejscu w drugiej połowie (51 do 100) swojego wyboru. Umar Ibn Al-Khattab zajmuje 52. miejsce na liście. Umieścił go wyżej niż tak sławni ludzie jak Karol Wielki i Juliusz Cezar. Mówi dalej, że genialne przywództwo Umara było odpowiedzialne za ekspansję terytorium islamskiego i ogromny zakres, w jakim to się stało pod jego rządami. Mówi dalej, że Umar Ibn Al-Khattab nakazał armiom muzułmańskim opuścić tubylców z podbitej ziemi w pokoju i nakazał personelowi wojskowemu nie zmuszać tubylców do przejścia na islam.

W nawiasie Michael umieścił swoją notatkę: „Z powyższego jasno wynika, że ​​podbój arabski był bardziej nacjonalistyczną wojną podboju niż wojną świętą, chociaż nie brakowało aspektu religijnego”. Michael Hart mówi dalej, że osiągnięcia Umara ibn Al-Khattaba są imponujące i poważnym błędem byłoby ignorowanie jego wkładu w ludzkość. Należy zauważyć, że genialne przywództwo Umara Ibn Al-Khattaba było odpowiedzialne za trwałość terytoriów, które w tamtym czasie podlegały islamskiej roli i nadal są częścią dzisiejszego świata islamskiego.

Umar Ibn Al-Khattab to pionierska postać w świecie islamskim.Był przywódcą, mężem stanu, pobożnym i świadomym Boga muzułmaninem, który okazywał szacunek wszystkim osobom, w tym niemuzułmanom, i nakazał muzułmanom traktować niemuzułmanów z szacunkiem. Pokazał nam, jak stosować nakaz Koranu „nie ma przymusu w religii”.

Pod przywództwem Umara ibn Al-Khattaba islam szerzył się szeroko nie mieczem, ale dzięki swojemu pięknu, prostocie, przejrzystości, otwartości i przywództwu przez niego zapewnianego. Innym powodem gwałtownego rozwoju społeczności muzułmańskiej była konwersja niektórych wysoko postawionych osobistości religijnych ze społeczności żydowskiej i chrześcijańskiej. Te osobowości religijne postrzegały islam jako kontynuację i potwierdzenie wiary Abrahama. Ardkun, biskup Damaszku, przyjął islam po tym, jak armie islamskie wkroczyły do ​​miasta pod rządami Khalida bin Walida. Zwolennicy Ardkuna zostali przyciągnięci do nowej wiary i stali się muzułmanami. Główny zarządca miasta Szata w Egipcie, słynącego z produkcji tekstyliów, opuścił swoje miasto z dwoma tysiącami ludzi i udał się do miasta Damietta, gdzie obozowała armia muzułmańska i wraz ze swoimi wyznawcami przyjęła islam.

W czasach Umara ibn Al-Khattaba niemuzułmanie cieszyli się wolnością wyznania. Mogli swobodnie odprawiać swoje obrzędy religijne, dzwonić w dzwony, aby rozpocząć ceremonie religijne, wyciągać krzyż w procesji i organizować kiermasze religijne. Za czasów Umara ibn Al-Khattaba podpisano nawet traktaty z niemuzułmanami, które gwarantowały wolność wyznania. Pismo Hudhajfy bin al-Yamana skierowane do ludzi z regionu Mahdinar mówi: „Nie będą musieli zmieniać swojej religii, ani nie będzie ingerować w ich praktyki religijne”.

Umar ibn Al-Khattab bardzo ściśle przestrzegał zasady równości i nie tolerował żadnego rodzaju rozróżnienia. Kiedyś Umar ibn Al-Khattab miał różnicę zdań z Ubayy bin Ka'b. Sprawa została skierowana i wniesiona do sądu Qazi Zaid bin Thabit. Kiedy Umar ibn Al-Khattab przybył na dwór, Qazi, Zaid bin Thabit, opuścił jego miejsce z szacunku dla Khalifah. Umar ibn Al-Khattab, obserwując sytuację, powiedział, że była to pierwsza krzywda, jaką Zaid wyrządził sprawie. Potem usiadł obok Ubayya, swojego przeciwnika.

Umar ibn Al-Khattab zawsze faworyzował indywidualną wolność i szacunek dla samego siebie. Słowem i w swoich pismach dał jasno do zrozumienia, że ​​każdy człowiek urodził się wolny i nikt nie powinien poniżać się przed innymi. Kiedyś syn Amra bin Asa znęcał się i pobił koptyjskiego chrześcijanina, słysząc o tym Umar ibn Al-Khattab, ukarał syna Amra publicznie ręką koptyjskiego chrześcijanina. Wtedy Umar ibn Al-Khattab zwrócił się do ojca i syna i powiedział: „Od kiedy zamieniłeś mężczyzn w niewolników, podczas gdy oni rodzą się wolni od swoich matek?”

Ludzie z wielu kultur, którzy przyjęli islam, stanęli przed nowymi wyzwaniami. W tym samym czasie pojawiły się bardziej złożone pytania dotyczące islamskiego stylu życia. Na wiele pytań nie można było znaleźć odpowiedzi, ponieważ jasne orzeczenia Proroka lub Koranu nie były dostępne. Kady i muftowie wyznaczeni w miastach i miasteczkach byli Towarzyszami Proroka, ale kierowali skomplikowane pytania do Khalifa. Słynni sahabici, którzy skierowali to pytanie do Umara Ibn Al-Khattaba, to Abdullah bin Ma'sud, Ammar bin Yasar, Abu Musa Ash'ari, Abu Ubaidah bin Jarrah, Mughira bin Shuba i inni. Umar ibn Al-Khattab wydał swój osąd po omówieniu tych kwestii na zgromadzeniu towarzyszy. Dyskusje były prowadzone z największą swobodą i przenikliwością. Shah Wali-Ullah pisze w Hujjatullah al-Baligha: „Praktyką Umara było konsultowanie się z towarzyszami i prowadzenie z nimi dyskusji, dopóki zasłony nie zostały zdjęte i przekonanie zostało osiągnięte. Z tego powodu dicta Umara zostało zaakceptowane na całym Wschodzie i Zachodzie. "

Mówi się, że jego pisma, listy i oficjalne instrukcje były tak samo mocne jak jego przemówienia. W liście do Abu Musa Ash'ari napisał: „Ludzie na ogół nienawidzą swojego władcy i szukam ochrony u Allaha, jeśli moi ludzie mają do mnie podobne uczucia. pielęgnuj próżne nadzieje i uważaj na własność Allaha i strzeż się przed złymi ludźmi.Jeśli znajdziesz ludzi, którzy mściwie skłaniają się ku państwu muzułmańskiemu, to jest to diabelskie skłonności i muszą być pokonane mieczem, dopóki nie ukłonią się przed Decyzja Allaha i zwrócenie się ku lepszym sposobom"

W innym liście do Abu Musa Ash'ari powiedział: „Rzecz, która wzmacnia człowieka w wykonywaniu pracy i o której nie należy odwlekać, bo jeśli to zrobisz, twoje sprawy nagromadzą się i przytłoczą cię i nie będziesz w stanie zdecyduj, co robić, a czego nie, a poniesiesz porażkę w swojej pracy”.

Umr Ibn Al-Khattab mianował Amra bin Al-As gubernatorem Egiptu. Amr bin Al-As opóźnił przekazanie dochodów do skarbu państwa. Umar ibn Al-Khattab napisał do niego i przypomniał o opóźnieniu. Amr bin Al-As zwlekał. Umar ibn Al-Khattab wysłał mu mocny list, w którym napisał: „Rozumiem, że rzeczą, która powstrzymywała cię od odpowiedzi, jest to, że twoi podwładni nie są dobrzy. Zrobili ci tarczę i jest to choroba, na którą Posiadam skuteczny środek zaradczy. Jestem zaskoczony, że często i obszernie pisałem do Ciebie, ale zaniedbałeś przesyłanie dochodów i unikałeś udzielania prostych odpowiedzi. Więc Abu, Abdullah, nie martw się. zapłacicie im, bo jak rzeka daje perły, tak będziecie musieli uiścić opłaty.

Umar ibn Al-Khattab kończył swoje przemówienia następującym stwierdzeniem: „Boże, niech nie popadnę w błąd, niech nie będę pociągany do odpowiedzialności z nieświadomości, ani niech nie popadam w zaniedbanie”.

Działania Umara ibn Al-Khattaba mówią coraz głośniej o jego charakterze, jego uczciwości i miłości do ludzi w państwie muzułmańskim. Robił obchód w nocy, aby ocenić i ocenić stan ludzi. Jego osiągnięcia są odzwierciedleniem jego życia.

Wypowiedzi Umara ibn Al-Khattaba:

Umar ibn Al-Khattab zawsze miał rozsądną opinię, co czyniło go bardzo potężnym przywódcą, który oczekiwał wyższego stopnia uczciwości od ludzi pracujących z nim podczas jego Kalifatu. Oto niektóre z jego mądrych wypowiedzi:


Khalid ibn al-Walid

Khalid ibn al-Walīd (585-642) (arab. خالد بن الوليد ‎) znany również jako Sajf-Allah al-Maslul (ten Wyciągnięty Miecz Boga lub Miecz Allaha), był jednym z dwóch słynnych arabskich generałów armii muzułmańskiej podczas podbojów muzułmańskich w VII wieku. [1]

Khalid ibn al-Walīd
الد بن الوليد
PrzezwiskoMiecz Allaha
Urodzić się585
Mekka, Arabia
Zmarł642
Homs, Syria
Pochowany w Meczet Chalida ibn al-Walida
Wierność Kalifat Rashidun
Usługa/oddziałArmia Rashidun
Lata służby632–638
RangaOgólny
JednostkaMobilny strażnik
Posiadane poleceniaWódz naczelny (632–634)
Dowódca polowy (634-638)
Komendant Mobilnej Straży (634-638)
gubernator wojskowy Iraku (633-634)
Gubernator Chalkis (637-638)

Słynie z sukcesów militarnych, dowodził bowiem siłami Mahometa i jego bezpośrednich następców, Abu Bakra i Umara ibn al-Khattaba. [1] Był niepokonany w ponad stu bitwach [2] przeciwko liczebnie przeważającym siłom Bizantyjskiego Cesarstwa Rzymskiego, Imperium Perskiego Sasanidów i ich sojusznikom. Dlatego uważany jest za jednego z najlepszych dowódców wojskowych w historii. Jego największymi osiągnięciami strategicznymi były szybki podbój Imperium Perskiego i podbój rzymskiej Syrii w ciągu trzech lat od 633 do 636. Jego największymi osiągnięciami taktycznymi były jego udany manewr podwójnego osłaniania pod Walaja oraz zwycięstwa pod Ullais i Jarmuk.

