Erich Ludendorff

Erich Ludendorff



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Generał Erich Ludendorff (1865-1937) był czołowym niemieckim dowódcą wojskowym pod koniec I wojny światowej. Wykształcony w korpusie kadetów, po wybuchu wojny Ludendorff został mianowany szefem sztabu 8. Armii i zyskał sławę dzięki zwycięstwu w bitwie pod Tannenbergiem. Został nominalnym zastępcą szefa sztabu generalnego Paula von Hindenburga i dokonał przeglądu doktryn taktycznych armii, ale zrezygnował w październiku 1918 r. po niepowodzeniu ofensywy Ludendorffa. W późniejszych latach zasiadał w parlamencie jako członek Partii Narodowosocjalistycznej i napisał „Der Totale Krieg” (Naród w stanie wojny).

Erich Ludendorff ucieleśniał mocne i słabe strony cesarskiej armii niemieckiej w XX wieku. Często opisuje się go jako reprezentującego wszystko, co negatywne w dorastającym pokoleniu oficerów: burżua z urodzenia, specjalista z wykształcenia, filister z instynktu. W 1908 r. mianowany szefem Sekcji Mobilizacyjnej i Rozmieszczeniowej Sztabu Generalnego, był czołowym orędownikiem rozbudowy armii. Niechęć Ministerstwa Wojny do wspierania tej polityki odzwierciedlała obawy szersze niż często przytaczana niechęć do ryzyka rozwodnienia korpusu oficerskiego przez niepożądane społeczne. Ludendorffowi udało się zwiększyć szacunki armii w obliczu Reichstagu, którego partie, od prawicy do lewicy, przede wszystkim nie lubiły głosować za podatkami. Zapłacił cenę za swoje przekonania w 1913 roku, przenosząc go do dowództwa niepozornego pułku w przemysłowym mieście Dusseldorf – rodzaj zadania karnego często wykorzystywanego do uczenia krnąbrnych manier.

Kiedy w sierpniu 1914 wybuchła wojna, Ludendorff został przywrócony do łask jako zastępca szefa sztabu 2. Armii. 8 sierpnia udowodnił, że jest kimś więcej niż zwykłym żołnierzem, gromadzącym zdemoralizowane oddziały, by odegrały kluczową rolę w zdobyciu belgijskiej fortecy Liègrave. 22 sierpnia został przydzielony na stanowisko szefa sztabu 8. Armii w Prusach Wschodnich.

Dokładna rola Ludendorffa w planowaniu i przeprowadzaniu bitwy pod Tannenbergiem pozostaje dyskusyjna. Pewne jest jego pojawienie się jako bohatera narodowego, którego symbiotyczny związek z feldmarszałkiem Paulem von Hindenburgiem wydawał się symbolizować syntezę tego, co najlepsze ze starych Niemiec i nowych. Hindenburg dostarczył postaci, Ludendorff inteligencji. Obaj mężczyźni byli coraz bardziej przywiązani do „wschodniego” rozwiązania strategicznego dylematu, przed którym stanęły Niemcy pod koniec 1914 roku. Ludendorff przystąpił do wojny jako zaangażowany „człowiek z Zachodu”. Ale po zwycięstwach pod Tannenbergiem, na Mazurach iw południowej Polsce trudno go było winić za to, że zastanawiał się, co można by osiągnąć nawet z kilkoma świeżymi korpusami.

Osobiste ambicje wzmocniły przekonania zawodowe. Coraz bardziej otwarte pożądanie przez Ludendorffa stanowiska szefa Sztabu Generalnego Ericha von Falkenhayna przyniosło mu powszechną wrogość wśród jego kolegów, a w 1915 roku odsunięto na margines jako szefa sztabu ugrzęźniętej armii niemiecko-austriackiej działającej w teatrze drugorzędnym.

Ale ostatecznie Falkenhayn okazał się autorem własnego upadku, kiedy rozpoczął atak na Verdun w styczniu 1916 roku. W połączeniu z ofensywą aliantów w bitwie nad Sommą sześć miesięcy później, rezultatem była wojna na wyniszczenie, na którą Niemcy miały niewielkie szanse. wygranej.

29 sierpnia 1916 Hindenburg został mianowany szefem Sztabu Generalnego z Ludendorffem jako jego zastępcą. Było jasne, gdzie spoczywa prawdziwa władza: Ludendorff był odpowiedzialny za opracowanie i wprowadzenie w życie Programu Hindenburga, którego celem było oddanie tego, co pozostało z niemieckich zasobów ludzkich i materialnych, całkowicie na służbę wysiłkowi wojennemu. Ludendorff przejął inicjatywę w zmianie doktryn taktycznych armii. Idąc osobiście na front, aby odkryć, co się dzieje nie tak, zasponsorował system elastycznej obrony, który w 1917 r. pochłonął ciężkie żniwo armii francuskiej i brytyjskiej. Ludendorff odegrał również aktywną rolę w polityce niemieckiej. Jego zaangażowaniu sprzyjała niezdolność cesarza Wilhelma II do pełnienia roli figury osi obrotu, ponad codziennymi tarciami między żołnierzami i mężami stanu, oraz zaciekła rywalizacja między partiami politycznymi, która uniemożliwiała wyłonienie się skutecznego rywala cywilnego. W lipcu 1917 kanclerz Theobald von Bethmann-Hollweg został zwolniony. Jego niepozorni następcy nie robili nic poza tańczeniem do dudnienia Ludendorffa.

Przez pewien czas generałowi udało się zorganizować publiczne poparcie dla wysiłku wojennego. Zarówno związki zawodowe, jak i przemysłowcy przyjęli program zbrojeniowy tak kompleksowy, że w ciągu kilku miesięcy niemożność jego realizacji była oczywista. Pogodzili się z głodem swoich rodzin podczas Głodowej Zimy 1917 roku. Zaakceptowali militaryzację codziennego życia w stopniu nie do pomyślenia w 1914 roku. Ale ten wysiłek mógł być tylko tymczasowy: ostatnia iskra wyczerpanego systemu.

Ludendorff był mniej zaangażowany w rządzenie Niemcami niż w wygraną wojnę. Klęska Włochów pod Caporetto w październiku 1917 r. i upadek tymczasowego rządu Rosji niemal w tym samym czasie dały możliwość negocjacji. Nawet kampania okrętów podwodnych z 1917 roku mogła być wykorzystana. Na początku 1918 roku Niemcy miały możliwość zaproponowania zakończenia nieograniczonej wojny podwodnej i wycofania się z całości lub części zachodnich podbojów. Zamiast tego, z Ludendorffem na miejscu kierowcy, Druga Rzesza dążyła do zintegrowania Europy Środkowej i Wschodniej w imperium, stabilną bazę dla następnej rundy konfliktu o światową potęgę, jednocześnie wciąż walcząc na zachodzie.

Armia niemiecka opracowała zestaw taktyk ofensywnych, które początkowo otwierały każdy front, na którym zostały zastosowane. Ludendorff nie posiadał jednak równoważnych koncepcji strategicznych. Słynny aforyzm niemieckiej ofensywy z marca 1918 r. „Wybij dziurę i pozwól reszcie podążyć za nią” przyniósł początkowe zwycięstwa, których ani żołnierze, ani generałowie nie mogli wykorzystać (patrz Ofensywa Ludendorffa). Zamiast tego wyczerpane jednostki frontowe zostały odparte przez potężne kontrataki aliantów. Jego sztuczka dobiegła końca, Ludendorff najpierw wezwał do pokoju, następnie przekonywał do walki do końca, aw końcu 26 października 1918 r. zrezygnował ze stanowiska i uciekł do Szwecji. Oprócz roli figuranta w monachijskim puczu w 1923 roku, jego powojenna kariera polityczna była nieistotna.

Od 1914 do 1918 Erich Ludendorff pozostał więźniem swojej wiary w decydującej bitwie. Odmówił zmierzenia się z faktem, że siły zbrojne wielkiego mocarstwa nie mogą zostać zmiażdżone przez połączenie mobilności i siły ognia istniejące w latach 1914-1918; zamiast tego nadal upierał się, że nigdy nie otrzymał wystarczających środków, aby osiągnąć triumf prześwitujący na horyzoncie. Mimo wszystkich swoich wrodzonych zdolności i wyszkolenia Sztabu Generalnego Ludendorff nigdy nie wzniósł się ponad poziom umysłowy pułkownika piechoty.

