Imperialny harem Imperium Osmańskiego służył sułtanowi na więcej niż jeden sposób

Imperialny harem Imperium Osmańskiego służył sułtanowi na więcej niż jeden sposób


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Cesarskim haremem epoki osmańskiej była kolekcja żon, służących i konkubin sułtana, których czasami było setki. Niektóre były zwykłymi zabawkami lub służyły do ​​produkcji spadkobierców, podczas gdy inne urosły do ​​wielkiej władzy i wpływów.

Termin „harem” przywodzi na myśl obraz pokoju pełnego pięknych kobiet, których jedynym celem w życiu było zadowolenie seksualne porywacza. Ten obraz mógł być inspirowany haremami Imperium Osmańskiego z XVI i XVII wieku. Jednak członkowie haremu byli dla sułtana czymś więcej niż tylko seksualnymi zabawkami.

Istniejący między 1299 a 1920 r. harem sułtana osmańskiego składał się z żon, służących, krewnych sułtana i konkubin. Kobiety w haremie odgrywały znacznie większą rolę niż zwykłe zabawianie sułtana, a niektóre miały nawet swój udział w rządzeniu potężnym imperium osmańskim. Okres znany jako „panowanie kobiet” lub Kadinlar Sultanati widziałem harem kobiet odgrywających ważną rolę w rządzie osmańskim, prowadząc je do zdobycia większej władzy niż kiedykolwiek wcześniej.

Harem, Fernand Common

Duży harem, wielka moc

Harem był ostatecznym symbolem władzy i bogactwa sułtana. Jego posiadanie kobiet i eunuchów, głównie jako niewolników, świadczyło o jego bogactwie i sprawności. Instytucja haremu została wprowadzona w tureckim społeczeństwie wraz z przyjęciem islamu, pod wpływem arabskiego kalifatu, który usiłowali naśladować Osmanowie.

Większość mężczyzn i kobiet w haremie została kupiona jako niewolnicy, aby zapewnić posłuszeństwo, jednak niektórzy pozostali wolni. Głównymi żonami, zwłaszcza poślubionymi w celu umocnienia osobistych i dynastycznych sojuszy, były wolne kobiety. Niewolnicy, wolni mężczyźni i kobiety otrzymali wykształcenie w haremie. Pod koniec ich edukacji mężczyźni i kobiety byli małżeństwem. Następnie mężczyźni zostali wysłani do zajmowania stanowisk administracyjnych w prowincjach imperium.

Z powodu tej praktyki tylko niewielka liczba kobiet została wybrana, aby stać się częścią osobistego haremu konkubin sułtana. Tą grupą kobiet rządzili Ważny Sułtan, zazwyczaj własna matka sułtana.

Jeszcze mniejsza liczba kobiet zostałaby wybrana na ulubienice sułtana, czyli hasekis. Nawet te kobiety mogłyby zostać wybrane do zamążpójścia lub wysłane jako prezenty dla cenionych członków elity osmańskiej, to znaczy, gdyby nie miały stosunków seksualnych z samym sułtanem.

Dorotheum Josepha Himmela, 1921. Pokazuje hierarchię w haremie

Pierwsza Dama Haremu

Najpotężniejsza kobieta w haremie, Ważny sułtan , byłaby żoną lub konkubiną ojca sułtana i awansowała do najwyższej rangi w haremie.

Żadna dama dworska nie mogła opuścić ani wejść na teren haremu bez pozwolenia Ważny sułtan a dworscy eunuchowie odpowiadaliby jej bezpośrednio. ten Ważny sułtan była również odpowiedzialna za edukację syna w zawiłościach polityki państwa. Często była proszona o interwencję w sprawie decyzji syna również jako członek dworu cesarskiego.

Kolejnymi najpotężniejszymi kobietami w haremie byłyby konkubiny, które awansowały w szeregach, by osiągnąć tytuły Gozde (ulubiony), Ikbal (Szczęście) lub Kadin (Kobieta/Żona). Tradycyjnie sułtan mógł mieć tylko te cztery jako swoich faworytów i miały one równoważną rangę legalnych żon sułtana w hierarchii haremu. Dostali mieszkania w pałacu, a także służbę i eunuchów.

  • 20 000 kobiet i 100 000 wykastrowanych mężczyzn w służbie cesarza: cesarski harem Chin
  • W zakazanym miejscu: ukryte życie w haremie
  • Topkapi – Pałac Marzeń i Łez Imperium Osmańskiego

Portret Emetullaha Rabii Gülnuş Sułtan, Valide Sultan Imperium Osmańskiego, 1695-1715. Była ostatnią cesarską konkubiną, która została legalnie poślubiona sułtanowi osmańskiemu.

Funkcja reprodukcyjna haremu

Zwyczajowo harem konkubin, obok legalnych żon, służył do rozmnażania; służył podkreśleniu patriarchalnej władzy sułtana. Jednak niewolnice, w przeciwieństwie do prawowitych żon, nie miały rozpoznanego rodowodu.

Obawiano się, że legalne żony mają żywotny interes w awansowaniu własnych synów, co prowadziło do nielojalności wobec sułtana. Dlatego konkubiny były bardziej godne zaufania, jeśli chodzi o rodzenie synów, ponieważ nie mogły być zainteresowane promocją swoich dzieci, ponieważ nie miałoby to wpływu na nie jako matki.

Dzięki tej praktyce konkubiny były postrzegane jako bardziej uzasadnione źródło synów, ponieważ nie było możliwości zdrady ze strony żon. Chociaż konkubiny mogły zyskać przychylność sułtana, nigdy nie zdołały dojść do władzy politycznej ani uzyskać legitymacji w rodzinie królewskiej.