Khalid ibn Walid pochodził z mekkańskiego plemienia Kurejszytów, które sprzeciwiało się Mahometowi i odegrał kluczową rolę w ich zwycięstwie w bitwie pod Uhud. Nawrócił się jednak i dołączył do Mahometa po traktacie z Hudaybiyyah i dowodził dla niego różnymi wyprawami. Po śmierci Mahometa odegrał kluczową rolę w dowodzeniu siłami Medyny dla Abu Bakr w wojnach Ridda, zdobyciu Sasanidów, arabskiego klienta Królestwa Al-Hirah, oraz pokonaniu sił Sasanidów podczas podboju Imperium Perskiego.

W tym roku urodził się młody i około 590 korzeń Khalid bin Walid. Jego matka i ojciec to rodzina Lübabe Velid'dir smutny. Rodzina (smutne plemię) specjalizuje się w sprawach wojskowych i jest uprzywilejowanym plemieniem Kurejszytów. W młodości włócznie, łuki i miecze uczyły się używać i kawalerii. Wybraną bronią osobistą był miecz.

Przed wczesnymi latami islamu Islam Khalid bin Walid, odpowiadający żołnierzowi w młodości, był znany w czystym Kurejszycie. Nie brał udziału w bitwie pod Badr, ale brał udział w bitwie pod Uhud. Khalid po raz pierwszy walczył z muzułmanami. Muzułmanie w tej bitwie rozkazują rozkazy na tyły kawalerii rozmieszczone w sposób, który może ugiąć się. Jednak ścieżka Mahometa (SAW) wynajęła tego konia i pięćdziesięciu łuczników do obrony. Początek wojny z muzułmanami, aby wymyślić swoje stanowisko łuczników terkedince, możliwość oceny Khalida bin Walida i muzułmańskich armii z tyłu z kawalerią w porządku utknął. Khalid ibn al-Walid tym ruchem zmienił bieg wojny i pokonał muzułmanów. To ostatni raz po wojnie z muzułmanami stoczoną w bitwie okopowej. Po porozumieniu z wcześniej muzułmańskim bratem Hudaybiyyah, Walid wstąpił w szeregi przez


Pakt z Umar

W OSTATNIĄ SOBOTĘ w kenijskiej miejscowości Machakos przedstawiciele muzułmańskiego rządu na północy Sudanu połączyli się z kierowaną przez chrześcijan frakcją rebeliantów z południa, aby podpisać protokół, który może ostatecznie zakończyć 19-letnią wojnę domową w tym kraju. Choć wciąż brakuje pełnego porozumienia pokojowego, osiągnięcie to robi wrażenie. Aby dotrzeć do tego odprężenia po krwawej przejażdżce kolejką górską z powodu wojny etnicznej i religijnej, muzułmańscy władcy Sudanu musieli wycofać się z paktu rzekomo tak starego jak sam islam.

Pakt z Umar, dokument rzekomo podpisany przez drugiego kalifa, Umara I (634–644), jest źródłem restrykcyjnych przepisów dotyczących niemuzułmanów osadzonych w szariatlub prawo islamskie. W 1983 r. muzułmański rząd północnego Sudanu przyjął fundamentalistyczny zwrot i narzucił szariat na chrześcijańskim południu. To wywołało wojnę, która od tego czasu zabiła ponad 2 miliony Sudańczyków i wysiedliła kolejne miliony.

Pod szariat, zarówno mniejszości żydowskie, jak i chrześcijańskie (dhimmi, lub dosłownie „ludy chronione”) mają swobodę przebywania w krajach muzułmańskich, ale nie mają wolności rekrutacji. Nawrócenie może nastąpić tylko na islam, a nie z dala od niego.

Podobnie jak inne wczesno-średniowieczne dokumenty o poważnych konsekwencjach dla polityki i religii, pakt Umara jest trudny do ustalenia daty. Być może powstała już w 673, po tym, jak muzułmanie podbili chrześcijańską Syrię i Palestynę. Jednak uczeni datują tekst w jego obecnej formie na około IX wiek.

Pakt jest rzekomo napisany przez samych podbitych chrześcijan. W nim ci chrześcijańscy poddani z wdzięcznością otrzymują ochronę swoich muzułmańskich panów i w zamian godzą się na pewne religijne i społeczne ograniczenia:

Bez względu na swój prawdziwy wiek, pakt był używany jako model traktowania chrześcijan i Żydów przez muzułmanów na wielu terytoriach od średniowiecza po dzień dzisiejszy. Pod jej ograniczeniami dhimmi zabroniono im sprawowania jakiejkolwiek władzy nad muzułmanami w wielu krajach muzułmańskich, a tym samym zakazano im wstępu do armii lub służby cywilnej. Często musieli też płacić uciążliwy podatek pogłówny lub daninę (dżizja).

Niektórzy muzułmanie i nie-muzułmanie wskazali na dhimmi tradycja zakorzeniona w pakcie z Umar jako dowód na to, że muzułmanie traktowali „innych religijnych” ze względną tolerancją. Z pewnością przez większość historii świata muzułmanie nie traktowali monoteistycznych chrześcijan i żydów jako nieubłaganych wrogów, tak jak to robią z poganami. Przeciwnie, pozwolili tym „ludom księgi” mieszkającym na ich terytoriach nadal praktykować własną religię.

Jednak historia widziała zarówno mniej, jak i bardziej opresyjne implementacje dhimmi system, czasami mieszany z surowymi praktykami święta wojna. I wyraźnie chrześcijanie w Sudanie zdecydowali, że cena ochrony islamu w tej tradycji jest wystarczająco wysoka, aby zagwarantować odporność na śmierć.

W obliczu takiego oporu współcześni muzułmańscy przywódcy Sudanu wydają się wreszcie wycofywać ze starożytnego paktu. Protokół Machakos jest owocem kilkuletnich takich rekolekcji. W praktyce oznaczało to już złagodzenie surowych islamskich zasad dotyczących ubioru i innych przepisów socjalnych – na tyle, że niemuzułmańscy wygnańcy zaczęli wracać do domu.

Zgodnie z nowym protokołem muzułmanie zgodzili się, że chociaż mogą narzucać szariat na północy nie naruszą praw niemuzułmanów, czyniąc to na południu. Przywódcy Północy będą mieli sześć lat, aby udowodnić, że poważnie podchodzą do tworzenia bardziej przyjaznego środowiska dla chrześcijan i innych niemuzułmańskich Sudańczyków, aby mogli praktykować swoje wyznania. Po tym czasie Południowi Sudańczycy będą mogli głosować w referendum, czy pozostać z w większości muzułmańską północą, czy utworzyć niepodległe państwo.

Czas pokaże, czy dziedzictwo Umara można tak szybko odrzucić.

Aby zapoznać się z dwoma alternatywnymi tekstami samego paktu, zob

Autor: Chris Armstrong

[Historia Chrześcijańska pierwotnie opublikowała ten artykuł w numerze 74 Historii Chrześcijańskiej w 2002 r.]


Wczesna społeczność muzułmańska i miecz

Kontynuujemy nasze studium porównawcze wczesnego chrześcijaństwa i islamu. W poprzednim artykule przyjrzeliśmy się dowodom zawartym w listach (napisanych przez apostołów) Nowego Testamentu i doszliśmy do wniosku, że nigdy nie ustanowili miecza jako polityki Kościoła.

Co wczesna społeczność muzułmańska mówiła o mieczu?

Po śmierci Mahometa w 632 r. przywództwo islamu przejęło czterech kalifów, jeden po drugim: Abu Bakr (rządził w latach 632-634), Umar (rządy 634-644), Osman (644-656) i Ali ( 656-661). [1] Żyli za życia Mahometa, a on ich szkolił.

Ci czterej właściwie kierowani kalifowie [2] nigdy nie pisali Pisma Świętego, ale ich słowa i czyny pojawiają się w różnych źródłach islamskich. Ta czwórka jest ważna, ponieważ chętnie przeszukiwali Koran i wspomnienia zmarłego przywódcy w poszukiwaniu wskazówek, jak prowadzić wojnę islamską. Mahomet prowadził dżihad i prowadził ich (Koran 33:21). Poszli więc za jego przykładem.

Co więcej, kalifowie znaleźli w Koranie nakazy, które pokazały im, jak dzielić łupy wojenne, więc ważny jest również materialny aspekt wczesnego islamu. Mówiąc zwięźle, religię i bogactwo (np. złoto i srebro w płatnościach bezpośrednich lub podatkach), broń (np. miecze i tarcze), towary (np. zboża i daktyle) oraz nieruchomości (np. farmy, a nawet miasta) dominują we władzy kalifów, gdy islam rozszerzał się przez podbój militarny.

Ten artykuł, naturalnie nawiązujący do panowania czterech kalifów, dotyczy zatem Koranu jako inspiracji dla ich podbojów mieczem i zasobami, które spływały z powrotem do Medyny, stolicy wczesnego islamu.

Dlatego głównym tematem tego artykułu jest odwoływanie się kalifów do Koranu w celu uzasadnienia ich polityki.

Abu Bakr (p. 632-34) jest uważany za najbliższego towarzysza Mahometa. Jako pierwszy kalif skonsolidował islamskie rządy na Półwyspie Arabskim i podbił duże terytoria w Iraku w ciągu dwóch lat, którymi rządził. Możemy zrozumieć, w jaki sposób starał się zrealizować wezwanie Koranu do dżihadu poprzez kampanie Khalida al-Walida (zm. 642), jego kompetentnego i utalentowanego mekkańskiego dowódcy armii muzułmańskich w czasach Mahometa i dwóch pierwszych kalifatów . Został nazwany „Mieczem Allaha” lub „Naciągniętym Mieczem Allaha” z powodu jego brutalności.[3] Można wymienić tylko próbkę kampanii i polityk Abu Bakra i Khalida.