Towarzysz czytelnika do historii wojskowej. Edytowany przez Roberta Cowleya i Geoffreya Parkera. Prawa autorskie © 1996 przez wydawnictwo Houghton Mifflin Harcourt. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Erich Ludendorff

Erich Ludendorff (1865-1937) był pruskim żołnierzem, generałem i dowódcą I wojny światowej, który stał się nacjonalistycznym figurantem w epoce weimarskiej. Na krótko wstąpił do narodowych socjalistów (NSDAP) i brał udział w nieudanym puczu monachijskim.

Ludendorff urodził się w Kruszewni na terenie dzisiejszej zachodniej Polski. Choć jego rodzina pochodziła z pruskich środowisk arystokratycznych i wojskowych, byli drobnymi właścicielami ziemskimi i dalekimi od zamożności.

Bystry uczeń Ludendorff poszedł w ślady ojca, dołączając do wojska jako nastolatek. Został oddany do służby w 1883 roku i wyróżniał się zarówno na stanowiskach dowódczych, jak i administracyjnych lub logistycznych.

W 1894 roku Ludendorff został podniesiony do Sztabu Generalnego. Nieskrępowany militarysta, odegrał ważną rolę w programie ekspansji wojskowej i modernizacji Kaisera przed I wojną światową.

Inteligentna, ale sztywna i pozbawiona poczucia humoru postać, Ludendorff został zdegradowany ze Sztabu Generalnego w 1912 roku po nieporozumieniach dotyczących polityki. Wrócił po wybuchu wojny, aby najpierw nadzorować realizację planu Schlieffena, a następnie dołączył do Paula von Hindenburga w obronie wschodniej granicy Niemiec.

Latem 1916 Ludendorff był zastępcą Hindenburga i, w efekcie, zastępcą dowódcy narodu niemieckiego. Był kluczową postacią w planowaniu ofensywy wiosennej 1918, a jej niepowodzenie doprowadziło do jego zwolnienia pod koniec października 1918.

Upadek 1918 roku mocno uderzył w Ludendorffa. Reprezentant mitologii „dźgania w plecy” obwiniał za porażkę Niemiec słabego Kaisera, dwulicowych polityków cywilnych, niepokornych biznesmenów i żydowskich intrygantów.

Ludendorff spędził kilka miesięcy na emigracji w Szwecji przed powrotem do Niemiec w połowie 1919 roku. Od tego momentu stał się aktywną postacią w prawicowo-nacjonalistycznej polityce, wspierając zarówno pucz Kappa (1920), jak i nieudany pucz monachijski NSDAP (1923).

W 1924 Ludendorff zdobył mandat w Reichstagu i utworzył własną nacjonalistyczną i antyreligijną grupę. Występował przeciwko Hindenburgowi o prezydenturę w 1925 r., ale uzyskał słabe wyniki, podczas gdy jego relacje z Adolfem Hitlerem i NSDAP pogarszały się w latach dwudziestych.

Ludendorff zmarł w Monachium w grudniu 1937 roku w wieku 72 lat.

Informacje o cytowaniu
Tytuł: “Erich Ludendorff”
Autorski: Jennifer Llewellyn, Steve Thompson
Wydawca: Historia alfa
URL: https://alphahistory.com/weimarrepublic/erich-ludendorff/
Data opublikowania: 13 października 2019 r.
Data dostępu: Dzisiejsza’ data
Prawa autorskie: Treści na tej stronie nie można publikować bez naszej wyraźnej zgody. Aby uzyskać więcej informacji na temat użytkowania, zapoznaj się z naszymi Warunkami użytkowania.


Erich Ludendorff

Ludendorff urodził się w 1865 roku w Kruszewni koło Poznania w Niemczech. Szkolił się w Ploen i Lichterfelde, a w 1883 roku został wcielony do niemieckiej piechoty. Szybko zyskał reputację ciężko pracującego i zdolnego oficera, więc wkrótce został mianowany członkiem Sztabu Generalnego.

Ludendorff zyskał również reputację osoby o bardzo silnych poglądach militarnych, wierząc, że wojna jest akceptowalnym i skutecznym sposobem narodów na zapewnienie sobie dominacji i utrzymanie władzy. W rzeczywistości widział wojnę jako normę, podczas gdy pokój był po prostu przejściowym. W świetle tego poglądu uważał również, że naród powinien być zawsze przygotowany do wojny, z wszystkimi narodowymi zasobami zaprojektowanymi i stworzonymi wokół uczynienia ich bardziej wydajnymi pod względem militarnym.

Postawa ta znalazła wyraz w znaczącym poparciu dla koncepcji nieograniczonej wojny podwodnej, która została wprowadzona w życie podczas I wojny światowej i była postrzegana przez Ludendorffa jako uzasadniony sposób pokonania wroga. Jego poglądy nie zmieniły się nawet w obliczu zagrożeń ze strony Stanów Zjednoczonych, które z pełną siłą zareagowały, gdy stały się celem tej agresywnej taktyki wojennej.

Kiedy wojna rozpoczęła się w sierpniu 1914 roku, Ludendorff otrzymał stanowisko generalnego kwatermistrza w II Armii von Bulow i otrzymał odpowiedzialność za atakowanie szeregu fortów w Belgii. Ta faza niemieckiego planu ataku była kluczowa dla powodzenia planu Schlieffana, który Ludendorff odegrał rolę w dopracowaniu.

Po pomyślnym zdobyciu fortów Ludendorff został awansowany na szefa sztabu do Paula von Hindenburga na froncie wschodnim, podczas gdy Hindenburg otrzymał wiele zasług za ich późniejsze sukcesy (w tym bitwę pod Tannenburgiem), Ludendorff odegrał znaczącą i dobrze zauważoną rolę w planowanie taktyczne i strategiczne.

W wyniku tych zwycięstw Hindenburg został awansowany na szefa sztabu armii niemieckiej w sierpniu 1916 roku, a Ludendorffa mianował swoim kwatermistrzem generalnym. Zastąpił Falkenhayna, który został zdegradowany, ponieważ nie udało mu się zdobyć Verdun.

Po objęciu stanowiska szefa sztabu Hindenburg ukształtował naród, aż stał się dobrze naoliwioną maszyną, która weszła do wojska. Wszystkie formy przemysłu były ukierunkowane na produkcję wojskową, a jego przywództwo stało się znane jako Trzecie Naczelne Dowództwo. W ramach tego nowego reżimu cesarz Wilhelm II został zasadniczo zepchnięty na bok, podczas gdy Ludendorff otrzymał wpływową pozycję jako szef wszystkich spraw politycznych, wojskowych i gospodarczych w całym stanie.

Teraz, mając silną pozycję, Ludendorff zaczął narzucać swoje poglądy na agresywną taktykę wojskową, przekonując cesarza Wilhelma II, by zdymisjonował każdą wyższą osobistość, która dyskutowała o możliwości porażki lub negocjacji. Zostało to zademonstrowane w 1917 roku, kiedy Rosjanie wycofali się z wojny, a wynikające z tego porozumienie pokojowe podpisane w Brześciu Litewskim było niezwykle surowe dla Rosjan.

Ludendorff nadal utrzymywał swoje stanowisko, co zostało jeszcze raz zademonstrowane podczas niemieckiego natarcia wiosennego w 1918 r. na froncie zachodnim – znanego przez wielu jako ofensywa Ludendorffa. Akcja była częścią głównego planu Ludendorffa, aby zadać aliantom ostateczny, decydujący cios, po którym, jak sądził, nastąpi ich zgon. Jednak nacisk nie powiódł się i Ludendorff szybko zdał sobie sprawę, że Niemcy nie będą już w stanie wygrać wojny, szczególnie w świetle nowego wsparcia dla aliantów ze strony Stanów Zjednoczonych.

Wraz z Hindenburgiem Ludendorff przekazał władzę z powrotem do Reichstagu we wrześniu 2018 roku i wezwał do zawarcia porozumienia pokojowego. Niedługo potem zmienił zdanie i ponownie wezwał do prowadzenia wojny. Jednak jego wiarygodność została poważnie uszkodzona i został zmuszony do rezygnacji 26 października 1918 roku.