Pocztówka Harem, Lehnert i Landrock

Zatrudnienie eunuchów

Chociaż te kobiety odgrywały ważną rolę w haremie, były tylko połową równania. Eunuchowie stanowili integralną drugą połowę haremu. Eunuchów uważano za mniej niż mężczyzn z powodu okaleczenia ich genitaliów. W związku z tym nie byli w stanie dać się skusić kobietom z haremu i dlatego wierzono, że pozostaną lojalni wobec sułtana i nie będą stanowić zagrożenia dla świętości haremu.

Eunuchowie byli zwykle niewolnikami lub jeńcami wojennymi, którzy zostaliby wykastrowani przed okresem dojrzewania i skazani na życie w niewoli. Wszyscy eunuchowie zostali wykastrowani w drodze na targi niewolników przez ich chrześcijańskich lub żydowskich oprawców, ponieważ islam zabraniał praktyki kastracji, ale nie używania wykastrowanych niewolników. Podobnie niewolnice haremu składałyby się głównie z białych chrześcijańskich dziewcząt, ponieważ muzułmańskim kobietom zabroniono stawania się konkubinami.

  • Dziesięć niezwykłych starożytnych tradycji, które dzisiaj nie będą się rozwijać
  • Hurrem Sultan, Wesoła Róża Sulejmana I i Potężna Kobieta Imperium Osmańskiego
  • Ujawnienie tożsamości pierwszej kobiety-władcy Egiptu. Podpowiedź: to NIE było Hatszepsut

Strażnik Haremu, Frank Duveneck, ok. 1880 r

W haremie istniała hierarchia eunuchów, podobnie jak hierarchia kobiet: pierwsi byli czarni eunuchowie lub sandali, podczas gdy drugi i trzeci poziom składał się zwykle z białych niewolników i eunuchów. To rozróżnienie jest bezpośrednio związane z poziomem okaleczenia męskich genitaliów.

Pierwsza klasa czarnych eunuchów miałaby usunąć zarówno penisa, jak i jądra, podczas gdy biali niewolnicy zostaliby z jądrami, a część ich penisa zostałaby usunięta.

Czarni eunuchowie, ze względu na brak części, mieli służyć w haremie i chronić znajdujące się tam kobiety. Ci eunuchowie służyliby pod Kizlar Agha lub „naczelny czarny eunuch”. I odwrotnie, biali eunuchowie byliby trzymani z dala od kobiet i przydzielani do ról w rządzie.

Zachodni widok haremu

W późniejszej historii Imperium Osmańskiego harem stał się romantyczny przez chrześcijański zachód. W 1861 roku francuska malarka Henriette Browne, która towarzyszyła mężowi w podróży dyplomatycznej do Konstantynopola, wywołała sensację, gdy wystawiła w Paryżu jeden ze swoich obrazów przedstawiających wnętrze cesarskiego haremu.

W przeciwieństwie do naszych współczesnych myśli o haremach, ten obraz przedstawiał raczej oswojoną scenę zawoalowanych kobiet w długich szatach rozmawiających pod rzędem ozdobnych łuków, ale był to pierwszy widok naocznego świadka wnętrza haremu na zachodzie. Z powodu tej sensacji harem był postrzegany jako atrakcja turystyczna do końca imperium osmańskiego w 1920 roku.


Harem osmańskiego sułtana

Niektórzy uważają, że Harem był rodzajem więzienia, pełnego kobiet trzymanych wyłącznie dla przyjemności sułtana. To po prostu nieprawda. Harem był dosłownie kwaterą rodzinną sułtana. Był to odosobniony obszar w pałacu, w którym mieszkał sułtan i wszyscy członkowie jego rodziny.

Ucz się od naszego doskonałego przewodnika eksperta, Serif Yenen.

Wszystkie tajemnicze szczegóły tureckiej kultury i historii zostaną wyjaśnione podczas niesamowitych wycieczek Serif, zarówno wirtualnie, jak i na żywo. Serif zawsze dzieli się swoją ogromną wiedzą na temat 40-letniego doświadczenia w odkrywaniu swojego miasta, Stambułu i piękna kolorowych tureckich regionów.

Mieszkańców haremu można podzielić na trzy grupy: 1) członkowie rodziny królewskiej, 2) strażnicy i 3) konkubiny, z których część była sługami rodziny królewskiej.

Wśród członków rodziny sułtana znaleźli się: jego matka, jego oficjalne żony (maksymalnie cztery), jego synowie do czasu oddania do służby państwowej, córki i siostry do ślubu oraz pokojówki, służące i strażnicy rodziny królewskiej . Ponadto dzieci sułtana otrzymywały prywatną edukację od wychowawców przywiezionych do haremu.

Głową haremu była zawsze matka sułtana, Valide Sultan (Królowa Matka). Miała ogromny wpływ na wszystko, co działo się w Haremie i często jej wpływ rozciągał się także na jej syna, sułtana.

Bezpieczeństwo Haremu zapewniali czarni eunuchowie. Ci mężczyźni byli niewolnikami przywiezionymi z Afryki, wykastrowanymi i oddanymi na służbę kobietom z Haremu.

Dlaczego konkubiny były potrzebne?

Jak zobaczymy nieco później, impuls do dostarczania konkubin do Haremu był pośrednio związany z determinacją państwa, by powstrzymać wybuch wojen domowych. Państwo było tak zdeterminowane, aby utrzymać porządek, że dołożyło wszelkich starań, aby uniknąć niepokojów społecznych. Na przykład, począwszy od XV-wiecznych rządów sułtana Mehmeda II, książęta wstępując na tron ​​​​mogli swobodnie zabijać swoich braci, aby wyeliminować możliwość roszczeń ocalałych synów do tronu. To śmiertelne ćwiczenie trwało w Imperium Osmańskim do czasu, gdy na tron ​​wstąpił sułtan Ahmed I na początku XVII wieku.