W latach 632-633 Abu Bakr prowadził wojny o apostazję. Niektóre plemiona w Arabii obiecały przylgnąć do islamu za życia Mahometa, ale po jego śmierci powróciły do ​​dawnych zwyczajów, czując, że islam jest słaby. Abu Bakr obiecał pokazać im, że się mylili. Jeden hadis mówi następująco:

Kiedy Apostoł Allaha [Muhammad] umarł i Abu Bakr został kalifem, niektórzy Arabowie renegaci [powrócili do niewiary] [Abu Bakr postanowił wypowiedzieć im wojnę], Umar powiedział Abu Bakrowi: „Jak możesz walczyć z tymi ludźmi, chociaż Apostoł Allaha powiedział , „Otrzymałem rozkaz [Allaha], abym walczył z ludźmi, dopóki nie powiedzą: „Nikt nie ma prawa do czci oprócz Allaha, a ktokolwiek to powiedział, uratuje ode mnie swoje życie i mienie, z wyjątkiem naruszenia prawa. a jego rachunki będą u Allaha”. Abu Bakr powiedział: „Na Allaha! Będę walczył z tymi, którzy rozróżniają między modlitwą a zakat, jak zakat to przymusowe prawo do odebrania własności [zgodnie z nakazami Allaha], przez Allaha! Jeśli odmówią płacenia mi nawet córce, którą płacili w czasach Wysłannika Allaha, będę walczył z nimi o wstrzymanie tego”.

Umar, wkrótce drugi kalif, odpowiada, że ​​ta polityka pochodzi od Allaha.

Wtedy powiedział Umar. „Allah otworzył klatkę piersiową Abu Bakra w kierunku decyzji [walczyć] i dowiedziałem się, że jego decyzja była słuszna”.[4]

Cały ten hadis jest echem Koranu 9:33, 61:9, 48:28 (trzy identyczne wersety), 2:193, 8:39-41, 9:29, a zwłaszcza 9:5. Wszystkie mówią o walce, dopóki islam nie zwycięży, ale 9:5 omawia walkę z konkretnymi poganami, dopóki nie zapłacą zakat lub podatek charytatywny. W nakazie walki z poganami (9:5) walka może ustać tylko wtedy, gdy poganie (1) okażą skruchę, (2) ustanowią islamską modlitwę i (3) zapłacą zakat. Teraz, gdy plemiona te odrzuciły trzeci z trzech warunków, są ponownie uważane za pogan (ponieważ odmawiają przestrzegania ważnego obowiązku Allaha w islamie), wtedy nakaz walki z nimi znów ma zastosowanie.

Abu Bakr wysłał listy otwarte [5] do apostatów lub buntowników z każdego plemienia arabskiego, aby mogli zostać ostrzeżeni przed wybuchem bitwy. Po wyjaśnieniu teologii islamu, do której wszystkie religie mają prawo – głosić – następnie informuje plemiona, co się wydarzy w praktyce. Jeśli powrócą do islamu, nie zostaną zabici. Jeśli odmówią, Khalid ich nie oszczędzi, ale może spalić ich ogniem, wymordować wszelkimi sposobami, a kobiety i dzieci wziąć do niewoli.

Ja [Abu Bakr] nakazałem [Khalidowi], aby z nikim nie walczył ani nikogo nie zabijał, dopóki nie wezwie go do sprawy Boga [Islamu], aby ci, którzy wyrzekają się [niewiary] i czynią dobre uczynki [mój wysłannik], przyjęli go i pomóż mu [czynić dobrze], ale kazałem mu walczyć z tymi, którzy zapierają się [Go, czyli Boga] z tego powodu. Nie oszczędzi więc żadnego z nich, nad którym może zdobyć władzę, [ale] może spalić ich ogniem, wymordować ich wszelkimi sposobami, wziąć do niewoli kobiety i dzieci i nie będzie przyjmować od nikogo niczego poza islamem [6].

Czasami ta polityka wymagała od Khalida zaciekłych bitew. Na przykład podbój tak zwanego fałszywego proroka Musaylimah i jego plemienia w al-Yamamah, dzielnicy oaz w środkowo-wschodniej Arabii, wiele mil na wschód od Medyny, gdzie mieściła się siedziba Abu Bakr, zajmuje ponad trzydzieści stron, aby wczesna historia islamu, z krwawymi bitwami.[7]

Narracja o podboju przez muzułmanów Umanu (Omanu) zajmuje tylko cztery strony. Konkluzja walk jest tutaj przedstawiona, ponieważ przedstawia rzeź, która miała miejsce gdzie indziej w historii islamskiego podboju Arabii, a czasami podboju obszaru po raz pierwszy.

Bóg wzmocnił lud islamu przez [wzmocnienia] i osłabił przez nich politeistów, więc politeiści odwrócili się plecami do ucieczki, tak że 10 000 z nich zginęło w bitwie. (Muzułmanie) ścigali ich tak, że dokonali wśród nich wielkiej rzezi, wzięli ich do niewoli i podzielili trzody między muzułmanów. Wysłali piątą część łupu do Abu Bakr[8].

Jak obiecał Abu Bakr w swoich listach otwartych, „rzeź” ujarzmia wrogów islamu, dzieci są wyprowadzane do niewoli, a łupy są dzielone między dżihadystów lub qitaliści, z których jedna piąta jest wysyłana z powrotem do Medyny, aby Abu Bakr mógł kierować rozkwitającym państwem islamu, zgodnie z Koranem, wzorowanym na bitwie pod Badr w 624, kiedy jego prorok żył, a Koran 8:41 został ujawniony . Jak zobaczymy w kółko, werset ten mówi, jak miały być dzielone łupy wojenne: jedna piąta trafia do państwa, a cztery piąte do wojowników lub dżihadystów.

Jednak niektóre plemiona dostrzegły mądrość powrotu do islamu bez walki, takie jak Amir, położone w północnej i zachodnio-środkowej Arabii. Obserwując podporządkowanie swoich sąsiadów, „oddali [Abu Bakr] ręce islamowi”, odnosząc się do tradycyjnego uścisku dłoni symbolizującego przysięgę wierności.[9] Zaakceptowali więc pierwszą opcję w liście otwartym, akceptując islam i płacąc zakat podatek.

Następnie Khalid napisał rozejm dla plemienia Hanifah w Arabii, określając, co plemię jest winne islamowi, aby ich nie atakowało. Jeden przywódca jest niezdecydowany, ale drugi mówi, że plemię powinno poddać się islamowi, aby muzułmanie nie domagali się małżeństw od kobiet z plemienia:

[Khalid] związał ich [zapłatą] złota, srebra, połowy jeńców, zbroi, koni, ogrodu w każdej wiosce i farmy pod warunkiem, że przyjmą islam. Wtedy będziesz bezpieczny w Bożym bezpieczeństwie, będziesz miał ochronę Khalida b. Al-Walid i ochrona Abu Bakra, następcy Apostoła Boga [Muhammada] i ochrona muzułmanów w dobrej wierze”. Przywódca plemienia wahał się, ale inny wystąpił i doradził im, by przyjęli rozejm, „zanim kobiety zostaną uprowadzone wbrew ich woli na grzbietach koni i zabrane za żonę bez żądania małżeństwa. Więc byli mu posłuszni [drugi przywódca]. i przyjął jego decyzję.[10]

To plemię zaakceptowało swój status jako żyjących pod „ochroną” islamu. Ale muszą zapłacić złotem, srebrem i innymi materialnymi rzeczami.

Podobnie Abu Bakr pisze do mieszkańców Najranu w południowo-zachodniej Arabii:

. Do mieszkańców Najranu. On [Muhammad] zapewnia im ochronę przed swoją armią i przed sobą i dekretuje dla nich ochronę Muhammada, z wyjątkiem tego, co Muhammad, Apostoł Boży, odwołał na polecenie Boga w odniesieniu do ich ziem i ziem Arabów, aby nie mieszkały dwie religie w nich.[11]

Abu Bakr dalej opisuje, co jest chronione, jak trzody i stada, budynki kościelne i mnisi, ale ludzie muszą być lojalni wobec islamu, nawet rekrutując żołnierzy do podporządkowania sobie innych plemion. Ostatnie zdanie, że w Arabii nie ma dwóch religii, pokazuje, że to… dhimmi obywatelstwo nie przetrwa, bo Umar (drugi kalif) wypędzi Żydów i chrześcijan z kraju w 635.

Islamskie armie Abu Bakra maszerują na północ

Islam nie pozostaje na Półwyspie Arabskim, ale maszeruje na północ do Iraku, Jordanii i Syrii. W Ullays nad Eufratem w Iraku Khalid przysięga, że ​​pobliski kanał popłynie krwią politeistów.

Muzułmanie szaleli przeciwko nim. Khalid powiedział: „O Boże, jeśli oddasz nam ich ramiona, zobowiążę się, że nie zostawisz żadnego z nich, którego możemy pokonać, dopóki ich kanał nie będzie spływał krwią”. Wtedy Bóg pokonał ich dla muzułmanów i oddał im ich ramiona. W rezultacie kawaleria tłumnie sprowadzała więźniów, zabierając ich ze sobą. Khalid kazał niektórym mężczyznom odciąć głowy w kanale. Robił im to przez dzień i noc. A Khalid odciął im głowy. Khalid zatkał kanał, ale uwolnił wodę i krew popłynęła. Z tego powodu do dziś nazywany jest Kanałem Krwi.[12]

Pierwsi muzułmanie szukali inspiracji i woli walki w Koranie i Abu Bakr. W 634 r. nad rzeką Jarmuk, na granicy syryjsko-jordańskiej, recytator Koranu podążał za zwyczajem Mahometa po bitwie pod Badr i zacytował z pamięci Koran 8, który, jak wspomniano, traktuje o następstwach Badr, aby zainspirować dżihadyści przed starciem broni. „Ludzie nie przestali tego robić [słuchając lub recytując Koran 8] po tym”. Co ciekawe, zwykli żołnierze zatytułowali ten rozdział Koranu „Dżihad”. Jego nazwa to właściwie „Łupy” wojenne.[13]

Oprócz Koranu 8, cały rozdział, jako źródło inspiracji, w krótkim kazaniu Abu Bakr mówi, że nagrody w życiu pozagrobowym są motywem prowadzenia dżihadu:

Rzeczywiście, nagroda w Bożej księdze za święta wojna na ścieżce Boga jest czymś, dla czego muzułmanin powinien kochać być wyróżnianym. Jest to handel wskazany przez Boga, przez który Bóg wybawił [ludzi] od upokorzenia i przez który obdarzył szlachetnością na tym i przyszłym świecie[14].

Oferuje Koranowy handel tego życia na następne, w ramach targów ekonomicznych lub „handlu” oraz w kontekście dżihadu. Koran 61:1-12, 4:74 i 9:111 również mówią o śmiercionośnych interesach ekonomicznych z Allahem, a życie żołnierza jest walutą.