Po zaakceptowaniu niemieckiej porażki i w obliczu reakcji, gdy naród niemiecki cierpiał z powodu epidemii grypy w wyniku blokady alianckiej, Ludendorff zdecydował, że powinien opuścić Niemcy i udać się do Szwecji. Spędził kilka miesięcy na pisaniu artykułów, w których sugerował, że lewicowi politycy „dźgali” niemiecką armię w plecy, co było pomysłem opracowanym przez Hitlera wiele lat później.

Ludendorff ostatecznie zdecydował się na powrót do Niemiec i mocno zaangażował się w prawicową politykę – dołączając do marszu puczu Kappa w 1920 r. i puczu monachijskiego z 1923 r., z których ten ostatni uwiarygodniał stosunkowo mało znaną partię nazistowską. Chociaż pucz był porażką, przyniósł sławę Hitlerowi, który stał się ogólnokrajową postacią dzięki awansowi z niemieckiego „bohatera”. Ludendorff został następnie wybrany do Reichstagu jako przedstawiciel partii, występując przeciwko Hindenburgowi w wyborach prezydenckich w Niemczech weimarskich, ale zdobył tylko jeden procent głosów.

Pozostał na swoim stanowisku do 1928, kiedy przeszedł na emeryturę i doszedł do wniosku, że wszystkie problemy świata były wynikiem poglądów Żydów, masonów i chrześcijan, które doprowadziły wielu do uznania go za ekscentryka. Później odrzucił propozycję Hitlera zostania feldmarszałkiem i zmarł 20 grudnia 1937 roku w wieku 72 lat. Adolf Hitler uczestniczył w jego pogrzebie.


Generałowie Wielkiej Wojny: Erich Ludendorff

Ten dynamiczny i bardzo fizyczny żołnierz urodził się w 1865 roku. Oczywiście przeznaczony do armii, znakomicie spisywał się jako kadet, z szybkością pantery przeszedł przez szeregi młodszych i zanim Europa była (nie) gotowa do I wojny światowej, był już na niemiecki Sztab Generalny.

Najpierw z rozmachem i odwagą poprowadził swoje wojska do zdobycia belgijskiej fortecy w Liège. Awansowany od razu do stopnia generała, został szefem sztabu 8 Armii pod dowództwem Hindenberga (kw.), który w tym czasie zajmował się rosyjską inwazją na Prusy Wschodnie.

Ludendorff szybko stał się znany jako mistrz strategii, najważniejsza cecha bojowego generała. Wykorzystując ten talent, rozbił dwie armie rosyjskie pod Tannenbergiem i na Mazurach i utrzymał Niemcy na froncie wschodnim do września 1916 roku. Erich został jego najwyższym rangą kwatermistrzem generalnym, ważnym stanowiskiem.

Po ataku na Verdun Ludendorff wycofał siły niemieckie na „Linię Hindenberga” i kontynuował w bardziej defensywnym trybie, dając żołnierzom czas na odpoczynek i regenerację sił. Przez następne dwa lata był widziany jako sprawujący więcej władzy w Niemczech niż sam kanclerz. W rzeczywistości został dyktatorem wojskowym. Wśród swoich bardziej rygorystycznych wymagań nalegał na „wezwanie” całej ludności cywilnej do wojny! Następnie wprowadził przymusową pracę dla kobiet, ograniczenie praw pracowniczych i zamknięcie uczelni. Ludność wkrótce zdała sobie sprawę, jaka była koncepcja Ludendorffa na wojnę totalną.

Kanclerzem był Bethmann-Hollweg, który mamrotał o „dyktatorskim pragnieniu władzy i konsekwentnym zamiarze zmilitaryzowania całej sceny politycznej”. Miał tylko częściowo rację. To, czego Ludendorff chciał i praktycznie otrzymał, to przyszłe marzenie Hitlera o Niemczech jako o maszynie wojskowej, z niewolnikami do pracy i wszystkimi, łącznie z dziećmi, w mundurach. Utworzono Najwyższy Urząd Wojenny, któremu nadano szerokie uprawnienia w zakresie handlu i przemysłu. W rezultacie podaż amunicji potroiła się.


Erich Ludendorff

Niemcy to kraj tradycji, kontrastu i dyscypliny zmieszanej z pragnieniem nowoczesności i zmian. Rzeczywistym kanclerzem jest dama z centrum/prawicy, która w młodości była oddaną komunistką. W I i II wojnie światowej tytułowano prawie całą „klasę oficerską”, niezależnie od tego, czy Niemcy były monarchią, czy republiką. Rzadko zdarzało się znaleźć starszego oficera armii bez von w jego imieniu. Dopiero niedawno przeszedł na emeryturę Freiherr Bertoldt von Stauffenberg, hrabia, a także syn bohaterskiego przywódcy niemieckiego ruchu oporu przeciwko Adolfowi Hitlerowi, niedawno „unieśmiertelniony” przez pana Toma Cruise'a w dość kiepskim filmie pod tytułem Walkiria. Cruise, który nie jest zbyt wysoki, zagrał Klausa von Stauffenberga, który był wysoki. W rzeczywistości Rommel był jednym z niewielu bardzo wysokich rangą oficerów w czasie II wojny, który nie był von.

Erich Ludendorff nie był von również, chociaż pochodził z wojskowego środowiska. Urodzony w 1865 r. jego dynamizm i zdolność koncentracji połączone z doskonałą fizyczną prezencją zapewniły szybki awans w cesarskim sztabie generalnym: był „walczącym dżentelmenem”, który poprowadził swoje wojska do zdobycia belgijskiej fortecy Liège na początku Wielkiej Wojny. Zauważył to generał o orlim wzroku Hindenberg (który był von) i awansował go do Sztabu.

Ludendorff wykorzystał swoje mistrzostwo w strategii, by zmiażdżyć dwie rosyjskie armie pod Tannenbergiem i na Mazurach. Utrzymywał przewagę niemiecką na froncie wschodnim do września 1916, kiedy von Falkenhayn został zwolniony i zastąpiony jako naczelny dowódca przez Hindenberga. Naszym przedmiotem został jego starszy kwatermistrz generalny.

Potrzebne było ożywienie po szturmie na Verdun, a Ludendorff wycofał żołnierzy niemieckich na linię Hindenberga, decydując się na bardziej defensywną taktykę. To dało mu czas, aby stać się bardziej politycznym niż wojskowym. W sprawach wewnętrznych miał większy wpływ niż kanclerz. Prawdę mówiąc, stał się kimś w rodzaju dyktatora wojskowego. Domagał się całkowitej mobilizacji ludności cywilnej, wciągnięcia do wojny wszystkich Niemców, chcąc nie chcąc: obowiązywała robota fabryczna i rolnicza dla kobiet na wezwanie, ograniczenia praw pracowniczych, niemieckie uniwersytety były zamknięte. Kanclerz Bethmann-Hollweg głośno skarżył się na „dyktatorskie pragnienie władzy i wynikające z tego zamiary zmilitaryzowania całej sceny politycznej Ludendorffa”. Odpowiedź przyszła na korzyść Ludendorffa – ustanowienie najwyższego urzędu wojennego, ale obdarzonego jeszcze większą władzą, zwłaszcza w zakresie przemysłu i pracy. W rezultacie znacznie wzrosła produkcja amunicji.

Ludendorff zwrócił się następnie do tematu produkcji łodzi podwodnych i nieograniczonego wykorzystania w wojnie, począwszy od 1917 roku. Stał się bohaterem lewicy, gdy wziął udział w udanym planie przewiezienia Lenina przez Niemcy z powrotem do Rosji w zamkniętym pociągu. Lenin zorganizował rewolucję rosyjską (wraz z innymi) i tym samym spowodował wycofanie się Rosji z wojny z Niemcami.