Innym sposobem unikania przez państwo niepokojów społecznych była ścisła obrona prywatności sułtanów i ich administracji. Poprzez szkolenie niemuzułmanów, od dzieciństwa, by służyli jako urzędnicy państwowi, zamiast zatrudniać dobrze znanych miejscowych z potężnych rodzin muzułmańskich, publiczna wiedza o zwyczajach i zachowaniu sułtanów i ich administracji była ściśle strzeżona. Oczywiście niemuzułmańskie dzieci, które zostały wybrane z odległych chrześcijańskich wiosek, przeszły na islam wkrótce po tym, jak zostały zwerbowane. Wreszcie służba konkubin w Haremie była niewątpliwie jednym z najskuteczniejszych sposobów, w jaki państwo utrzymywało pokój w kraju. Proces, dzięki któremu dziewczęta stały się żonami sułtanów, był kluczowy dla tych wysiłków. Ogólnie rzecz biorąc, sułtani nie poślubiali miejscowych muzułmańskich dziewcząt ani nie sprowadzali miejscowych muzułmańskich dziewcząt do haremu jako konkubin. Jak wspomniano wcześniej, konieczne było zapobieganie bliskim kontaktom z mieszkańcami mieszkającymi poza pałacem, którzy mogliby ujawnić zbyt wiele „poufnych informacji” i narazić sułtanów na plotki i publiczną analizę. Z nielicznymi wyjątkami sułtani poślubiali piękne, dobrze wykształcone konkubiny, które początkowo były niemuzułmanami, ale przeszły na islam po wejściu do haremu. Z tego powodu rekrutacja „najlepszych i najzdolniejszych” niemuzułmańskich dziewcząt do haremu i szkolenie ich na potencjalne żony sułtanów była przez wieki zinstytucjonalizowana.

Kim były konkubiny, niewolnice?

Pałac często kupował dla Haremu piękne, młode dziewczyny. Jeszcze inne dziewczęta zostały wzięte do niewoli jako niewolnice po podbojach wojskowych lub zostały przekazane jako prezenty sułtanowi przez zagranicznych dygnitarzy. Kiedy te dziewczyny weszły do ​​Haremu, zostały dokładnie zbadane i ocenione. Wszystkie ostatecznie nawróciły się na islam, otrzymały muzułmańskie imiona i były szkolone na potencjalne żony najpierw sułtana, a później wysokich urzędników państwowych.

Wśród konkubin w haremie istniały cztery główne klasy: 1) Odalık (sługi), 2) Gedikli (jeden z dwunastu osobistych sług sułtana), 3) İkbal lub Gözde („ulubieni”, którzy rzekomo mieli romanse z sułtanem) , oraz 4) Kadın lub Haseki Sultan (żony, które urodziły sułtanowi dzieci).

Kiedy jej syn wstąpił na tron, po śmierci ojca, sułtan Haseki Sultan został awansowany na Valide Sultan. Stała się wtedy najważniejszą kobietą w pałacu. Po niej, w kolejności ważności, były siostry sułtana.

Kolejnymi najbardziej wpływowymi kobietami, mieszkającymi w Haremie, były cztery żony sułtana. Ich „ranga” została zadekretowana przez chronologię urodzeń ich synów. Wszystkie żony miały prawa małżeńskie z sułtanem i miały własne mieszkania w Haremie. Wśród nałożnic „Ulubieni” również otrzymywali własne mieszkania. Wszystkie inne konkubiny spały jednak w dormitoriach.

Konkubiny otrzymywały instrukcje zgodnie z ich postrzeganymi talentami. Mogli nauczyć się grać na instrumencie muzycznym, śpiewać, tańczyć, pisać, haftować lub szyć. Mogli także jeździć na przejażdżki rekreacyjne krytymi powozami, z których mogli wyjrzeć zza zasłon i zasłoniętych okien. Pozwolono im również organizować przyjęcia nad Bosforem lub wzdłuż Złotego Rogu.


Osmański Harem – konkubiny, odaliski i eunuchowie

Fascynujący świat pięknych kobiet, które żyły po to, by zadowolić i zabawiać sułtana na osmańskim dworze w otoczeniu wykastrowanych niewolników.

W XVI i XVII wieku dwór osmański znany był z bogactwa i ekstrawaganckich praktyk. Wśród przywilejów sułtana było prawo do posiadania tylu kobiet, ile mu się podobało, choćby tylko na jedną noc. Z tego powodu dwór pozostawił do dyspozycji sułtana setki najpiękniejszych kobiet cesarstwa zamknięte w wydzielonym obszarze pałacu. Z wolnym czasem i niezwykłą urodą panie te miały na myśli tylko jedno – zadowolić swojego sułtana i być może stać się kimś więcej niż tylko służącą.

Hierarchia Haremu

Dziewczęta, które przyjeżdżały do ​​haremu, były zwykle kupowane na targach. Zostali porwani lub dobrowolnie sprzedani przez rodziców, próbując uciec przed biedą. Dla wielu dziewcząt sprzedaż jako niewolnice na dworze była szansą na luksusowe życie i wykształcenie. Jednak za złotymi żyrandolami, piękną biżuterią i gładką satyną kryła się rywalizacja i intrygi, ponieważ hierarchia haremu była bardzo surowa i zorganizowana.