Jednak ta oferta męczeństwa może, ale nie musi wystarczyć, aby młodzi muzułmanie zapisali się i rozpoczęli swoje kampanie wojskowe. Podatek pogłówny, zwany dżizjasz, był również motywem. Te pieniądze wróciły do ​​Medyny. W następnym fragmencie Khalid przedstawia warunki poddania się gubernatorowi al-Hirah, miasta nad rzeką Eufrat w Iraku. Khalid zostaje wysłany, by wzywać ludzi do islamu lub płacić podatek, żyjąc pod rządami islamu jako chronieni obywatele. Jeśli nie, muszą stawić czoła armii, która kocha śmierć tak samo, jak inni kochają życie. Khalid mówi:

„Wzywam cię do Boga i islamu. Jeśli odpowiesz na wezwanie, jesteście muzułmanami: otrzymujecie korzyści, którymi się cieszą i bierzecie na siebie odpowiedzialność, którą ponoszą. Jeśli odmówisz, to [musisz zapłacić] dżizjasz. Jeśli odmówisz dżizjasz, sprowadzę przeciwko tobie plemiona ludzi bardziej żądnych śmierci niż ty życia. Będziemy z wami walczyć, dopóki Bóg nie zdecyduje między nami a wami”[15].

Możliwość zapłaty dżizjasz lub tribute tax przypomina Koran 9:29, który oferuje ten plan płatności. Co więcej, to umiłowanie śmierci odzwierciedla Koran 3:143, którego kontekstem jest bitwa pod Uhud w 625, prowadzona przez Mahometa. Werset mówi: „Zanim [muzułmanie] spotkaliście śmierć, mieliście na nią nadzieję”.

Kiedy Khalid zauważył, że jego muzułmańscy żołnierze pragnęli powrotu do Arabii, zwrócił uwagę, jak soczysta była ziemia Persów:

„Czy nie traktujesz [swojego] jedzenia jak zakurzonego jaru? Na Boga, gdyby nie wymagano od nas walki w imię Boga i wzywania [ludzi] do Boga, a nie byłoby żadnego brania pod uwagę poza naszym utrzymaniem, mądrą opinią byłoby [nadal] uderzać w tę okolicę, dopóki jej nie posiądziemy”[16]. .

Objęcie go w posiadanie należało do muzułmanów. W związku z tym pieniądze i zasoby nie mogą wracać tylko do Medyny. Żołnierze mogli zdobyć nawet osiemdziesiąt procent łupów wojennych natychmiast po podboju.

W Ayn al-Tamr w Iraku Khalid wygrał kolejną bitwę i „ściął głowy wszystkim ludziom z fortecy i wziął w posiadanie wszystko, co zawierała ich forteca, zagarniając to, co w niej było”. Konto kontynuuje:

Khalid znalazł w ich kościele czterdziestu chłopców studiujących ewangelię za zamkniętymi drzwiami, które zepsuł, by do nich dotrzeć. Zapytał: „Kim jesteś?” Odpowiedzieli: „Zakładnicy”. Podzielił ich na muzułmanów, którzy znakomicie spisywali się w bitwie.[17]

Najwyraźniej jeden z warunków Koranu 9:29 został spełniony. Jeśli ludzie Księgi (w tym przypadku chrześcijanie) będą walczyć, zostaną zabici. Inne fragmenty Koranu mówią, że kobiety mogą być wzięte jako niewolnice (zob. Koran 4:3, 24). Ci chłopcy zostali podzieleni jako ludzkie łupy wojenne. Przypomnij sobie, że Koran 33:25-27 odnosi się do bitwy o row w 627. Po tej bitwie Mahomet sprzedawał żydowskie kobiety i dzieci do niewoli.

Niedługo po tym zwycięstwie w Ayn al-Tamr Khalid znalazł kolejną ludzką zdobycz. „Muzułmanie rzucili się na wroga, zabijając żołnierzy i biorąc dzieci do niewoli. Khalid kupił córkę al-Judi, która [ta piękność] była wychwalana” w plemieniu Dumah, również w Iraku.[18] Jej ojciec został zabity.

Podsumowując tę ​​część dotyczącą Abu Bakr, rządził zaledwie dwa lata po śmierci Mahometa, ale podporządkował sobie plemiona w Arabii i wysyłał wojskowe wyprawy do Iraku i aż do Syrii. W dużym stopniu polegał na Koranie i przykładzie Mahometa, aby go prowadzić.[19]

Zmarł w 634. Jedna relacja mówi, że przyczyną śmierci była trucizna wrzucona przez Żydów do ziarnka ryżu, podczas gdy inna wersja to pomija.[20] Tak czy inaczej, źródła islamskie zgadzają się, że zmarł z powodu choroby i gorączki.[21] Pozostawił cztery żony i wiele dzieci.[22]

Po śmierci Abu Bakra Umar (p. 634–644) został drugim kalifem. Uważany za bezkompromisowego, a nawet brutalnego, wprowadzającego politykę noszenia bata[23], on i jego armie podbili ogromne terytoria, takie jak Jerozolima, Syria, Irak, część Egiptu i Libia, z zaskakującą szybkością.

W obszernym hadisie cytowanym powyżej, dotyczącym powodów, dla których Abu Bakr walczył z plemionami arabskimi, Umar powiedział:

. Allah otworzył klatkę piersiową Abu Bakra w kierunku decyzji [walczyć] i dowiedziałem się, że jego decyzja była słuszna.

W ten sposób Umar postanowił kontynuować to, co przerwał Abu Bakr, aż islam zwycięży wszystkie religie (a Medyna stanie się jeszcze bogatsza).[24]

Sukcesy militarne Umara w Iraku

Najpierw musiał przejąć Irak od Persów. Następnie udał się na wschód, aby najechać samą Persję (współczesny Iran). Motyw, oprócz religii, jest jasny. W przeddzień islamskich podbojów Persji, Umar „dał armii pozwolenie na penetrację Persji w celu wyrwania Yazdagirdowi jego cesarskich posiadłości”. [25] Yazdagird był królem perskim.

Pierwszą rzeczą, jaką zrobił Umar, było zebranie oddziałów do walki z Persami, którzy kontrolowali duże terytoria w Iraku. Nalegał również, aby ludzie złożyli mu przysięgę wierności. Następnie Umar wstał i wygłosił to przemówienie:

Hidżaz nie jest dla ciebie domem, z wyjątkiem żerowania, jego mieszkańcy nie przeżyją w nim inaczej. Gdzie są impulsywni migranci ze względu na Bożą obietnicę? Podróżujcie po ziemi, którą Bóg obiecał wam w Księdze, aby uczynić was dziedzicami, ponieważ powiedział: „Aby [Islam] zatriumfował nad wszelką religią”. Bóg jest tym, który zapewnia zwycięstwo swojej religii, wzmacnia Swojego pomocnika i powierza swemu ludowi dziedzictwo narodów. Gdzie są prawi czciciele Boga?[26]

Hidżaz to region, w którym znajduje się medyna i gdzie pierwsi muzułmanie mieli siedzibę. To nie wystarczyło wszystkim – muzułmanom, chrześcijanom i żydom. Tak więc Umar musiał wypędzić Żydów i chrześcijan z tego obszaru i zażądał od muzułmanów, aby udali się na północ i walczyli na ziemi, którą, jak mówi, Allah obiecał islamowi. Wtedy muzułmanie mogli mieć nowo podbite terytorium. Klauzula, która mówi, że islam „musi zatriumfować nad wszelką religią” jest cytatem z Koranu 9:33, 61:9 i 48:28, z których wszystkie obiecują również ostateczny triumf islamu nad wszystkimi innymi religiami.

W tym samym temacie muzułmański dowódca stanął przed atakiem lekkiej kawalerii i powiedział im, że Allah dał im „przewagę”. Jest to cytat z Koranu 3:139 i 47:35, który również mówi, że prawdziwi wierzący mają przewagę. Historyczny kontekst wersetu w rozdziale 3 odnosi się do bitwy pod Uhud w 625, kiedy żył Mahomet. A Koran 47 może być zatytułowany „Muhammad” lub „Wojna” (Qital) i zajmuje się różnymi zagadnieniami wojennymi.

Jednak wola Allaha może nie wystarczyć, aby zainspirować muzułmańskich żołnierzy do walki. Dobra materialne muszą zostać wprowadzone do systemu nagród. Dowódca mówi dalej, że Allah dał im pozwolenie na walkę z Persami. Mówi: „Ty masz przewagę, a Bóg jest z tobą. Jeśli staniesz niewzruszony i będziesz walczył z nimi odważnie, ich majątek, ich kobiety, ich synowie i ich kraj będą twoje”. [27] Górna część odnosi się do Koranu 3:139 i 47:5, oba rozdziały pojawiają się w kontekście wojna i obiecuje islamowi przewagę.

Chociaż islam w tym czasie w swojej historii wygrał o wiele więcej bitew niż przegrał, nie zawsze wygrywał. W bitwie pod al-Qarqus na zachodnim brzegu Eufratu w Iraku muzułmanie musieli się wycofać. Umar cytuje Koran 8:16, który mówi, że jeśli muzułmanin zawróci, z wyjątkiem manewru bojowego lub ponownego dołączenia do kompanii, będzie miał na sobie gniew Allaha. Umar powiedział wycofującym się muzułmanom, że jest ich towarzyszem, więc Allah nie był na nich zły.[28]

Podczas długiej kampanii przeciwko Qadisiyyah, perskiemu miastu położonemu nieco na zachód od Eufratu, w środkowym Iraku, Umar podążał za swoim prorokiem Mahometem i Abu Bakrem, którzy wysyłali listy do różnych przywódców, ostrzegając ich o zbliżającej się zagładzie, jeśli nie przyjmą islamu lub zapłacić podatek, kazał swoim muzułmańskim dowódcom spotkać się z królem perskim i zaprosić go do przyjęcia islamu. Najpierw powiedzieli królowi, że islam jest cudowny. Następnie przedstawili praktyczne wybory.

Następnie [Muhammad] nakazał nam zacząć od sąsiadujących z nami narodów i zaprosić je do sprawiedliwości. Dlatego zapraszamy do przyjęcia naszej religii. Jeśli odrzucisz nasze zaproszenie, musisz zapłacić podatek pogłówny. To jest zła rzecz, ale nie tak zła jak alternatywa, jeśli odmówisz zapłaty, to będzie wojna. Jeśli odpowiesz i przyjmiesz naszą religię, zostawimy cię z Księgą Boga [Koranem]. opuścimy twój kraj i pozwolimy ci zajmować się jego sprawami tak, jak chcesz. Jeśli uchronisz się przed nami płacąc pogłówne, przyjmiemy go od Ciebie i zapewnimy Ci bezpieczeństwo. Inaczej będziemy z wami walczyć![29]

Sprawiedliwość w tym przypadku oznacza islam. Jeśli kraj odrzuca islam, odrzuca sprawiedliwość, a niesprawiedliwy kraj zasługuje na atak, aby uratować swoich obywateli. Podatek pogłówny (złożenie) chroni Persów przed islamem.