Kiedy skończyła się straszna rewolucja październikowa, Ludendorff zaaranżował karne warunki traktatu brzeskiego (marzec 1918), który dał aliantom jasny obraz tego, co stanie się w Europie, jeśli Niemcy wygrają wojnę. W żadnym wypadku nie skończył. Późną wiosną 1918 r. Ludendorff rozpoczął wielką ofensywę z zamiarem zapewnienia Niemcom zwycięstwa we Francji, zanim amerykańscy żołnierze (Amerykanie przystąpili do wojny pod koniec 1917 r.) zdołają przechylić szalę zwycięstwa na korzyść aliantów. Trzy i pół miliona żołnierzy brało udział w pięciu oddzielnych ofensywach między marcem a lipcem 1918, ale operacja nie powiodła się. Nic nie odstraszało, Ludendorff poprosił kanclerza, aby zwrócił się do prezydenta Wilsona o zawieszenie broni w oparciu o jego „czternaście punktów”. Jak zawsze inteligentny, zdawał sobie sprawę, że można by uzgodnić lepsze warunki, gdyby Niemcy stały się demokracją parlamentarną, choć w przeszłości był przeciwny wszelkim reformom. Aby promować ideę cywilnego rządu negocjującego zarówno zawieszenie broni, jak i pokój, zrezygnował. Prywatnie powiedział, że w końcu „wróci na siodło i będzie rządził starymi sposobami”.

Wierny własnym słowom, po zakończeniu wojny Ludendorff zachęcał do sprzeciwu wobec Republiki Weimarskiej, brał udział w puczu w 1920 roku i był postrzegany przez wielu Niemców jako mistrz polityki typu „dźganie w plecy”. oczywiście nie widziałem tego w ten sposób. W puczu monachijskim w 1923 r., kiedy miał prawie sześćdziesiąt lat, maszerował na front demonstrantów. Kiedy policja do nich strzelała, nie rzucając się na ziemię, spokojnie maszerował dalej. Funkcjonariusze, którzy go aresztowali, powiedzieli mu, że jest bardzo odważny. Został postawiony przed sądem, ale szybko uniewinniony i wkrótce został członkiem Partii Narodowo-Socjalistycznej, reprezentując ją w Reichstagu w latach 1924-1928.

Prawdopodobnie cierpiący na demencję, oświadczył, że Niemcy nie przegrały wojny, a alianci użyli sił nadprzyrodzonych, aby zapewnić im zwycięstwo. W ten sposób wprawiał w zakłopotanie nazistów, których energicznie wspierał. Uważany za szaleńca, zmarł w 1937 roku przed wybuchem II wojny światowej, w której choć miał ponad siedemdziesiąt lat, niewątpliwie walczyłby.


Erich Ludendorff (dziedzictwo niemieckie)

Erich Friedrich Wilhelm Ludendorff (9 kwietnia 1865 – 20 grudnia 1937) był niemieckim dowódcą wojskowym, a później dziewiątym kanclerzem Cesarstwa Niemieckiego w latach 1921-1928. Po wyborze po wyborach federalnych w 1921 r., które uważano za pierwsze wolne wybory, został pierwszy „powszechnie głosowany” kanclerz.

Od sierpnia 1916 r. nominacja na generalnego kwatermistrza (niem. Erster Generalquartiermeister) uczyniła go przywódcą (wraz z Paulem von Hindenburgiem) niemieckich wysiłków wojennych podczas I wojny światowej. Sukces wielkiej niemieckiej ofensywy wiosennej w 1918 r. w dążeniu do całkowitego zwycięstwo było jego wielkim sukcesem strategicznym, po którym zyskał wielki kult osobowości ze strony uwielbiającej niemieckiej opinii publicznej.

Po wojnie Ludendorff wszedł do polityki i został wybitnym przywódcą nacjonalistycznym, przejmując w 1920 r. kontrolę nad nowo utworzonym DNVP. W 1921 r. SPD podzieliła się na dwie frakcje, na skrzydło republikańskie i reformistyczne. To, w połączeniu z ogromną popularnością Ludendorffa, doprowadziło do nieoczekiwanego zwycięstwa DNVP w wyborach federalnych.

Jego małżeństwo z Mathilde von Kemnitz w 1925 roku doprowadziło go do kolejnych spisków, takich jak problemy świata, które były wynikiem chrześcijaństwa, zwłaszcza jezuitów i katolików, ale także spisków żydów i masonów. Nienawidził zarówno chrześcijaństwa, jak i judaizmu i był uznanym wyznawcą nordyckiego boga Odyna. Jego przeciwnicy polityczni wykorzystali to przeciwko niemu, a on zaczął być nielubiany przez katolików, demokratów i Żydów. W wyborach federalnych w 1928 r. „Sojusz Demokratyczny”, utworzony przez Zentrum, SPD, DVP i DDP, zdobył większość i obalił rząd Ludendorffa.

Po przegranej w wyborach dostrzeżono, że Ludendorff nie jest już korzystny dla DNVP, a później został zastąpiony przez swojego protegowanego Alfreda Hugenburga w 1929 roku. Po usunięciu ze stanowiska lidera partii wycofał się do Monachium i napisał dwie książki ideologiczne. Das Effizienzproblem (The Efficiency Problem) został opublikowany w 1931 roku i podkreślał myśli i opinie Ludendorffa na temat „niepożądanych” w społeczeństwie (Żydów, katolików, jezuitów, socjalistów Ώ] ). Jego druga książka, Der totale Krieg (The Total War) szczegółowo przedstawił swoją militarną i ideologiczną teorię wojny totalnej. W tej pracy przekonywał, że należy zmobilizować wszystkie fizyczne i moralne siły narodu, ponieważ pokój jest tylko przerwą między wojnami.

Ludendorff zmarł na raka wątroby w prywatnej klinice Josephinum w Monachium 20 grudnia 1937 r. w wieku 72 lat. Zorganizowano mu pogrzeb państwowy, w którym uczestniczyli Wilhelm II i Alfred Hugenburg. Ludendorff pozostaje kontrowersyjną postacią w historii, a niektórzy chwalą jego rolę w imperialnym zwycięstwie, chociaż jego opinie na temat chrześcijan i Żydów pozostają krytykowane przez wszystkie strony spektrum politycznego i naukowego.


Wszystko, co musisz wiedzieć o… Erich Ludendorff

Kiedyś nazywany „najpotężniejszym człowiekiem w Niemczech”, Erich Ludendorff był wybitnym generałem armii niemieckiej podczas I wojny światowej. Był także pisarzem, teoretykiem wojskowości i ultraprawicowym politykiem. W młodym wieku poszedł do szkoły kadetów, a później uczęszczał do prestiżowej Akademii Wojennej. Szybko awansował w szeregach armii niemieckiej: w 1894 został powołany do Sztabu Generalnego Armii Niemieckiej, aw 1911 był pułkownikiem.

Wygląda surowo. Jaki był na wojnie?

Ludendorff był dobrze oczytany w sprawach wojskowych i wykorzystywał swoje wykształcenie. Przed wybuchem I wojny światowej pracował nad Planem Schlieffena, niemieckim planem prowadzenia wojny na dwóch frontach przeciwko Francji i Rosji.

W 1914 r. Ludendorff nadzorował pierwszą poważną akcję wojenną Niemiec: poprowadził armię niemiecką do zwycięstwa w bitwie pod Liège w sierpniu 1914 r., będącej częścią niemieckiej inwazji na Belgię, która była bramą do Francji. Ludendorff z wielkim sentymentem wspominał ten atak na belgijskie warowne miasto, pisząc później:

Ulubionym wspomnieniem mojego życia jako żołnierza jest zamach stanu na twierdzy. Był to odważny cios, w którym mogłem walczyć jak każdy szeregowy żołnierz, który udowodni swoją wartość w walce.

Ten wyczyn przyniósł mu nagrodę Pour le Mérite, najwyższe niemieckie odznaczenie wojskowe za odwagę, przyznane mu przez Kajzera.

Czy zawsze uważał, że zwycięstwo jest łatwe?

Pomimo jego umiejętności strategicznych i odwagi na wojnie, jedno z największych zwycięstw Ludendorffa było również jednym z jego najtrudniejszych do osiągnięcia. Niemcy nie docenili siły armii rosyjskiej, a ich przeciwnicy mieli znacznie przewagę liczebną pod Tannenbergiem między 26 a 30 sierpnia 1914 roku.

„Nasza decyzja o stoczeniu bitwy wynikała z powolności rosyjskich przywódców i była uwarunkowana koniecznością wygrania pomimo niższości liczebnej, ale bardzo trudno było mi zrobić ten doniosły krok” – pisał Ludendorff.