Nowe dziewczyny nazywano odaliskami, ale jeśli były wystarczająco piękne i miały potencjał, by zostać zaprezentowane sułtanowi, uczono by je między innymi poezji, etykiety, sztuk erotycznych, technik rozrywkowych i tańca. Ci, którzy nie byli wystarczająco dobrzy, stali się zwykłymi sługami. Hierarchiczna organizacja haremu została podzielona na pięć pozycji:

  • Valide Sultana – była najważniejszą kobietą na dworze osmańskim, była matką sułtana i miała wielkie wpływy polityczne, ponieważ była odpowiedzialna za edukację sułtana
  • Kadins – ulubione kobiety sułtana i miały pewne przywileje, takie jak eunuchowie tylko po to, by im służyć i oddzielne mieszkania. Ich przywileje były równorzędne z przywilejami żon
  • Ikbal – ulubione konkubiny, które urodziły dziecko płci męskiej
  • Konkubiny – piękne kobiety, które mieszkały w haremie i przynajmniej raz zostały przedstawione sułtanowi. Ponieważ było tak wiele kobiet, konkubina mogła nigdy nie zobaczyć sułtana więcej niż raz lub dwa razy, ale powinna pozostać w haremie przez całe życie, na wypadek gdyby ponownie poprosił o nią. oraz
  • Odalisques – dziewicze niewolnice kupione na targu. Tylko najpiękniejsze z nich zostałyby wyszkolone w sztukach seksualnych, rozrywce i etykiecie, aby zostać przedstawionym sułtanowi i zostać konkubiną. Jeśli za dziewięć lat sułtan nie poprosi o nie, mogą opuścić harem, aby się pobrać.

Eunuchowie osmańskiego dworu

Eunuchowie byli niewolnikami odpowiedzialnymi za harem. Powinni pilnować i służyć damom oraz być lojalni wobec sułtana. Ponieważ tradycja muzułmańska zabraniała mężczyznom przebywania wśród innych mężczyzn, eunuchów poddano kastracji, a ich intymne części ciała usunięto tuż przed okresem dojrzewania w bolesnym procesie, który wymagał użycia brzytwy i wrzącego oleju do przyżegania. Nie byli uważani za mężczyzn, ale pół mężczyzny i pół kobiety i dlatego mogli wejść do haremu bez uwodzenia przez dziewczyny.

Przeważnie eunuchami byli czarni niewolnicy schwytani w dżunglach Sudanu, Abisynii i części Egiptu, wykastrowani podczas podróży i sprzedani na rynkach Morza Śródziemnego. Rola wyższych rangą eunuchów była bardzo ważna na dworze, ponieważ służyli jako posłańcy między Walidem a sułtanem, zabierali wybrane kobiety do pokoju sułtana, kupowali nowe odaliski na rynku i odpowiadali za królewskie uroczyste wydarzenia.

Życie w Haremie

Niektórzy mogą sobie wyobrazić, że bycie niewolnikiem i potrzeba podporządkowania się seksualnym pragnieniom sułtana była raczej absurdalna, ale odniesienia historyczne przedstawiają życie w haremie jako radosne i przyjemne. Kobiety miały do ​​dyspozycji luksusowe ubrania, biżuterię, służbę i wystarczająco dużo czasu, aby tańczyć, recytować poezję i masować się nawzajem. Często też się kąpały i spędzały większość czasu na urodzeniu i upiększaniu poprzez nakładanie makijażu i golenie okolic łonowych. Ponieważ w haremie było tak wiele kobiet, a wiele z nich spędziło długi czas bez spotkania z sułtanem, mówi się, że były wśród kobiet praktyki seksualne i trochę nieuniknionej rywalizacji.

Zniesienie haremu

Kiedy Imperium Osmańskie upadło w 1909 roku, bramy haremu zostały otwarte, a kobiety mogły wrócić do swoich ojców, braci lub krewnych. Co ciekawe, wiele kobiet nie chciało wracać do swojego wolnego, ale biednego życia. Pomimo zniesienia haremu, pozostaje on dobrze i żywy w wyobraźni większości mężczyzn.


Kuchnia osmańska, Sekrety kobiet w haremie

Dzięki tętniącej życiem scenie kulinarnej Turcja stała się obecnie nową mekką międzynarodowych smakoszy. Wyrafinowana kuchnia turecka łączy kuchnię śródziemnomorską z potrawami i przyprawami z Bliskiego Wschodu i Azji Środkowej oraz ma fascynującą, bogatą i dogłębną historię. Podczas chwalebnych dni przedtureckich Imperium Osmańskie, kobiety mistyk Harem nie tylko odgrywał ważną rolę w polityce, ale także w kuchni.

Wyłącznie, gdyby były „okiem sułtana”, Padyszach Gozdesii urodzili syna, mieliby ogromne moce. Te moce rządziły Pałacem i tym, co gotowano w kuchniach Pałacu Królewskiego, które służyły ponad tysiącom ludzi i miały wpływ na całe międzykulturowe Imperium. Gdy Imperium Osmańskie rozszerzyło się i podbiło kolejne terytoria, wybrane kobiety z nowych ziem zostały sprowadzone do Pałacu i do haremu sułtana. Otomańskie matki królowej – Ważni sułtani– kontrolowali cesarski harem i inne sprawy, takie jak dobieranie małżeństw dla ich synów i wyznawców.

Od Rosji po Afrykę Północną, Anatolię, Bałkany i Arabię ​​Saudyjską, różne i etnicznie zróżnicowane kobiety z Haremu włączyły również swoje własne kultury kulinarne do kuchni Pałacu Osmańskiego. Liczne przyprawy i metody gotowania były wprowadzane do kuchni za każdym razem, gdy pojawiła się nowość Ważny sułtan została wyznaczona do przygotowania ulubionych potraw przekazywanych przez mamę, babcię czy ciocie. Jednak wszystkie te przepisy i metody gotowania nigdy nie zostały zapisane i tradycyjnie utrzymywane w tajemnicy.