Później, podczas długiej kampanii Qadisiyyah, Sad, główny dowódca Umara, wysłał imponująco wyglądających mężczyzn do perskiego generała reprezentującego króla, a także zaprosił Persów do islamu.[30] Rzecznik muzułmański powiedział generałowi:

Jedną z idei, które [Muhammad] przyniósł od naszego Pana, było prowadzenie wojny przeciwko tym, którzy byli nam bliżsi. Działaliśmy zgodnie z tym między sobą i widzieliśmy, że nie ma odwrotu od tego, co nam obiecał. Teraz przybyliśmy do was z rozkazu naszego Pana, walcząc dla Niego. Wzywamy was do przyjęcia islamu i zaakceptowania jego autorytetu. Jeśli się zgodzisz, zostawimy cię w spokoju. Jeśli odmówisz, jedyną dozwoloną rzeczą, jaką możemy zrobić, to zaangażować cię w bitwę, chyba że wykupisz się, płacąc podatek pogłówny. Jeśli to zapłacisz, dobrze i dobrze, jeśli nie, to Bóg już przekazał nam twój kraj, twoich synów i twoją własność.[31]

Oba fragmenty ostrzeżenia i opcji odzwierciedlają Koran 9:29 i najwyraźniej może on mieć zastosowanie w niektórych przypadkach do ludzi, którzy nie byli z Księgi, Biblii (Żydów i Chrześcijan).[32] W kontekście drugiego fragmentu rzecznik perski zapytał muzułmanina, dlaczego Arabowie przybyli tutaj i zaatakowali to, co usprawiedliwia agresję islamu? Rzecznik muzułmański wyjaśnił, że Allah wysłał posłańca (Muhammada) do Arabów i wezwał ich do walki.[33] Muzułmanie zostali wysłani przez Allaha.

Co więcej, oba fragmenty mówią, że Mahomet kazał swoim wyznawcom prowadzić wojnę z tymi, którzy byli najbliżej. Z pewnością jest to paralela Koranu 9:123, który mówi: „Wy, którzy wierzycie, walczcie [q-t-l] z niewierzącymi blisko siebie i pozwólcie im znaleźć, że stoicie mocno”.

W kampanii Qadisiyyah Sad wysłał muzułmanów w rabusiach przed ostatecznym zwycięstwem. Po zwycięstwie grupy najeźdźców krzyknęli: „Bóg jest najwspanialszy!” Lub "Allahu Akbar!” Zamieniło się to w okrzyk bojowy przed lub po walce, inspirujący dżihadystę. Sad rozdał także jedną piątą zdobyczy ludziom, a cztery piąte żołnierzom. Zwykle jedna piąta udała się do przywódcy lub z powrotem do Medyny (Koran 8:41), ale był hojny.[34] Raz lub dwa razy Umar zezwolił na taką politykę dzielenia łupów wojennych między żołnierzy bez względu na zasoby dla Medyny, [35], ale ustanowi bardziej koraniczny plan podczas i po podboju Jerozolimy, który stanowił jedną piątą do Medina, cztery piąte do żołnierzy.[36]

Koran inspirował żołnierzy przed walką w potyczkach. Sad nakazał modlitwom południowym i czytelnikowi Koranu wyrecytowanie rozdziału 8 dla żołnierzy, długiego fragmentu gloryfikującego niespodziewane zwycięstwo Mahometa pod Badr w 624. Żołnierze, podobnie jak w kalifacie Abu Bakr, nazywali ten rozdział „dżihadem”. ale jego nazwa to formalnie „Łupy” (z wojny).„Serca i oczy ludzi rozweseliły się, a czytając tę ​​surę [rozdział], doświadczyli wytchnienia”. [37] Smutny krzyknął: „Bóg jest najwspanialszy!” podczas gdy muzułmanie przygotowywali się do bitwy.[38] Po zwycięstwie w Qadisiyyah Sad napisał do Umara list z dobrą nowiną. Sad mówi, że w noc przed bitwą muzułmanie „szeptali Koran, nucąc jak pszczoły”.[39]

Islam w końcu zwyciężył w Qadisiyyah. Zwycięstwo otworzyło inne drzwi na wschód, a mianowicie do Indii. Umar powiedział Utbah ur. Ghawan, że zostanie mianowany gubernatorem „ziemi Indii”. [40] Ponownie Umar powiedział mu, aby zaprosił ludzi do islamu. Posługuje się tym samym schematem, co Koran 9:29: zaproś ludzi do islamu – przyjęcie go oznacza akceptację islamu – odmowa prowadzi do upokorzenia, a pogłówne – odmowa zapłaty – prowadzi do miecza.

Umar pisze do swego wyznaczonego władcy: „Wezwij lud do Boga tych, którzy odpowiedzą na twoje wezwanie, przyjmij je od nich, ale ci, którzy odmawiają, muszą płacić pogłówne z upokorzenia i pokory. Jeśli odmówią, będzie to miecz bez pobłażliwości”[41].

Umar zdobywa Jerozolimę

Prawdziwą nagrodą, teologicznie rzecz biorąc, był podbój Jerozolimy. Nie można tego nazwać podbojem w sensie zaciekłej walki. Muzułmanie piętrzyli zwycięstwo za zwycięstwem, więc imperium bizantyjskie, które kontrolowało miasto, było zbyt słabe, by się oprzeć, nie mówiąc już o samym mieście.

Jednak sam Umar udał się do Jerozolimy, ponieważ jeden z jego dowódców oblegał ją i poddał się pod warunkiem, że Umar osobiście napisze traktat[42]. Mieszkańcy miasta „zawarli pokój z Umarem pod warunkiem, że zapłacą podatek pogłówny i otworzy dla niego Jerozolimę”.[43]

Warunki pokoju były takie, że mieszkańcy mogli zachować swoje kościoły, rytuały, krzyże i religię bez przymusowego nawracania. „Będą musieli zapłacić podatek pogłówny”. [44] Jeśli niektórzy chcą wyjechać na terytorium bizantyjskie, mogą to zrobić bezpiecznie. Umar poprowadził muzułmanów w modlitwie następnego ranka. Recytował Koran 38, cały rozdział, który mówi o prorokach w Starym Testamencie, czasami w zniekształconej formie, ponieważ Mahomet podchwycił te historie od podróżujących poetów i gawędziarzy, którzy wędrowali od miasta do miasta wzdłuż szlaków handlowych. Ale jedna rzecz była jasna dla Mahometa w tym rozdziale: islam jest lepszą religią (Koran 38:29 i por. 5:15-16).[45]

Podział Łupów Umara

Umar i Ali (przyszły czwarty kalif poniżej) zebrali muzułmańskich przywódców i podzielili łupy z podbojów Iraku, Syrii, Palestyny ​​i Jerozolimy. Ci, którzy najwcześniej przyjęli islam, jak stare plemiona z Mekki czy weterani bitwy pod Badr (624), dostali najwięcej pieniędzy. Ci, którzy później przyjęli islam, w porządku chronologicznym, otrzymywali nieco mniejszą liczbę.

Na przykład, nawróceni przed Badr otrzymali po 5000 dirhamów, a ci między tą bitwą a Traktatem z Hudaybiyyah (628) otrzymali po 4000. Jeśli ktoś walczył w bitwach w Iraku i Syrii przed Qadisiyyah, dostawał 3000. Ci, którzy walczyli w Qadisiyyah i w Syrii, otrzymali cztery piąte łupów, podzielonych między nich, w oparciu o Koran 8:41, Umar i Ali odwołują się do tego w swojej dyskusji. Ci po tym dostali 2500.

W Medynie żonom Mahometa płacono więcej niż żołnierzom, po 10 000 każda, chociaż Aishah, jego ulubiona, dostała 2000 dodatkowych. Zwycięzcy, którzy przenieśli się lub pozostali na nowo podbitych terytoriach, otrzymywali stypendium ziemi. Umar miał otrzymać skromną kwotę, jaka przystała na jego stanowisko kalifa. Podatek pogłówny miał trafić do tych, którzy administrowali nowymi obszarami muzułmańskimi.

Z powodu tych nowych podbojów w kalifacie Umara rozwinęła się rosnąca biurokracja. Wraz z podbijaniem nowych terytoriów proporcjonalnie rosła biurokracja. Wprowadził wojskowy system płac. Ci, którzy przystąpili do islamu wcześniej, dostali więcej niż ci, którzy przystąpili później.[46] Krótko mówiąc i niezależnie od szczegółów, islam stał się bogaty – bogatszy niż kiedykolwiek w swojej krótkiej historii do tego momentu.[47]

Zdobycie cesarza Persji i koniec Umara

Ostatecznie, po krótkim czasie podbojów, w latach 643-644 zginął król perski Jazdagird, złapany ukrywając się w młynie. Dowódca muzułmański wysłał list do Umara wraz z jedną piątą łupu, informując go o dobrych nowinach. Umar zebrał wszystkich mieszkańców Medyny i ogłosił, że Allah posłał Mahometa „z przewodnictwem i prawdziwą religią, aby mógł ją przezwyciężyć nad każdą [inną] religią, nawet jeśli politeiści byli przeciwni”. Ten werset jest cytatem z Koranu 9:33, 61:9 i 48:28.

Umar wyraźnie łączy podboje militarne z islamem dominującym nad wszystkimi innymi religiami, ostatecznym celem nowej religii.[48]

To doskonały opis świętej wojny.

Koniec Umara nadszedł, gdy niezadowolony niewolnik zaprotestował przeciwko polityce podatkowej Umara. Umar odmówił jego prośbie o pomoc. Kilka dni później niewolnik go dźgnął. Więcej szczegółów na temat jego śmierci znajdziesz w części dziesiątej.

Kiedy Osman (r. 644-656) przejął stery władzy jako trzeci kalif, wybrany przez radę, armie islamskie przejęły rozległe terytoria. Administrowanie nimi stanowiłoby dla niego wyzwanie ze względu na ich krzyżujące się prądy, stresy i napięcia różnych narodów i kultur oraz przejmowanie władzy. Jego kalifat ma ogromne wrażenie, że nie zajmował się wielkimi podbojami, chociaż jego wojska prowadziły dżihad w imię islamu i powiększały swoje terytoria. Nie cytował też Koranu, chociaż to robił.

Dla naszych celów, jedyny główny zapis jego reżimu nie pokazuje, że jego żołnierze oferowali nowo podbitym miastom i plemionom śmierć, podatki lub nawrócenie, chociaż jego generałowie również to zrobili.