Niemniej jednak lepsza niemiecka taktyka doprowadziła do okrążenia i zmiażdżenia Rosjan przez wroga. Dowódca niemieckiej 8 Armii Paul von Hindenburg był chwalony za poprowadzenie swojej armii do zwycięstwa pod Tannenbergiem, ale Ludendorff był również chwalony za wiodącą rolę w bitwie, a znaczenie jego działań podkreślają historycy.

Ludendorff nazwał później Tannenberg „jedną z najwspanialszych bitew w historii świata”.

Brzmi arogancko. Był on?

Krótko mówiąc, tak – Ludendorff został nawet oskarżony o bycie dyktatorem. W 1916 roku, kiedy Hindenburg przejął od Ericha von Falkenhayna stanowisko szefa sztabu armii niemieckiej, Ludendorff poprosił o mianowanie go generalnym kwatermistrzem. Razem ci dwaj mężczyźni kierowali Trzecim Naczelnym Dowództwem, które skutecznie przekształciło Niemcy w ekspansjonistyczne państwo wojskowe, nad którym Ludendorff miał kontrolę.

W 1918 r. Niemcy zdali sobie sprawę, że niedługo przegrają wojnę. Ludendorff podał się do dymisji, a jego władza osłabła. Okres międzywojenny spędził na propagowaniu mitu „kłucia w plecy”, obwiniając innych za własne niepowodzenie w skutecznym zarządzaniu łańcuchem dostaw armii niemieckiej.

Zaangażował się w politykę i był zagorzałym zwolennikiem partii nazistowskiej, biorąc udział w puczu w Beer Hall w 1923 roku. Jego stosunki z Hitlerem były napięte, ale ten ostatni chętnie sprzymierzył się z weteranem prawicy, który popadał w coraz większą paranoję. o liczbie i charakterze wrogów Niemiec.

O czym pisał?

Oprócz pisania swoich wspomnień, Ludendorff wysunął teorię „wojny totalnej” (całkowitej mobilizacji sił narodu przeciwko jego wrogom). Opublikował to w 1935 roku, zaledwie dwa lata przed śmiercią na raka.

Ten artykuł został opublikowany w numerze 72 z Miesięcznik Historii Wojskowej.


Erich Ludendorff

Erich Ludendorff był jednym z wyższych dowódców armii niemieckiej podczas I wojny światowej. Ludendorff zyskał sławę po zwycięstwach Niemców pod Tannenburgiem i na Mazurach. Współpracując z Paulem von Hindenburgiem był odpowiedzialny za zniszczenie armii rosyjskiej na froncie wschodnim.

Erich Ludendorff po prawej

Ludendorff urodził się 9 kwietnia 1865 r. w Kruszewni koło Poznania. Szkolił się w Ploen i Lichterfelde, a w 1883 roku został wcielony do piechoty. Zyskał reputację ciężko pracującego oficera i został powołany do Sztabu Generalnego. Ludendorff zyskał również reputację osoby o twardych poglądach militarystycznych. Uważał wojnę za akceptowalny sposób dyplomacji i sposób, w jaki naród może zapewnić sobie władzę. Ludendorff uważał pokój za przerwę między wojnami. Uważał również, że obowiązkiem narodu jest być przygotowanym do wojny i że wszystkie zasoby narodu powinny być zorientowane na wojnę. Podczas I wojny światowej Ludendorff był zwolennikiem nieograniczonej wojny podwodnej jako uzasadnionej broni w pokonaniu wroga – pomimo faktu, że prawie na pewno wywoła to reakcję Ameryki.

Na początku wojny w sierpniu 1914 r. Ludendorff powołany na stanowisko generalnego kwatermistrza 2. Armii von Bulowa. Ludendorff był odpowiedzialny za dopracowanie Planu Schlieffena iw konsekwencji był odpowiedzialny za atak na szereg fortów w Liege w Belgii i ich zdobycie. Takie zwycięstwo miało fundamentalne znaczenie dla wczesnego sukcesu Planu Schlieffena. Z takim sukcesem na swoim koncie Ludendorff został mianowany szefem sztabu Paula von Hindenburga na froncie wschodnim. Obaj stworzyli wspaniałe partnerstwo. Hindenburgowi przypisuje się publiczną zasługę za wielkie niemieckie zwycięstwa pod Tannenburgiem i na Mazurach, ale Ludendorff odegrał kluczową rolę w planowaniu taktycznym i strategicznym.

W sierpniu 1916 Hindenburg został mianowany szefem sztabu armii niemieckiej. Wyznaczył Ludendorffa na swego kwatermistrza generalnego. W wyniku tej nominacji Ludendorff zastąpił Falkenhayna, który zapłacił cenę za nieuzyskanie Verdun przez Niemców.

After his appointment, Hindenburg created what was essentially a nation fully oriented to the military. All forms of industry were targeted to the military. This state of affairs became known as the Third Supreme Command. Ludendorff played a very influential role in this and the kaiser, Wilhelm II, was effectively pushed to one side. Ludendorff effectively became head of all things political, military and economic in the state when the senior political figure in the Third Supreme Command (Bethman Hollweg) resigned – though Hindenburg was very much his superior officer.

Ludendorff wanted Germany to remain an aggressive and militaristic nation. he persuaded Wilhelm II to dismiss anyone senior figure who talked of defeat or even of a negotiated peace settlement. Bethman Hollweg was one of the casualties of this. This aggressive stance of Ludendorff’s was seen when Russia pulled out of the war in 1917. The resulting peace settlement, signed at Brest-Litovsk – was exceptionally harsh on the Russians.

The German Spring push of 1918 on the Western Front, is sometimes known as the Ludendorff Offensive. It was Ludendorff’s great plan to launch a decisive blow against the Allies. When it failed, he realised that the war could not be won by Germany, especially as the military might of America was starting to make a major impact. With Hindenburg, Ludendorff transferred power back to the Reichstag in September 1918, and called for a peace settlement. However, Ludendorff changed his mind and called for the war to be pursued. By this time he had lost credibility and Ludendorff was forced to resign on October 26th 1918.

With the German Army defeated and the German people suffering the consequences of the Allied blockade and the flu epidemic that hit Europe, Ludendorff, as a known militarist, felt it prudent to leave Germany. He went to Sweden. Here he wrote numerous articles that stated that the German Army had been ‘stabbed in the back’ by left wing politicians – an idea carried forward and developed by Hitler.

Ludendorff returned to Germany in 1920 and got involved in right wing politics. He participated in the Kapp Putsch of March 1920 and in November 1923, he gave the Nazi Party the credibility it did not have at that time by joining the Munich Putsch. Here was a famed military commander joining a still relatively unknown political party and leader. The putsch was a failure but it propelled Hitler from being a political figure in just Bavaria to a nationwide figure who could count on a German ‘hero’ for support. In June 1924, Ludendorff was elected to the Reichstag representing the Nazi Party. He remained in the Reichstag until 1928. In 1925, Ludendorff stood against Hindenburg for the presidential election in Weimar Germany – but only polled 1% of the votes cast.

After 1928, Ludendorff went into retirement. Here, he concluded that the world’s problems were the result of Christians, Jews and Freemasons. In his later years, many believed Ludendorff to be little more than an eccentric. He rejected Hitler’s offer to make him a field marshall in 1935.

Ludendorff died on December 20th 1937 aged 72. Such was his stature within Germany that Hitler attended his funeral.


Erich Ludendorff: Tactical Genius, Strategic Fool

On a list of historical figures who have left disaster in their wake, few can top Erich Ludendorff. And yet, he was not an incompetent man. On the contrary, he was one of World War I’s most able generals, among the few who recognized that Western Front battlefield tactics would require a fundamental rethinking, especially with regard to combat leadership.

Unfortunately, even here his contribution proved disastrous, as his tactical revolution enabled Germany to hold out far longer than it might have, thereby exacerbating the November 1918 collapse. In the realms of operations, strategy and politics, Ludendorff’s baleful influence wreaked havoc on Germany over the course of the war, while the seeds he planted would eventually support the rise of Adolf Hitler and an even more disastrous German defeat.