Każdy, kto odwiedza Pałac Topkapı, nie może nie zauważyć ogromu kuchni Pałacu Cesarskiego. Z prawie 20 kominów gotowano tu posiłki dla sułtana, mieszkańców Haremu i personelu kuchennego. Według źródeł można było tu przygotować nawet 6000 posiłków dziennie. Jednak wraz z upadkiem Imperium Osmańskiego i rozpadem cesarskich pałaców nie pozostały żadne główne archiwa przepisów. Dziś kuchnia w Imperium ma ogromny wpływ na nową republikę Turcji, która wyszła z popiołów Osmanów.

Współczesna kuchnia turecka stała się ostatnio wyjątkowo popularna. Wielu międzynarodowych jet seterów podróżuje do Turcji, aby poznać tętniącą życiem scenę kulinarną tego kraju, aby doświadczyć ogromnego wyrafinowania historii kuchni, a także doznań kulinarnych w mistycznym mieście Stambuł. Współczesna kuchnia turecka jest obecnie przekazywana z pokolenia na pokolenie, z matki na córkę, od szefa kuchni do szefa kuchni, a jednak jedna rzecz pozostała niezmienna – dobre przepisy zawsze były utrzymywane w tajemnicy.

W dzisiejszych czasach, wraz z dynamicznie rozwijającą się turecką gospodarką, wielu szefów kuchni w całym kraju otwiera własne lokale i wprowadza te unikalne przepisy. Jednak wiele z tych restauracji w całym kraju, a zwłaszcza w Stambule, jest bardziej podatnych na lżejsze ceny z „organicznymi składnikami” i niespodzianką fusion. W związku z tym tureckie potrawy przyrządzane w lokalnych domach są bez wątpienia bardziej zgodne z czasochłonnymi stylami osmańskim, a nawet z tradycją pałacową w stambulskich kuchniach Empire Palace.

Gdzie znaleźć smak wyjątkowej kuchni osmańskiej?

W Stambule, położonym w okolicy Edirnekapi i pod butikowym hotelem Kariye, Restauracja Asitane (Kariye Camii Sokak No: 6 Edirnekapı, Istanbul Tel: (212) 534 8414) jest instytucją świętującą doskonałe doznania kulinarne osmańskiego. Hotel mieści się w odrestaurowanej XIX-wiecznej rezydencji osmańskiej, usytuowanej obok słynnego kościoła Chora nad Złotym Rogiem. Restauracja znajduje się na dolnym piętrze hotelu oraz w romantycznym ogrodzie z widokiem na Kościół. Asitane w języku perskim oznacza „główną bramę” i jest jedną z 40 nazw, które Turcy nadali Konstantynopolowi po jego zdobyciu. Wraz z upadkiem Imperium Osmańskiego i rozpadem cesarskich pałaców nie pozostały żadne główne archiwa przepisów. Zaglądając do archiwów pałacu Topkapi, eksperci natknęli się na ceremonię obrzezania syna sułtana Sulejmana w 1539 roku. Jednak zamiast przepisów w dokumentach podawały jedynie ilości składników używanych do niektórych potraw – np. 40 kilogramów mięsa i 20 kilogramów cebuli. . Specjaliści kulinarni w Asitane wymyślili kilka przepisów z takich uczt, testując i stosując metodę prób i błędów. Raz dodając miód, raz jeszcze więcej octu itp. Po kilku próbach przepisy zostały stopniowo odtworzone.

Dzisiaj Asitane odtworzyło 200 przepisów z trzech pałaców osmańskich (Dolmabahçe, Topkapı i Edirne). Instytucja kulinarna posiada również 200 autorskich przepisów, w sumie ponad 400 unikalnych dań.


36. Armia Banku i Plików

Wszyscy członkowie haremu otrzymywali codzienne stypendium i to na podstawie tej relacji historycy byli w stanie naszkicować ideę, gdzie kobiety i eunuchowie plasują się między sobą. Na przykład matka sułtana otrzymywała od 2000 do 3000 asi dziennie, jego główne małżonki 1000, a urzędnicy publiczni zaledwie kilkaset dziennie.

Flara tapety

Zawartość

Pierwotnie Rada Cesarska była prawdopodobnie nieformalnym organem doradczym starszych mężów stanu, ale funkcjonowała również jako sąd. W XIV i do połowy XV w. na jej czele wydaje się osobiście stanąć sułtan, „sugerując, że stosunki między sułtanem a wezyrami były nadal nieformalne, z doradcami sułtana w roli sojuszników tak samo jak podwładni” według osmańskiego Colina Imbera. Spotkania były często sprawami publicznymi lub półpublicznymi, podczas których sułtan pojawiał się w otoczeniu swoich starszych doradców i wysłuchiwał skarg swoich poddanych, wymierzał sprawiedliwość i nominował stanowiska publiczne. [1] W przypadku bezkrólewia między śmiercią sułtana a przybyciem jego następcy z prowincji, sobór zwołali we własnym zakresie starsi radni. [2]

Po tym, jak Edirne stało się stolicą osmańską pod koniec XIV wieku, Rada zebrała się w pałacu w tym miejscu lub gdziekolwiek obecnie rezydował sułtan. Po upadku Konstantynopola w 1453 roku Rada spotkała się początkowo w Starym Pałacu (Eski Saray), a po jego wybudowaniu w latach 70. XIV wieku przeniosła się do Pałacu Topkapi. [5] Tam Rada miała dedykowany budynek (divanhane) na Drugim Dziedzińcu. Obecny budynek został zbudowany we wczesnych latach panowania Sulejmana Wspaniałego przez wielkiego wezyra Pargalı Ibrahima Paszy i odnowiony w 1792 i 1819 roku. Właściwa izba rady była znana jako kubbealtı ("pod kopułą"). [6] Podczas kampanii Rada spotykała się w namiocie Wielkiego Wezyra, który zawsze był rozbijany w pobliżu namiotu sułtana. [7]