Raczej głównym tematem jego kalifatu jest to, że bezskutecznie zarządzał swoimi domenami.

Życie moralne i duchowe Osmana

Na płaszczyźnie duchowej i moralnej Osman żył pobożnie, na ile może przywódca polityczny. W kazaniu powiedział, że życie jest przemijające, a świat kryje w sobie oszustwo, więc życie nie powinno nas zwodzić, a zwodziciel powinien zwodzić Allaha, a bogactwo i synowie mogą zdobić życie, ale sprawiedliwość jest lepsza przed Allahem. Nawiązał do Koranu 31:33 i 33:5: „Ludzie, bądźcie świadomi swego Pana i bójcie się dnia, kiedy żaden rodzic nie zajmie miejsca swego dziecka ani dziecko w żaden sposób nie zajmie miejsca ich [sic] rodziców . Boża obietnica jest prawdziwa, więc niech was nie zwodzi obecne życie, ani Zwodziciel was zwodzi co do Boga” (31:33) „Nazwij swoich przybranych synów po ich prawdziwych ojcach: to jest bardziej sprawiedliwe w oczach Boga – jeśli nie wiedzcie, jacy są ich ojcowie [są waszymi] 'braćmi w religii i protegowanymi'” . (33:5).

Inni przywódcy muzułmańscy powiedzieli swoim narodom, aby uważali na oszustwo i przemijanie życia, ale Uthman podkreślił to nieco bardziej niż zwykle.[49]

Osman regulował swoje życie małżeńskie. Ożenił się z chrześcijaninem z plemienia Kalb (Irak), ale nie skonsumowali małżeństwa, dopóki nie nawróciła się na islam.[50]

Wreszcie, w wymownym epizodzie, nie dbał o bardzo ważny sygnet. Nosił go sam Mahomet. Uthman przekręcał go na palcu, siedząc przy krawędzi studni, ale spadł do wody. Słudzy Uthmana i inni szukali go i osuszali studnię, ale nie mogli znaleźć pierścienia. Zlecił wykonanie nowego pierścienia i wyrył na nim „Muhammad, Wysłannik Boży”. Po tym, jak Osman został zamordowany, „pierścień zniknął z jego ręki i nikt nie wie, kto go zabrał”.[51]

W tej anegdocie może i jest trochę prawdy, ale nawet jeśli jest fikcją, to z pewnością symbolizowała jego rządy.

Administracyjnie zainstalował i usunął wielu gubernatorów po roku służby[52], ale innych na znacznie dłuższy czas[53]. Czasem gubernatorzy spotykali się z oporem, zamachami lub próbami, a nawet buntem[54]. Innym razem ludzie byli zadowoleni ze swoich nowych władców.[55] W swoim pierwszym liście do nich mówi im, by bronili sprawiedliwości i prawości, ale także by byli pasterzem ludu. Jeśli gubernatorzy konfrontują się z wrogami, muszą szukać pomocy u Allaha.[56]

Pobożność kalifa była dla niego ważna, ale czy wystarczy, by rządzić światem islamskim?

Ten pogląd został wkrótce przetestowany. Przywódcy Uthmana napotkali buntowników, którzy byli głodni rewolucji, aby go zastąpić.

Na koniec jego panowania ważne są trzy przykłady.

Po pierwsze, w Egipcie pozbawił gubernatora władzy, a gubernator był „bardzo rozgniewany i pełen nienawiści do Osmana” [57] i gubernator odmówił zrzeczenia się kontroli nad dochodami podatkowymi. Osman wysłał więc wojska z Arabii, zwłaszcza muzułmanów, którzy wcześnie się nawrócili, aby podbić Ifrikiję na granicy z Tunezją (trzeba było przejść przez Egipt, aby dostać się do Tunezji). W końcu stary gubernator odszedł, a zainstalowano nowego[58].

Drugim przykładem jest szczególnie niestabilne miasto Kufah w południowym Iraku. Gubernatorzy przychodzili i odchodzili, gdy ludzie zbuntowali się Osmanowie, odprawili ich, a rebelianci zamordowali niektórych przywódców „z mieczem w ręku”.[59]

Al-Walid, jeden z gubernatorów, miał do czynienia z czarownikiem, który płatał ludziom figle. Zabił go bardzo pobożny muzułmanin. Uthman napisał do gubernatora, że ​​aprobuje „boską karę”, ale rząd powinien ją wykonać [60]. Jednak al-Walid został oskarżony o picie alkoholu, co jest zabronione, więc Uthmam wezwał go i kazał go wychłostać.[61] Nawet po tym, jak Osman zastąpił go ludźmi z Medyny i Mekki, sprawy Kufah pozostawały w zamęcie. Wierzyli, że faworyzuje niektórych ludzi z własnego plemienia i innych sojuszników. Dysydenci rosli w miarę upływu lat i przeklinali Osmana.[62]

Trzecim przykładem jest Basrah, miasto również w południowym Iraku. Powstał ten sam wzór. Rebelianci podburzyli część populacji, która zaogniła się nawet w czasach Alego, po Osmanie, kiedy zaangażowali się w wojnę domową z czwartym kalifem.[63] Osman wygnał buntowniczych przywódców Basranu do Syrii. Być może częściowym powodem kłopotów zdominowania niektórych obszarów w Iraku jest to, że Uthman musiał osiedlać weteranów z Arabii, szczególnie tych, którzy wcześnie przeszli na islam lub walczyli w Qadisyyah, ale nie wyemigrowali do Iraku. Ale jego oferta ziemi za tanią była hojna, więc poszli. Jednak ci, którzy nie nawrócili się lub nie walczyli, sprzeciwiali się wybranym faworytom. „Tak więc liczba malkontentów wzrastała, a liczba ludzi zmniejszała się (proporcjonalnie). W rezultacie zwyciężyło zło”[64].

Nieuchronnie dokonywano porównań z poprzednikiem Osmana, Umarem. Na przykład pieniądze trafiające do nielicznych uprzywilejowanych, takich jak żony Mahometa, zostały podwojone, a dobroczynność podczas Ramadanu została zwiększona.[65] Wyszedł poza drugiego kalifa.

Co więcej, powiększył obszar Kabah, pomimo protestów mieszkających w jego pobliżu, ponieważ zniszczył ich domy i włożył do skarbca pieniądze, które byłyby im należne. Jednak pomimo ich głośnych protestów, Uthman powiedział im, że Umar zrobił to samo, ale nie krzyczeli na niego.[66]

Wojsko i łupy wojenne Osmana

Militarnie islam postępował. Muzułmanie zaatakowali Bizancjum na ich własnym terytorium [67]. Aleksandria w Egipcie wypowiedziała swój traktat, który zawarł za czasów Umara, ale został on podbity.[68] Islam zaatakował wyspę Cypr, dopóki nie została podbita i musiała płacić daninę.[69]

Nastąpiły kolejne podboje. Islam skonsolidował Syrię.[70] Islam wygrał bitwę morską nad Bizantyjczykami.[71] Armie islamskie posuwały się naprzód w Iranie i Azji Środkowej, a nowi muzułmańscy gubernatorzy nałożyli daninę, która trafiła do nich i Medyny.[72] Islam rozwinął się w Afryce Północnej. Muzułmanie planowali inwazję na Hiszpanię [73] (ale to musiało poczekać, gdy za rogiem Aliego zbliżała się wojna domowa).

W różnych bitwach i zwycięstwach łupy wojenne były dzielone zgodnie z nakazem Koranu (8:41): jedna piąta przypadała państwu, a cztery piąte żołnierzom.[74] Ale jeden dowódca oddał cztery piąte swoim ulubionym oddziałom, a innych wykluczył z nagród wojennych.[75] Jednak Uthman narzucił stosunkowo bardziej ujednoliconą politykę: nakaz Koranu, aby jedna piąta łupów trafiała do gubernatorów iz powrotem do Medyny, a cztery piąte do żołnierzy [76].

Skarbiec w Medynie miał nadwyżkę.

Bunt przeciwko Osmanowi

Życie Osmana dobiegło końca, gdy setki w koalicji Irakijczyków (dwie frakcje, jedna z Basranów, druga z Kufanów) i Egipcjan, dowodzonych przez syna Abu Bakra (drugiego kalifa), Mahometa, [77] obozowali w Medina. Domagali się sprawiedliwości, przychylnego traktowania, a nawet zastąpienia go swoimi faworytami. Chcieli również, aby nowi gubernatorzy rządzili w ich mieście lub regionie.

Co więcej, buntownicy oskarżyli Osmana, jak zauważono, o faworyzowanie nielicznych wybranych, więc zazdrość skłoniła ich do przeciwstawienia się mu. Dla nowego kalifa Basranowie chcieli mężczyzny imieniem Talhah, ale jego przedstawiciele krzyczeli na nich i wypędzili ich, być może dlatego, że Talhah mógł zostać aresztowany i oskarżony o zdradę, a może naprawdę nie lubił tego pomysłu. Kufani pragnęli przywódcy imieniem al-Zubayr, ale jego przedstawiciele również krzyczeli na nich i wypędzili ich, być może z tych samych powodów, co Talhah. Egipcjanie zażądali Alego, ale jego syn Hasan, jego przedstawiciel, również krzyczał na nich i wypędził ich, również z tych samych powodów.[78]

Odtrąceni przez swojego ulubionego niedoszłego kalifa, rebelianci opuścili Medynę, ale zastanowili się i wrócili. Część z nich otoczyła i zablokowała wejście do meczetu. Nawet rzucali kamieniami w Osmana, gdy ten był na ambonie. Stracił przytomność i został zabrany do swojego domu.[79]

W innym przypadku Osman ponownie wstąpił na ambonę, a buntownik wziął laskę, którą nosił Mahomet, a za nim Abu Bakr i Umar, i złamał ją przez kolano. Oskarżyli nawet Osmana o popełnienie błędu. Zapewnił ich, że jest ortodoksyjnym muzułmaninem, cytując Koran 9:33, 61:9 i 48:28: „To On posłał Swojego Posłańca z przewodnictwem i religią prawdy, aby pokazać, że jest ona ponad wszystko [inne] religie, jakkolwiek bałwochwalcy tego nienawidzą”[81] Osman pisał listy do swoich sojuszników prosząc o pomoc. Porównał swoich wrogów do Mekki, która otoczyła Medynę podczas Bitwy Rowu w 627 r. n.e. (por. Koran 33:20-27).[82] Ale Mahomet był w stanie ich odeprzeć, dopóki nie odeszli po miesięcznym oblężeniu. Czy Uthman mógł zrobić to samo? Ze wszystkich stron wywiązała się seria zarzutów i kontrataków, ale nigdzie nie poszła. Różne relacje mówią, że oblegali go przez kilka dni.