Ludendorff was born on April 9, 1865, in the town of Kruszewnia, near Posen, Prussia. Like most of the border towns split between Polish and German ethnicity, Kruszewnia was a hotbed of Prusso-German nationalism. His parents were middle-class but strongly nationalist. And as young Erich gobbled up military histories filled with romantic legends and nationalist nonsense about Prussia’s struggles against Napoléon or its heroic defeat of the “evil French” in the Franco-Prussian War, his nationalistic fervor soon eclipsed that of his parents. As a teen, Ludendorff made the obvious career choice of the German army. He excelled at cadet school and after graduation entered the army as an infantry officer.

At the time, the nobility dominated the army’s officer corps. While there was certainly no room for Jews or members of the lower class, there were considerable opportunities for young, ambitious sons of the middle class, especially if they were bright and diligent and possessed the presence and poise required of a good officer. Ludendorff had all of these qualities and was quickly nominated by his superiors for the Kriegsakademie, the elite Prussian military academy from which the Great General Staff was handpicked.

ten Kriegsakademie was so rigorous that most cadets washed out of the first and second-year courses. By now the culture of both the Kriegsakademie and the General Staff had shifted from the deep strategic analysis that marked the writings of Prussian generals Gerhard von Scharnhorst, August von Gneisenau, and Carl von Clausewitz to an emphasis on such technical aspects as planning, tactics and mobilization. Future Lt. Gen. Leo Geyr von Schweppenburg, who attended the Kriegsakademie immediately before World War I, said as much in a letter to military historian Basil Liddell Hart after World War II:

You will be horrified to hear that I have never read Clausewitz or [Hans] Delbrück or [Karl] Haushofer. The opinion on Clausewitz in our General Staff was that of a theoretician to be read by professors.

But Ludendorff excelled precisely in those tactical and technical areas, and he soon became a junior member of the Great General Staff, as well as one of Alfred Graf von Schlieffen’s most trusted staff officers. His career progressed steadily until 1912, on the eve of World War I, when a major budgetary fight broke out among the General Staff, the Imperial Navy and the Prussian War Ministry.

For more than a decade, the Prussian government had funded a massive buildup of the Imperial Navy to counter the British Royal Navy. The General Staff now sought greater support for the army and its planning obligations, particularly with regard to the Schlieffen Plan (the invasion of France). In the end, the War Ministry sided with the navy, resisting any large-scale enlargement of the army, perhaps out of concern that a strong officer corps might challenge the nobility’s control. Ludendorff led the charge for the General Staff, in the process angering many higher-ups. And when the dust settled in 1913, the General Staff shipped off Colonel Ludendorff to command an infantry regiment in the west.

In late July 1914, the simmering European crisis over the assassination of Archduke Franz Ferdinand, heir to the throne of Austria-Hungary, exploded into war. The Germans immediately invaded France, Belgium and Luxembourg. Ludendorff was assigned as deputy chief of staff to the Second Army under General Karl von Bülow and charged with seizing Liège’s key fortresses, a move that would enable the German right to strike deep into Belgium, then sweep south to encircle the French army.

As Ludendorff rolled forward through complex firefights, he was probably also involved in a number of atrocities, in which German troops shot Belgian civilians (upward of 6,000 by the end of September) in retaliation for the supposed activities of guerrilla fighters known as Franc-tireurs. In the midst of the heavy fighting, Ludendorff led a small group of Germans to the citadel at the heart of Liège, literally knocked on the front door and demanded the surrender of its garrison. One has to wonder how history might have turned if one of the Belgians had done his job and summarily shot Ludendorff for his temerity. Instead, the Belgians surrendered, and he received the coveted Pour le Mérite medal for his actions.

While the Schlieffen Plan unfolded in the West, the operational situation in East Prussia was going to hell in a handbasket, as the Russian army had moved earlier than expected. To make matters worse, General Maximilian “the Fat Soldier” von Prittwitz had panicked and recommended that his Eighth Army abandon East Prussia and retire to Pomerania. Chief of the General Staff Helmuth von Moltke promptly fired Prittwitz, replacing him with retired General Paul von Hindenburg. But while Hindenburg was certainly dependable and unflappable, he wasn’t considered especially bright. So Moltke brought in Ludendorff, brilliant and already a war hero, to be Hindenburg’s chief of staff.

The two hurried east to assume command of the Eighth Army, which the Russians had already badly mauled in a skirmish at Gumbinnen. On arrival, they confronted two invading armies:

General Pavel Rennenkampf’s First Army from the east and General Aleksandr Samsonov’s Second Army from the south. As Prittwitz retired into obscurity, Eighth Army Deputy Chief of Staff Max Hoffmann briefed his new bosses on a plan he had already set in motion.

The Russian First Army had stopped at Gumbinnen, while the Second Army rapidly advanced north. Since the Russians were communicating via uncoded radio transmissions, the Germans had a clear fix on their enemy’s positions. What they didn’t know was that Rennenkampf and Samsonov had been bitter enemies since the 1904–05 Russo-Japanese War and would not be overly inclined to help each other.

Hoffmann recognized that if the German Eighth Army concentrated its strength against one of the opposing forces and screened the other, it could defeat the Russians in detail. Samsonov’s advance obviously made his army the most vulnerable. Hindenburg and Ludendorff saw the advantage and signed off on Hoffmann’s plans. Cavalry units screened Rennenkampf’s First Army, which remained stationary despite having an open road to Königsberg. Meanwhile, the Eighth Army used the rail system to rapidly redeploy south and west. It broke the flank corps of Samsonov’s Second Army, then enveloped and destroyed the entire Russian force.

The deputy had done the work, but Hindenburg and Ludendorff took credit for the Battle of Tannenberg, Germany’s first major victory of the war.

Yet even as the situation stabilized in East Prussia, matters worsened elsewhere in the East. A series of major defeats threatened to knock Germany’s main ally, Austria-Hungary, out of the conflict. To restore the situation in Galicia, Hindenburg, Ludendorff and Hoffmann took command of the Ninth Army, which had been scratched together from Western Front corps and much of the Eighth Army. During heavy fighting, in which the Russians managed to surround three German divisions only to let them slip away again, the bitter foes fought to a standstill. Nevertheless, the confrontation proved one of Ludendorff’s finest hours, as the Ninth Army bought the Austrians enough time to recover and patch together a front.

Hindenburg and Ludendorff insisted Germany should act decisively to drive Russia out of the war. But by then, General Erich von Falkenhayn had succeeded Moltke as chief of the General Staff. Falkenhayn, with a broader strategic vision and perhaps a deeper appreciation of what a push into Russia would entail, demurred. So, while subsequent German offensives inflicted devastating losses on the tsarist enemy, they failed to achieve overall victory.

As to who was correct, no one can say, though it’s worth noting that no invasion from the West deep into the Russian heartland has ever succeeded. By confining the fighting to the borderlands, where the Russians faced serious logistical difficulties, Falkenhayn may well have set the stage for the eventual political collapse and defeat of tsarist Russia in 1917.

As the war stretched into 1916, Falkenhayn and the Hindenburg-Ludendorff duo continued to bicker over German strategy. Ludendorff was not above disloyalty to his superior and tried to sway the imperial regime in favor of an Eastern offensive. But Kaiser Wilhelm II remained loyal to his chief of staff. Then Falkenhayn, who had recognized back in 1914 that Germany could not defeat the forces arrayed against it, made a series of operational blunders.

First, having argued that Germany was engaged in a battle of attrition against Britain, he launched a great offensive against the French at Verdun. That battle bled the French white, but it also exhausted the Germans. As the fighting reached its climax in early June, Russia launched a major offensive against Austria, which promptly collapsed. Falkenhayn had to shut down Verdun and rush reinforcements east to shore up the Austrians.

Adding to his woes, in mid-June the British began preparatory bombardments on the Somme. Two weeks later their troops went over the top. On July 1, the first day of battle, they took a disastrous 60,000 casualties. But thereafter the weight of British artillery coupled with unimaginative German tactics, which demanded that soldiers hold every foot of ground, led to equally heavy casualties among the Germans—losses they could ill afford. Romania’s declaration of war in August further compounded the Central Powers’ strategic difficulties.