Kodeks Mehmeda II stanowi, że Rada musiała zbierać się codziennie, z czego cztery razy w Sali Rady (Arz Odası) w Pałacu Topkapi, gdzie przyjmował je główny woźny (çavuş bası) i zarządcy odźwiernych (kapıcılar kethudası). [6] Jednak w XVI wieku cały Sobór spotykał się regularnie przez cztery dni w tygodniu, w soboty, niedziele, poniedziałki i wtorki [6] [8], a sesje trwały od siedmiu do ośmiu godzin, rozpoczynając się o świcie i kończący się w południe latem i popołudniu zimą. Członkowie jedli trzy razy podczas każdej sesji rady, jedząc śniadanie po przybyciu, następnie po zakończeniu głównej dyskusji i wreszcie po wysłuchaniu petycji. [9] W dawnych czasach sułtan często jadał obiady z wezyrami po soborze, ale Mehmed II zakończył tę praktykę. [6] Ponadto odbyły się nadzwyczajne sesje Rady: ulufe divani lub galebe divani, zwoływany co kwartał w celu podziału wynagrodzenia kwartalnego (ulue) do członków kapıkulu ("niewolnicy Porty") korpusu, w tym janczarów, a także do formalnego przyjmowania zagranicznych ambasadorów oraz ajak divani lub „rada pieszych”, ponieważ wszyscy stali, nadzwyczajna sesja, której przewodniczył sułtan lub dowódca armii podczas kampanii. [6]

Choć wiele decyzji podejmowano poza formalnym kontekstem Rady Cesarskiej, była ona głównym organem wykonawczym Cesarstwa, realizując wszelkiego rodzaju zadania rządowe, takie jak prowadzenie stosunków zagranicznych, w tym przyjmowanie zagranicznych ambasadorów, przygotowywanie kampanii , budowę fortyfikacji i budynków użyteczności publicznej, przyjmowanie meldunków od wojewodów i nominacji na urzędy państwowe, a także dalsze funkcjonowanie jako sąd, zwłaszcza dla członków stanu wojskowego. [10] Wewnętrzne funkcjonowanie Rady jest niejasne, ponieważ z posiedzeń nie sporządzano protokołów, ale brzmienie dekretów Rady wskazuje, że większość decyzji była podyktowana petycjami dotyczącymi konkretnego problemu. [11] Późniejsi zagraniczni obserwatorzy donoszący o sprawach osmańskich również podkreślali, że rada była „czysto konsultacyjna, ostateczna odpowiedzialność spoczywała na wielkim wezyrze” (Bernard Lewis). [6]

Nie sposób określić, jaką rolę w pracach Rady odegrał sułtan. Z jednej strony wszystkie decyzje były podejmowane w jego imieniu i na jego mocy, a kodeksy prawa osmańskiego przewidywały, że sułtan może przekazać swoje życzenia Radzie za pośrednictwem Kapi Agha. [12] Jednak w osmańskiej teorii prawa, skodyfikowanej w XVI i XVII wieku, wielki wezyr był „absolutnym zastępcą” sułtana i jedynym pośrednikiem między suwerenem a administracją. [13] Dlatego po każdym spotkaniu wielki wezyr – według niektórych szesnastowiecznych przekazów, jednak robił to cały sobór [14] – udawał się do Sułtana, aby zdać sprawozdanie z obrad w Pałacu Wewnętrznym. [15] Te rozmowy między wielkim wezyrem a sułtanem były prawdopodobnie głównym kanałem komunikacji między władcą a jego rządem. [14] W tym samym czasie sułtan mógł, jeśli chciał, potajemnie podsłuchiwać obrady Rady za okratowanym oknem (kasr-ı adil) z widokiem na salę Rady i połączone bezpośrednio z prywatnymi kwaterami sułtana w harem, dodany albo we wczesnym okresie panowania Sulejmana Wspaniałego, albo, według innej tradycji, już przez Mehmeda II. [6] [15] Jest jednak jasne, że każdy sułtan opowiadał się za innym stylem rządzenia, a ich role zmieniały się nawet w ramach tego samego panowania: tak Ahmed I (r . 1603–1617) jest odnotowany jako odmawiający audiencji z jego Wielki wezyr, żądając zamiast tego pisemnych raportów, podczas gdy Murad III (r. 1574-1595) początkowo ponownie osobiście przewodniczył posiedzeniom Rady, ale w miarę postępów swego panowania coraz bardziej wycofywał się z aktywnego uczestnictwa. [13] Z drugiej strony, w połowie XVII wieku, dawny skomplikowany protokół na sesjach Rady został ponownie złagodzony, a osmański renegat Bobovi donosi, że sułtan (prawdopodobnie Murad IV, r. 1623–1640) ) ponownie osobiście przewodniczył posiedzeniom Rady. [15] Ponadto dworzanie i słudzy Pałacu Wewnętrznego lub członkowie cesarskiego haremu, tacy jak Valide Sultan (matka Sułtana) lub Haseki Sultan (małżonka Sułtana), którzy mieli bezpośredni i intymny dostęp do osoby sułtana często wpływały na decyzje rządu, pomijając całkowicie Radę Cesarską i Wielkiego Wezyra. [16]

Z biegiem czasu, gdy znaczenie wielkiego wezyra w systemie osmańskim rosło kosztem pałacu, powszechne stało się organizowanie popołudniowych spotkań (ikindi divani) po popołudniowej modlitwie podsumować resztki (ikindi), w rezydencji wielkiego wezyra. Ostatecznie ikindi divani spotykali się pięć razy w tygodniu i przejmowali dużą część rzeczywistych spraw Rady. [17] Wyższość wielkiego wezyra została sformalizowana w 1654 r., kiedy to wbab-i Ali, "Wzniosły Porte", lub pasha kapısı) został zbudowany, aby służyć Wielkiemu Wezyrowi zarówno jako rezydencja, jak i biuro. Biurokracja służąca Radzie Cesarskiej została stopniowo przeniesiona do tej nowej lokalizacji, a do XVIII wieku sama Rada Cesarska, według Bernarda Lewisa, „spadła do nieistotności”. [17] Reformistyczni sułtani końca XVIII/początku XIX w. zastąpili Radę Cesarską nową instytucją, a także utworzyli specjalne rady w celu wprowadzenia ich reform. System ten stopniowo przekształcił się w rząd gabinetowy w stylu zachodnim. [17]