Następnie frakcja egipska, dowodzona przez syna Abu Bakra, dźgnęła go nożem. Jedna relacja mówi, że Osman czytał Koran 3:167, którego kontekstem jest bitwa pod Uhud w 625. Inna relacja mówi, że czytał 20:1, która mówi: . „Nie dla zmartwienia zesłaliśmy tobie [Allah] Koran”. [83] Niezależnie od tego, który fragment czytał, Koran był poplamiony jego krwią [84]. Więcej szczegółów znajdziesz w części dziesiątej.

Panowanie Osmana było uwieńczone sukcesem z punktu widzenia islamu, ponieważ do skarbca w Medynie wciąż napływały pieniądze z podbojów i płacenia daniny. Doprowadził swoją religię do nadmiaru. Jednak jego administracja była słabsza niż Umara, więc Uthman miał pewne niepowodzenia w administracji rozległych terytoriów islamskich. Jego niedociągnięcia – które sprowadzały się do braku silnej kontroli nad królestwem i jego gubernatorami i buntownikami – doprowadziły do ​​jego upadku. Pozostawił wiele żon i dzieci.[85]

Ali (656-661) był kuzynem Mahometa i zięciem, z którym poślubił jego córkę Fatimę. Został wybrany do kalifatu, gdy Uthman został zamordowany, ale wkrótce potem wybuchły dwa poważne bunty. Tak więc jego kalifat nie tyle zajmuje się ekspansją islamu, ile jego przetrwaniem mieczem.

Bitwa wielbłąda

Pierwszym buntem przewodziła Aishah, ulubiona żona, a obecnie wdowa po Mahomecie. Dołączyli do niej Talhah i al-Zubayr, którzy opuścili Hidżaz (region wokół Medyny) i dotarli do Basrah, gdzie założyli swoją bazę. Obwiniali Alego za śmierć Osmana, choć pośrednio przez jego bierność, i sprzeciwiali się jego dominacji w kalifacie po Osmanie.

Mimo że słyszała, że ​​rada głosowała na Alego, powiedziała: „Fakt, że Osman został zabity niesprawiedliwie i dopóki rządzi mafia, porządek nie zostanie ustanowiony. Szukaj zemsty za krew Osmana, a wzmocnisz islam!” [86] Następnie dodała: „Masz więc. mamy nadzieję, że Wszechmogący i Chwalebny Allah pomoże Osmanowi szybko zemścić się na ich krwi.”[87]

Ali udała się do Kufah i zebrała armię, by stawić im czoła, co miało miejsce w 656 r. i jest nazywane Bitwą Wielbłądów, ponieważ Aishah była na opancerzonym wielbłądzie i zebrała swoje wojska ze swojej pozycji na tym zwierzęciu. Bunt został stłumiony. Ali zabił swoich dwóch rywali Talhaha i al-Zubayra [88], ale ubolewał nad wojną, w której muzułmanie zmierzyli się z muzułmanami [89].

Jednak w ramach ziemskiej nagrody Ali zbadał skarbiec w Basrah i znalazł 600 000 dirhamów. Podzielił go pomiędzy tych, którzy walczyli po jego stronie, dając każdemu 500. Ustanowił gubernatorów Egiptu, Barsrah i Kufah i kazał każdemu z nich pobierać podatek gruntowy. [90]

Używanie Koranu przez Ali w czasach Bitwy Wielbłądów jest głównie (ale nie do końca) łagodne. Prawie każdy werset znajduje się w mekkańskich rozdziałach Koranu, kiedy jego prorok Mahomet był militarnie słaby i musiał promować pokój w Mekce. Jednak czasami te rozdziały również obiecują nieszczęście i piekło, ale dzieje się to dzięki suwerenności Allaha, a nie ludzkiej armii – z pewnością nie przez armię muzułmańską w pierwotnym kontekście wersetów.

Jednak Ali ma zamiar rozpocząć wojnę, więc musi również odwołać się do wersetów dżihadu, znajdujących się w rozdziałach Medyny, kiedy jego przywódca Mahomet rozbudowywał swoją armię od najeźdźców do armii stacjonującej w Medynie. Z obu tych rozdziałów Ali najpierw cytuje wersety, które mówią o wsparciu Allaha w kontekście bitwy pod Badr w 624 r. n.e. ale Bóg dał ci schronienie i wzmocnił cię swoją pomocą”[91] (Koran 8:26). Ten werset jest bardziej pokojowy, niż można by się spodziewać, podczas gdy bunt przeciwko Alemu właśnie rozpoczął się trzydzieści dwa lata później, w 656 r. Jednak Koran 47 może być zatytułowany albo „Muhammad” albo „Wojna”. Ali cytuje werset z tego rozdziału tuż przed udaniem się do Basry na walkę: „Wy, którzy wierzycie! Jeśli pomożesz Bogu, On ci pomoże i sprawi, że staniesz mocno” [92] (Koran 47:7).Sojusznicy i wrogowie Alego nie mogli nie połączyć Koranu 47 z wojną.

Następnie, wciąż kierując się w stronę Basry, by walczyć, Ali wyraził ubolewanie, że muzułmanin musiał walczyć z muzułmaninem, ale Allah zadecyduje. „Żadne nieszczęście nie może się wydarzyć, ani na ziemi, ani w was, co nie zostało zapisane na piśmie, zanim My [Allah] je stworzyliśmy”[93]. (Koran 57:22). Kiedy sojusznicy chcieli do niego dołączyć, ucieszył się i powiedział: „Ci wierzący, którzy pozostają w domu, poza niezdolnością, nie są równi tym, którzy poświęcają się i swój majątek w dążeniu [dżihad] na Boży sposób – chociaż obiecał On wszystko wierzący dobrą nagrodą, ci, którzy dążą do [dżihadu] są wyróżnieni ogromną nagrodą ponad tych, którzy pozostają w domu” [94] (Koran 4:95).

Co więcej, kiedy mieszkańcy Basry obawiali się, że po ich porażce Ali zabije ich mężczyzn i weźmie ich kobiety jako niewolnice, zapewnia ich, że jest to dozwolone tylko dla niewierzących lub pogan.

22 Ty [Prorok] nie jesteś tam, aby ich kontrolować. 23 Jeśli chodzi o tych, którzy odwracają się i nie wierzą [niewierni], Bóg ześle na nich największą mękę [95] (Koran 88:22-23).

Innym przykładem użycia Koranu przez Alego jest kontekst gubernatora Abu Musy nad Kufą. Ali potrzebował go, by zebrał trochę żołnierzy do bitwy, ale Abu Musa zwlekał. Ali cytuje Koran 17:18, który obiecuje piekło.

Jeśli ktoś pragnie [tylko] życia ulotnego, My [Allah] przyspieszamy to, co chcemy w nim, dla kogo chcemy, w końcu przygotowaliśmy dla niego piekło, w którym spłonie, zhańbiony i odrzucony [96] (Koran 17: 18).

Ali zamierza namówić swoich wrogów, by przysięgli mu wierność i nie łamali przysięgi. Cytuje więc Koran 16:92, który mówi, że ludzie nie powinni oszukiwać się nawzajem swoimi przysięgami, jak kobieta, która rozwiązuje swoją nitkę, chociaż była ciasno utkana.[97]

Po bitwie Ali mówi, że ci, którzy doznają nieszczęścia, zostaną nagrodzeni przez Allaha.

Jakiekolwiek nieszczęście spotka was [ludzi], dzieje się tak z powodu tego, co uczyniły wasze własne ręce – Bóg wiele przebacza [98] (Koran 42:30).

Wreszcie, w długim liście Alego do ludu Egiptu, w którym opowiada on o ostatnich wydarzeniach i mówi ludowi, że on rządzi, i który czyta im nowy gubernator, Ali cytuje Koran 12:18, 52-53 , 21:112 i 3:173. Każdy werset mówi, że Allah jest ich pomocnikiem, doskonałym opiekunem i wystarczalnością. Wersety 52-53 dotyczą Józefa, drugiego dowódcy Egiptu, zgodnie z Księgą Rodzaju 37-50, więc oznacza to, że nowy gubernator ma rządzić we właściwy sposób.[99]

Wszystkie te przykłady cytowania przez Alego Koranu pokazują, że był on głównie (ale nie do końca) cierpliwy wobec swoich muzułmańskich przeciwników, prawdopodobnie dlatego, że przewodziła im Aishah. On również chciał wywrzeć zemstę na mordercach Osmana, których uważał za Talhaha i al-Zubayra, chociaż to frakcja egipska go zabiła. Ponadto ubolewał, że muzułmanin zabija muzułmanina. Niemniej jednak Ali utrzymywał swój kalifat mieczem.

Wśród jego żołnierzy pojawiło się pytanie, które chciało więcej łupów. Dlaczego muzułmanie, którzy walczyli za Alego, nie mieliby dostać pieniędzy i ludzkich niewolników od wroga? Odpowiedział, że ich wrogowie, teraz pokonani przyjaciele, są jak zwycięzcy, wszyscy są muzułmanami, co sugeruje, że nie są poganami: „Ci, którzy z wami walczyli, są tacy jak wy… Ci, którzy zawrą z nami pokój, są jednością z nami, a my jednością z nimi, ale dla tych, którzy wytrwają, dopóki nie zostaną przez nas uderzeni, walczę z nimi aż do śmierci. Nie potrzebujesz ich piątego”.[100]

Przypomnijmy, że jedna piąta łupów wojennych trafiła do kierownictwa i rządu. To właśnie w tym momencie secesjoniści – ci, którzy mieli rozstać się z Alim rok później – „zaczęli rozmawiać między sobą”. [101] To znaczy, zaczęli być z niego niezadowoleni.

Drugie powstanie miało miejsce w 657 r. w Siffin w północnym Iraku. Muawiyah, z siedzibą w Syrii, rzekomo zamierzał pomścić śmierć Osmana i musiał przejść przez Alego, aby to zrobić. Muawiyah naprawdę chciał kalifatu.