With the Reich in desperate straits, Kaiser Wilhelm finally yielded to political pressure and replaced Falkenhayn with Hindenburg and Ludendorff. From that point on, Ludendorff became the true driving force behind the German war effort, as Hindenburg deferred to him on virtually every decision.

The Germans faced a desperate situation in the West. “The battle of materiel,” as Ludendorff termed it, was even more serious. On the Somme, British attacks were imposing huge losses on the German army. Also that fall, the French launched a sharp offensive that would regain much of the ground they had lost at Verdun. One of Ludendorff’s first actions was to visit the Western Front to see for himself what was happening. He sought input from both senior officers and frontline commanders. “I attached the greatest importance to verbal discussion and gathering direct impression on the spot,” he later noted in his memoirs.

The loss of ground up to date appeared to me of little importance in itself. We could stand that, but the question how this, and the progressive falling off of our fighting power of which it was symptomatic, was to be prevented was of immense importance…. On the Somme, the enemy’s powerful artillery, assisted by excellent aeroplane observation and fed with enormous supplies of ammunition, had kept down our own fire and destroyed our artillery. The defense of our infantry had become so flabby that the massed attacks of the enemy always succeeded. Not only did our morale suffer, but in addition to fearful wastage in killed and wounded, we lost a large number of prisoners and much materiel….I attached great importance to what I learned about our infantry…about its tactics and preparation. Without doubt it fought too doggedly, clinging too resolutely to the mere holding of ground, with the result that the losses were heavy. The deep dugouts and cellars often became fatal mantraps. The use of the rifle was being forgotten, hand grenades had become the chief weapons, and the equipment of the infantry with machine guns and similar weapons had fallen far behind that of the enemy.

From the chiefs of staff he visited, Ludendorff demanded complete and accurate briefings rather than “favorable report[s] made to order.” Based on a thorough lessons-learned analysis, he then fundamentally recast the German army’s defensive philosophy. By late 1916 his staff and field officers had developed the first modern defensive warfare doctrine for the era of machine guns and artillery. This new doctrine rested on the concept of holding frontline positions lightly with machine gunners, with successively stronger defensive positions echeloned in depth. By now artillery was the great killer on the Western Front, so Ludendorff concentrated German reserves and defensive positions in rear areas, out of range of all but the heaviest Allied guns.

The emphasis shifted from the trench lines to well-camouflaged strong points that would shield the defenders from observation and bombardment. The deeper the enemy worked his way into these defenses, the more resistance he would encounter and the farther he would stray from his own artillery support. The new doctrine also demanded that battalion commanders and their subordinates, down to junior officers and NCOs, exercise initiative on the battlefield and not wait for directions from above.

What is particularly impressive about these changes is that they were put into practice within two months of their inception. On December 1, the German army published The Principles of Command in the Defensive Battle in Position Warfare. Ludendorff and the General Staff further ensured the new doctrine was inculcated at all leadership levels, requiring even senior commanders and staff officers to attend courses introducing the methods. These tactical reforms represented the building blocks of modern war. And they were to play a major role in German defensive successes on the Western Front in 1917: first, in defeating the Nivelle Offensive in April, nearly breaking the French army in the process and second, in thwarting Field Marshal Sir Douglas Haig’s heavy-handed offensive at Passchendaele, Belgium, in late summer and fall.

To further reduce the strain on the army, Ludendorff ordered a major withdrawal to curtail the line the army had to defend on the Western Front. During Operation Alberich, named for the vicious dwarf of the Nibelungen saga, the withdrawing Germans completely destroyed more than 1,000 square miles of French territory. Astonishingly, they filmed their performance. As General Karl von Einem, commander of the Third Army, described the footage: “We saw factories fly into the air, rows of houses fall over, bridges break in two—it was awful, an orgy of dynamite. That this is all militarily justified is unquestionable. But putting ten on film—incomprehensible.” The Allies would not forget at Versailles. Nevertheless, the operation did free up 10 German divisions.

At the time Ludendorff was implementing his extraordinary improvements to the army’s tactical abilities and short-term strength—and thus, Germany’s ability to prolong the war—he was also pushing for a series of strategic and political decisions that would ultimately seal Germany’s fate.

Strategically, Ludendorff supported the Imperial Navy’s efforts to resume unrestricted submarine warfare, whatever its impact on the United States. The Germans had launched their first unrestricted U-boat campaign in 1915. The result, particularly the sinking of RMS Lusitania on May 7, had pushed America to the brink of war. Only the desperate intervention of Chancellor Theobald von Bethmann Hollweg persuaded Kaiser Wilhelm to halt the campaign. The navy forced the issue again in the fall of 1916, however, presenting figures that suggested unrestricted submarine warfare would bring Britain, the engine of the Allied cause, to its knees. But the navy’s research was bogus—a case of figures lie and liars figure.

The truth was that unrestricted submarine warfare would almost immediately bring the United States into the war. Here again, Ludendorff threw his weight behind the navy’s arguments by insisting the United States was incapable of fielding an effective army, much less deploying it to Europe to fight on the Western Front. His comment to a senior industrialist in September 1916 sums up his understanding of strategy: “The United States does not bother me…in the least I look upon a declaration of war by the United States with indifference.” Even more astonishing is that in the fall of 1916 Ludendorff było seriously worried that Holland or Denmark might enter the war on the Allied side.

On Feb. 1, 1917, the Germans unleashed their U-boats, and in April the United States declared war. By July 1918, the Americans had four divisions (the equivalent of eight European divisions) in the field, and 250,000 doughboys were arriving in France every month. German submarines had not sunk a single American troop transport. The U-boat offensive had failed. It remains one of the more disastrous strategic decisions in human history.

Politically, Ludendorff continued to meddle in the Reich’s internal affairs. In July 1917 he forced out Bethmann Hollweg and persuaded Kaiser Wilhelm to replace the chancellor with a cipher, Georg Michaelis. The army soon found itself battling strikes, fomented by the military spending demands Ludendorff was putting on the economy, and food riots, exacerbated by the government’s flawed agricultural policies. To end the strikes, the army drafted obstreperous munitions workers, which only served to further lower morale among the troops.

Russia’s collapse in the wake of the Bolshevik revolution, coupled with victory over the Italians at Caporetto in October, afforded the Germans a window of opportunity. In the fall of 1917, the General Staff, under Ludendorff’s guidance, applied aspects of the defensive doctrine to offensive operations. By the early winter of 1918, they had invented modern decentralized combined-arms warfare and trained substantial units in the new tactics. Gambling that this development would secure German victory before the gathering might of the United States could shift the momentum in the Allies’ favor, Ludendorff readied his armies for a series of spring offensives. Interestingly, he drew few units from the now quiescent Eastern Front. Ludendorff left the Eastern army in place for two reasons: first, because troops were deserting in large numbers as they moved from east to west, and second, because throughout the spring and summer of 1918 Ludendorff continued to pursue megalomaniacal goals in the East that rivaled Hitler’s ambitions two decades later.

Although Ludendorff managed to build an extraordinary, albeit fragile, force for his coming offensive, he did not have the slightest idea what its operational goals should be. When asked as much by Crown Prince Rupprecht of Bavaria, group commander of the northern forces along the Western Front, Ludendorff testily replied: “I object to the word ‘operations.’ We will punch a hole into [their line]. For the rest we shall see. We also did it this way in Russia.” And that is precisely what the Germans, under Ludendorff’s direction, did. Their impressive battlefield gains were completely devoid of strategic and operational benchmarks, and they constructed no defenses to maintain the greatly expanded front.

Moreover, to make these gains, the Germans took nearly a million casualties—far heavier offensive losses than those suffered by the Allies earlier in the war. By the summer of 1918, the German army could no longer defend itself on the Western Front. On July 15, Ludendorff launched a major offensive, code-named Peace Storm, against Reims. His troops encountered well-prepared French lines deployed in defense-in-depth echelons. The offensive failed.

By now the balance was shifting drastically against the Germans. The first Allied blow came on July 18, when a combined Franco-American offensive hit ill-prepared German defenses along the Marne salient. The resulting loss of ground that the Germans had taken at the end of May was the first sign of disasters to come. Three weeks later, the British, led by Canadian and Australian corps, struck German defensive positions outside Amiens, forcing them into retreat by midmorning. Fleeing soldiers tried to discourage reinforcements from restoring the situation. Ludendorff was later to describe August 8 as the “black day” of the German army.