Główni członkowie Rady zostali ustaleni przynajmniej do czasów Mehmeda II. [15] Obejmowały one:

  • wezyrów, odpowiedzialnych za sprawy polityczne i wojskowe, a także mogących zostać wysłanych na kampanię, albo pod sułtanem, albo wielkim wezyrem, albo jako sami dowódcy. [15] Początkowo ich liczba wynosiła trzy, ale w połowie XVI w. wzrosła do czterech, pięciu w 1566 r. i siedmiu w 1570/1. Ich liczba sięgnęła aż jedenastu w 1642 r., ale w tym czasie tytuł wezyra posiadali także starsi wojewodowie (beylerbejs), którzy nie uczestniczyli w soborze. [18] Wezyrowie z prawem uczestniczenia w soborze zostali wyznaczeni „wezyrami kopuły” (kubbe vezirleri) z kopuły nad salą rady w divanhane. [6]
  • sędziowie wojskowi (kadi'askers), odpowiedzialny za sprawy prawne. [15] Probably founded under Murad I, there was only one holder of the post until the late reign of Mehmed II, when a second was instituted, leading to a division of responsibility between them: one was responsible for Rumelia (the European provinces) and one for Anatolia (the Asian provinces). For brief periods, the existence of a third kadi'asker is attested as well. [19]
  • the treasurers (defterdars), originally a single office-holder, increased to two (likewise one for Rumelia and one for Anatolia) by 1526, and four from 1578 (Rumelia, Anatolia, Istanbul and the "Danube", i.e. the northern coasts of the Black Sea). Further defterdars served in the provinces. With the decline of state finances from the late 16th century on, their importance increased greatly. [20]
  • the chancellor (nişancı), possibly one of the most ancient offices, was originally the person who drew the Sultan's seal on documents to make them official. He became the head of an ever-expanding the government secretariat, overseeing the production of official documents. [21]

The members of the Imperial Council represented the pinnacles of their respective specialized careers: the viziers the military-political the kadi'askers the legal the defterdars the financial service and the nişancı the palace scribal service. This was all the more the case after the 16th century, when these careers became—as a general rule—mutually exclusive. [22] While the latter groups were from the outset recruited mostly from the Muslim Turkish population (although the kadi'askers tended to come from a very limited circle of legal families), the viziers were, after 1453, mostly drawn from Christian converts. These were partly voluntary (including, until the early 16th century, members of Byzantine and other Balkan aristocratic families) but over time the products of the devshirme system, which inducted humble-born youths into the Palace School, came to predominate. [23] An appointment to the ranks of the Imperial Council was an avenue to great power, influence and enormous wealth, which was matched by equally ostentatious expenditure for, as Colin Imber writes, "the sign of a man's status in Ottoman society was the size of his household and the size of his retinue when he appeared in public", meaning that the members of the Council often kept hundreds, if not thousands, of slaves. [24]

Over time, the Council's membership was extended to include additional officials:

  • ten beylerbey of the Rumelia Eyalet, who was the only provincial governor entitled to a seat in the Council, but only when a matter fell within his jurisdiction. [18][6]
  • after the post's creation in 1535, the Kapudan Pasha, the commander-in-chief of the Ottoman navy, was also admitted as a member. [6]
  • the Agha of the Janissaries was admitted to the Council if he held the rank of vizier. [6]

In addition, a number of officials attended Council meetings but did not have seats in the chamber and did not take part in the discussions, such as the head of the scribes (reis ül-küttab), the çavuş başı, ten kapıcılar kethudası, various financial secretaries and palace officials, interpreters (tercüman, whence "dragoman") and police chiefs, each in turn with his own retinue of clerks and assistants. [6]

An ever-expanding scribal service, under the supervision of the reis ül-küttab, assisted the members of the Council, preparing the material for its sessions, keeping records of its decisions and creating the necessary documents. As their duties included drafting the state correspondence with other powers, initially they were probably drawn from various milieus, since until the early 16th century the Sultans corresponded with foreign rulers in their own language. After c. 1520 documents were only drawn up in Turkish, Arabic or Persian, and the service seems to have consisted solely of Muslims. [25]


The Chief Eunuch of the Ottoman Imperial Harem

One rarely finds [a eunuch] who has, like him, an open forehead, a well-made nose, large, clear eyes, a small mouth, rosy lips, dazzlingly white teeth, a neck of exact proportion without wrinkles, handsome arms and legs, all the rest of his body supple and unconstrained, more fat than thin.
—Jean-Claude Flachat, Observations sur le commerce et sur les arts d’une partie de l’Europe, de l’Asie, de l’Afrique et même des Indes orientales (Lyon: Jacquenode père et Rusand, 1766), II: 127–28 (translation by Jane Hathaway)

So runs a description of the Chief Harem Eunuch of the Ottoman Empire by the French merchant Jean-Claude Flachat, a frequent visitor to the Ottoman palace during the early 1750s. He was speaking of a man who had been enslaved in his native Ethiopia, transported to Upper Egypt for castration, then sold on Cairo’s slave market. He would have been presented to the imperial palace by the Ottoman governor of Egypt or one of Egypt’s grandees, and entered the harem as one of several hundred subordinate harem eunuchs. He would have worked his way up the harem eunuch hierarchy over several decades before achieving the ultimate office on the death of his predecessor.