Po kilku miesiącach walk Ali wydawał się być bliski zwycięstwa, dopóki ludzie Muawiyah nie przebili stronic Koranu na swoich włóczniach [102] i zwołali obie strony na naradę. Niektórzy bardzo pobożni muzułmanie w obozie Alego, zwani Kharijites, zgodzili się i powiedzieli, że tylko Koran ma autorytet. Ali i Muawiyah rozmawiali przez swoich przedstawicieli, ale jeden z arbitrów Alego był niemądry, podczas gdy Muawiyah był mądry, więc przedstawiciel Ali ogłosił Muawiyah kalifem. Muawiyah miał rządzić Syrią i Alim nad Irakiem.[103]

Ali odmówił uznania decyzji, ale nie walczył i wrócił do Kufah. W drodze powrotnej z północnego Iraku Kharijites zmienili zdanie i zachęcili Alego do walki. Powiedział, że nie może. Rozstali się z nim. Następnie walczył i zmiażdżył ich w bitwie nad kanałem w 657 r., obiecując dodatkową nagrodę pieniężną dla każdego, kto będzie z nimi walczył.[104] Ocalała tylko niewielka ich część.

Częstotliwość używania Koranu przez Alego znacznie wzrosła podczas tej drugiej rewolty. Nie możemy tutaj omówić każdego z nich, ale tylko próbkę rozdziałów Medinan. W jednym z motywacyjnych przemówień Ali przed potyczką z Muawiyah powiedział swoim ludziom, aby walczyli „na miecze i kije, zapasy, gryzienie i zmagania”. Następnie cytuje Koran: „Trzymaj się mocno i często wymieniaj imię Boga, abyś mógł prosperować. I nie walczcie między sobą i tak traćcie odwagę, a wyczerpiecie siły, bądźcie wytrwali, bo Bóg jest z cierpliwymi” (Koran 8:45-46).[105]

W innym przemówieniu motywacyjnym Ali cytuje Koran 61:4: „Bóg naprawdę kocha tych, którzy walczą w Jego sprawie, jak dobrze zagęszczony mur”. [106] Następnie, w środku walki z Syryjczykami, Ali potrzebował by zebrać słabnącą część swoich żołnierzy, więc cytuje Koran 2:250, który mówi o Dawidzie i Goliacie, oraz 3:147, który jest w kontekście walki Mahometa w bitwie pod Uhud w 625 i mówi o tym, że Allah dokonał stopy żołnierzy mocne w walce.[107]

Niektórzy z żołnierzy wroga w ogniu bitwy obrażali Alego prosto w twarz. Mówi swoim ludziom, że godność islamu jest atakowana, więc jego ludzie powinni „zaatakować ich!” Cytując Koran 9:32 i 61:8, dwa wersety pojawiające się w kontekście wojny, dalej mówi, że podnieśli wojnę przeciwko jego stronie i gaszą światło Allaha. Kolejne wersety mówią o tym, że islam zdobywa przewagę nad wszystkimi innymi religiami.[108] To doskonały opis świętej wojny.

Ponadto chrześcijanie powinni być utrzymywani jako: dhimmi (obywatele drugiej kategorii) i zapłacić dżizjasz lub podatek (złożenie) podatku, wyraźne odniesienie do Koranu 9:29.[109] Wreszcie, na każdym kroku Ali mówi, że dżihad jest częścią życia, podobnie jak spełnianie dobrych uczynków i zdobywanie nagród poprzez to, idee, które można znaleźć w Koranie 61:10-12.[110]

10 Wy, którzy wierzycie, czy mam wam pokazać umowę, która was uchroni od kary bolesnej? 11 Miejcie wiarę w Boga i Jego Posłańca i walczcie w Jego sprawie z waszym majątkiem i waszymi osobami – to jest lepsze dla was, gdybyś tylko wiedział – 12 a On przebaczy ci grzechy, wpuści cię do Ogrodów pełnych płynących strumieni do przyjemnych mieszkań w Ogrodach Wieczności. To jest najwyższy triumf.[111] (Koran 61:10-12)

Podczas skomplikowanego konfliktu Alego z Muawiyah plemię Najiyah również zbuntowało się przeciwko Alemu. Wezwał ich do dialogu, ale bezskutecznie. Porównał ich do Samud, starożytnego plemienia, które zostało zmiecione przez boską karę (Koran 11:95). Najiyah również mieli zostać zmieceni. Następnie porównał je do Mekki w bitwie pod Badr w 624 r., którzy podążają za szatanem (Koran 8:48). [112]

Dowódca Alego spotkał plemię i odkrył wśród nich trzy rodzaje chrześcijan. Jedna grupa stwierdziła, że ​​ich religia jest najlepsza, więc trzymali się tego, że druga grupa nawróciła się na islam i pozostała przy swojej nowej religii. Trzecia grupa, która przeszła na islam, nie lubiła tego, ponieważ stosowała przemoc, zwłaszcza podczas krwawej wojny domowej, którą prowadził Ali, więc wrócili do swojej pierwotnej religii. Dowódca poprosił ich o powrót do islamu, ale odmówili. Ułożył więc plan zabicia ich i wzięcia ich do niewoli. Apostaci – ci, którzy opuszczają religię, w tym przypadku islam – muszą umrzeć, a ich rodziny ukarane.[113]

Przy wszystkich bitwach i pierwszej wojnie domowej w islamie nie powinno dziwić, że Ali został zamordowany.[114] Więcej szczegółów na temat jego śmierci znajdziesz w części dziesiątej.

W jaki sposób wczesna społeczność muzułmańska zrealizowała wizję i wskazówki Koranu? Kiedy prowadzili wojnę, jak daleko zaszli? Ograniczamy chronologię do czasu, gdy Ali został zamordowany w 661 roku i nieco później. Z punktu widzenia islamu armie odniosły sukces.

W latach 632-633 pod kalifatem Abu Bakr (632-634), armie odbiły, a czasem po raz pierwszy podbijają politeistów Arabii. Jest to znane jako Wojny odstępstwa.

W latach 633-634 Kuwejt i część Iraku zostają podbite, armie sięgają na północ aż do Jordanii i Syrii.

W 635 pod kalifatem Umara (634-644), muzułmanie oblegają i podbijają Damaszek. W tym samym roku Żydzi i chrześcijanie zostają wygnani z Arabii.

W 636 muzułmanie ostatecznie pokonali Bizancjum w bitwie pod Jarmukiem.

W 637 podbili Irak w bitwie pod al-Qadisiyyah przeciwko perskim Sasanidom (niektórzy datują to na 635 lub 636).

W 638 podbijają i anektują Jerozolimę, odbierając ją Bizantyjczykom. Umar nakazuje oczyszczenie świątyni, tak jak była, być może nawiązując do oczyszczenia świątyni przez Jezusa.

W 640 rozpoczynają podbój Egiptu. W 641 kontrolują Syrię i Palestynę. W 642 Persowie zostają pokonani.

W 649 Cypr zostaje podbity.

Pod kalifatem Umara i Osmana (r. 644-656) w latach 638-650 podbili Iran, z wyjątkiem wybrzeża Morza Kaspijskiego.

W 657, kiedy Ali (656-661) był kalifem, w bitwie pod Siffin, toczonej między frakcjami muzułmańskimi, panuje sytuacja patowa.

Od 643 do 707 muzułmanie podbijają Afrykę Północną.[115]

Podsumowując ten długi artykuł z serii, Mahomet ustanowił instytucjonalny kod genetyczny. Prowadził wojny, by zdobyć pogański czarny kamień [116] zamknięty w sanktuarium Kabah w Mekce, aw tym samym czasie dostał łupy wojenne, na dodatek. Fragmenty Koranu, a konkretnie rozdziały medyńskie, odzwierciedlają wzrost potęgi militarnej i politycznej.

Po jego śmierci pierwsi muzułmanie bardzo chętnie naśladowali jego Koran i przykład. Kontynuując swoją politykę, czterech tak zwanych słusznie kierowanych kalifów wysłało armie islamskie w marszu, podbijając rozległe terytoria.

Kampanie, wersety dżihadu i inne tematy w tym rozdziale ściśle pokrywają się z tematami w rozdziałach o misji Mahometa i Koranie.

Meczet i państwo ucieleśniali kalifowie. W jednej chwili prowadzili modlitwy w meczecie i pielgrzymki religijne do Mekki, a w następnej chłostali gubernatora za nieposłuszeństwo ich słowom. Umar był tym, który ustanowił noszenie bata. Kalifowie dość często chłostali zwykłych ludzi, raz nawet własnego syna za picie.[117] Należy jednak również zauważyć, że islam może wykorzystywać perswazję i nauczanie, aby skłonić ludzi do nawrócenia. Ale problem polega na tym, że jego armie były tak aktywne i posunęły się tak daleko, że trudno jest zorientować się, kiedy ludzie korzystali z pełnej wolności sumienia, aby się nawrócić. Islam władał mieczem, by szerzyć swoje przesłanie.[118]

W prawie wszystkich tych bitwach i podbojach czterej kalifowie, ich gubernatorzy i generałowie wysyłali listy do nie-islamskich wodzów plemiennych, gubernatorów, królów i potentatów, określając warunki: walcz i giń, poddaj się i zapłać dżizjasz podatku lub konwersji na islam, a będąc częścią państwa islamskiego, płacić podatki. Te opcje przypominają te z Koranu 9:29. Kalifowie ciężko pracowali nad ich stosowaniem, skierowanym do Ludzi Księgi. Ale czasami kalifowie stosowali je również do politeistów. To była lukratywna polityka, by nie unicestwić politeistów, którzy odmówili przejścia na islam poza Półwyspem Arabskim, ponieważ mogli uprawiać ziemię i płacić różne podatki. Zmarli nie mogli tego zrobić.

W ogromnej większości przypadków żaden z tych ludów nie zaatakował najpierw islamu. Na przykład terytoria w Iranie, Afryce Północnej i na Cyprze nigdy nie rozpoczęły wojny. Czterej kalifowie rozglądali się, szukając powodu, by wszcząć bójkę i zwykle mogli ją wyczarować, ale w ich kalkulacjach tkwi motyw religijny. Motyw do ataku można znaleźć w Koranie 9:33, 61:9 i 48:28, wszystkie trzy identyczne wersety, które mówią, że islam wyjdzie zwycięsko nad wszystkimi innymi religiami. Kalifowie wykorzystali trzy fragmenty, aby usprawiedliwić swoją agresję. Na przykład o ludności Armenii mówiono, że są „niewierzącymi”. [119] Prawdę mówiąc, Armenia była pierwszym narodem, który przyjął chrześcijaństwo. Bez znaczenia.

Islam musi zwyciężyć lub zdobyć przewagę nad nimi i ich religią. Islam reprezentuje sprawiedliwość. Każde społeczeństwo, które nie przyjmuje islamu, jest niesprawiedliwe. A niesprawiedliwe społeczeństwo musi zostać zaatakowane, aby wymierzyć mu sprawiedliwość i uratować ludzi żyjących w ciemności, nawet jeśli są oni Ludźmi Księgi – nie wspominając o politeistach (Koran 5:15-16).[120]