Worse followed. The British army mounted the bulk of late summer and early fall Allied offensives, while the American army increasingly made its presence known. A round of major pushes by the British, Canadians and Australians drove back the German army deep into Belgium. The continuous heavy fighting was exhausting Ludendorff’s men: Companies were down to less than 30 men, regiments to barely 100. Half a million troops ultimately deserted, and the rear area gave out. By October, Germany’s allies were collapsing one after another.

Once again, Ludendorff displayed neither leadership nor strategic sense. In September he began casting about for someone to blame for the looming German defeat. His initial target was his staff. By early October, he had shifted the blame to the liberals and socialists. As the German political, strategic and operational situation spiraled out of control, Ludendorff himself approached a complete breakdown. On October 26, the Kaiser dismissed him. Disguising himself in a false beard, Ludendorff fled to Sweden to write his extraordinarily dishonest memoirs.

Ludendorff’s postwar career was no more propitious for German history. He was an early and enthusiastic proponent of Dolchstos, the infamous social legend that Communists and Jews had somehow managed to stab an unbeaten German army in the back and cause the Reich’s downfall. Thus, to a large extent, Germany’s military leadership escaped responsibility for the catastrophic defeat of the German army on the Western Front. Not surprisingly, in the postwar period Ludendorff became an ardent supporter of radical nationalist parties, lending his name to the Nazis and confronting the police lines with Hitler during the infamous Beer Hall Putsch of November 1923. Although he later broke with the Nazis, the damage had already been done: Ludendorff had provided an unknown street agitator with considerable political legitimacy.

As a commander, Ludendorff represented the strengths and weaknesses of the German army. “In my final analysis on Ludendorff,” notes David Zabecki, the foremost historian of Germany’s 1918 offensives, “I have to conclude that in many ways he was a reflection of the German army as a whole in the first half of the 20th century: tactically gifted, operationally flawed and strategically bankrupt.”

For further reading, Williamson Murray recommends: Ludendorff’s Own Story, August 1914–November 1918, by Erich von Ludendorff The First World War: Germany and Austria-Hungary, 1914–1918, by Holger Herwig and The German 1918 Offensives, by David T. Zabecki.

Originally published in the October 2008 issue of Military History. Aby się zapisać, kliknij tutaj.


Ludendorff, Erich

Ludendorff, Erich (1865�), German general.Ludendorff embodied two of the twentieth century's shaping events: German imperialism and total war. As a young General Staff officer his outspoken advocacy of engaging the army earned him a punitive transfer. On the outbreak of World War I, he was the architect of the victory over the Russians at Tannenberg (August 1914), while serving as chief of staff to Paul von Hindenburg. Through political intrigue and battlefield victories the ambitious, mercurial Ludendorff sought to become chief of staff of the German Army. When Erich von Falkenhayn was dismissed in 1916, Hindenburg became supreme military commander and Ludendorff his deputy—reflecting the doubts about Ludendorff's character that permeated the German hierarchy.

Ludendorff galvanized what remained of Germany's human and material resources behind the war effort. He also overhauled the army's tactical doctrines. In domestic politics, he orchestrated the dismissal (July 1917) of Chancellor Bethmann Hollweg and dominated his successors. With the collapse of Russia, Ludendorff extended German power far eastward in the vindictive Peace of Brest‐Litovsk. But his deficiencies as a general brought about his downfall. Ludendorff's spring 1918 offensives in the west lacked strategic objective and exhausted Germany's fighting power. With the Allies on the offensive, Ludendorff in September demanded an armistice. He was dismissed by the new government. In the Weimar Republic, he took part in two unsuccessful rightist putsches𠅋y Friedrich Kapp (1920) and Adolf Hitler (1923)𠅊nd became an outspoken 𠇊ryan” racist.
[See also World War I: Military and Diplomatic Course.]

Covelli Barnett , The Swordbearers: Studies in Supreme Command in the First World War , 1963.
Norman Stone , Ludendorff, in The War Lords: Military Commanders of the Twentieth Century , ed. M. Carver, 1976, pp. 73�.

Cytuj ten artykuł
Wybierz styl poniżej i skopiuj tekst do swojej bibliografii.

John Whiteclay Chambers II "Ludendorff, Erich ." Oxford Companion to American Military History. . Encyklopedia.com. 18 czerwca 2021 < https://www.encyclopedia.com > .

John Whiteclay Chambers II "Ludendorff, Erich ." Oxford Companion to American Military History. . Encyklopedia.com. (18 czerwca 2021 r.). https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/ludendorff-erich

John Whiteclay Chambers II "Ludendorff, Erich ." Oxford Companion to American Military History. . Retrieved June 18, 2021 from Encyclopedia.com: https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/ludendorff-erich

Style cytowania

Encyclopedia.com umożliwia cytowanie wpisów referencyjnych i artykułów zgodnie z popularnymi stylami Stowarzyszenia Języków Współczesnych (MLA), The Chicago Manual of Style i American Psychological Association (APA).

W narzędziu „Cytuj ten artykuł” wybierz styl, aby zobaczyć, jak wyglądają wszystkie dostępne informacje po sformatowaniu zgodnie z tym stylem. Następnie skopiuj i wklej tekst do swojej bibliografii lub listy cytowanych prac.


Was Erich Ludendorff any form of nobility?

Erich Ludendorff was the most powerful German general at the end of the First World War, achieving practically dictator status from 1916 on.

A very common mistake is to posthumously nobilitate Erich Ludendorff unjustly to the apparently expected "Erich von Ludendorff".

"Expected" here as most of the military officers were indeed members of the aristocracy and carrying a nobiliary particle in their names like the most frequent von lub zu etc. His nominally senior partner in OHL leadership Paul von Hindenburg being just the next best example.

Ludendorff never had that von as part of his name. But he was born right into a family that had vast connections into the nobility. Quite a few members were indeed nobility.

Ludendorff was born on 9 April 1865 in Kruszewnia near Posen, Province of Posen, Kingdom of Prussia (now Poznań County, Poland), the third of six children of August Wilhelm Ludendorff (1833–1905). His father was descended from Pomeranian merchants who had achieved the prestigious status of Junker.
Erich's mother, Klara Jeanette Henriette von Tempelhoff (1840–1914), was the daughter of the noble but impoverished Friedrich August Napoleon von Tempelhoff (1804–1868) and his wife Jeannette Wilhelmine von Dziembowska (1816–1854), who came from a Germanized Polish landed family on the side of her father Stephan von Dziembowski (1779–1859). Through Dziembowski's wife Johanna Wilhelmine von Unruh (1793–1862), Erich was a remote descendant of the Counts of Dönhoff, the Dukes of Duchy of Liegnitz and Duchy of Brieg and the Marquesses and Electors of Brandenburg.

He later even married Mathilde von Kemnitz and while the above excerpt mainly lists his maternal lines of nobility, his merchant father also had ties going back to a king of Sweden.

That should make him a (distant?) member or at least descendent of the houses of Vasa and Jagiello.

In a forum someone claims to be a family member and shares the detail that Kaiser Wilhelm II wanted to ennoble Ludendorff, invited him to an audience to discuss the proceedings, but Ludendorff is said to have declined the offer. (War Ludendorff adelig?)

Erich Ludendorff was born to be a soldier: Both his father and maternal grandfather had been officers in the Prussian cavalry. But Erich Ludendorff was not born to be a general. In Prussia (the dominant state in the cluster of Germanic states that would unify into the nation of Germany in 1871) generals came from the nobility. A person of noble birth was marked by the designation "von" before his last name. Ludendorff, born on April 9, 1865, was a commoner, raised in a struggling family that lived in the province of Posen. To reach the top of the German armed forces, he would have to work unrelentingly—and that is what he did.

This is confusing. Teraz von is not strictly necessary for being nobility, just incredibly "common" in those circles (excuse the pun).

Was he not nobility from birth? If not: why not, given the genealogy? Zrobił he have the "title" of Junker, designating a very low rank within the nobility?


Obejrzyj wideo: 2000452 Аудиокнига. Алданов Марк Александрович. Портреты. Эрих Людендорф