In employing East African eunuchs in this way, the Ottomans were following a venerable tradition. The use of eunuchs as guardians of a ruler’s inner sanctum dates to some of the world’s earliest empires. Stone friezes from the Neo-Assyrian Empire, which ruled northern Iraq and Syria from 911–612 B.C.E., depict smooth-cheeked young men—eunuchs—attending the heavily bearded emperor during his hunts. In fact, virtually all pre-modern empires in the Eastern Hemisphere, with the notable exceptions of western Europe and Russia, employed eunuchs at their courts.

The great Islamic empires, beginning at least with the Abbasids (750–1258 C.E.), likewise employed eunuchs. East African eunuchs seem to have been particularly popular as harem guardians for reasons that remain unclear. Lascivious African harem eunuchs are a trope in the Tysiąc i jedna noc tales, many of which depict life at the Abbasid court in Baghdad. In actual fact, the harem eunuchs kept the sexuality of the harem residents in check rather than facilitating it, just as their counterparts in the barracks and the ruler’s privy chamber kept the sexuality of the male pages-in-training in check.

But why Africans? Availability was a key factor. Egypt could easily tap into the ancient slave caravan routes that ran through Sudan, while the Muslim kingdoms that emerged along Africa’s Red Sea coast during the medieval period raided the kingdom of Ethiopia for slaves, whom they transshipped across the Red Sea to the Arabian peninsula. The Ottomans in the late sixteenth century went so far as to conquer a good chunk of the Horn of Africa, as well as part of Sudan, giving them direct control, at least temporarily, over the slave trade routes. Apart from availability, the sheer cultural and linguistic differences between the African harem eunuchs and the harem residents, who, under the Ottomans, came predominantly from the Balkans and the Caucasus, would have prevented any meaningful contact—political, romantic, sexual—between the eunuchs and the women they were guarding—at least in the case of young harem women and young harem eunuchs. In later life, harem women, and above all the sultan’s mother, forged influential political partnerships with the most senior harem eunuchs.

Clearly, the Chief Harem Eunuch was far more than a harem functionary. His activities reinforced the Ottoman sultan's religious and political authority, contributing to the promotion of Sunni Islam in general and the Hanafi legal rite in particular.

Even the earliest Ottoman sultans had harems guarded by eunuchs, and there was presumably always a head eunuch, or at least a primus inter pares. But the office of Chief Harem Eunuch was created only in 1588, nearly three hundred years after the Ottoman state’s emergence and well over a century after the Ottoman conquest of Constantinople from the Byzantines. Sultan Murad III (r. 1574–95) inaugurated the post when he transferred supervision of the imperial pious foundations for the Muslim holy cities of Mecca and Medina to the head of the harem eunuchs from the head of the white eunuchs who patrolled the third court of Topkapı Palace, where the sultan had his privy chamber. The Ottoman sultan derived a good part of his international prestige from his status as “custodian of the two holy cities,” and the pious foundations, which supplied grain and services to the poor of Mecca and Medina, as well as to Muslim pilgrims, contributed to his status. Since land and properties throughout the empire were endowed to these foundations, the Chief Harem Eunuch cultivated a network of clients in every province who could ensure that the requisite grains and revenues were delivered every year. Egypt loomed particularly large in the Chief Eunuch’s considerations, for the holy cities’ grain came almost entirely from a large number of Egyptian villages endowed to the pious foundations. This continuous connection to Egypt perhaps helps to explain why, beginning in the early seventeenth century, most Chief Eunuchs were exiled to Cairo on being removed from office. By the 1640s, an entire exiled eunuch neighborhood had sprung up to the west of Cairo’s citadel.

In certain respects, the evolution of the office of Chief Harem Eunuch mirrored institutional, social, and economic developments in the Ottoman Empire as a whole. The office was created just before the onset of the prolonged crisis of the seventeenth century, when a series of sultans died in their twenties or even in their teens, leaving no heirs or only tiny children. In this atmosphere, the Chief Harem Eunuch, along with the sultan’s mother, became the main influence on the sultan’s development as a statesman, or lack thereof. The crisis ended in the latter half of the century with the rise of the reforming grand viziers of the Köprülü family, who promoted Chief Harem Eunuchs from their own household. By the early eighteenth century, the empire had adapted to the crisis. Its economy grew again as trade with western Europe, and France in particular, boomed. The Chief Harem Eunuchs of the era directly encouraged this trade by serving as conduits for European luxury goods to the women of the harem. El-Hajj Beshir Agha (term 1717– 46), the longest-serving and most powerful Chief Eunuch in Ottoman history, presided over elaborate nighttime garden parties at which luxurious European baubles were conspicuously consumed.

El-Hajj Beshir Agha was, according to European observers, a “vizier-maker,” in stark contrast to the Chief Eunuchs of the Köprülü era, who served at the pleasure of the grand viziers from that family. But following his death in 1746, Ottoman grand viziers began to compete with the Chief Eunuch for influence, and they often prevailed. The Westernizing reforms of the mid- to late nineteenth century finally eclipsed the Chief Harem Eunuch’s power the office was in abeyance from the 1830s through the end of the empire following World War I.

But the Chief Harem Eunuch’s influence extended beyond palace politics, on the one hand, and the holy cities, on the other. Through his personal pious endowments, he founded mosques, madrasas, Qurʾān schools, and libraries throughout the empire that had a profound effect on Ottoman religious and intellectual life. In frontier provinces such as what are now Bulgaria and Romania, these foundations reinforced the presence of the Ottoman brand of Sunni Islam of the Hanafi legal rite, not least by supplying manuscripts of canonical works of Hanafi law and theology. In venerable Muslim cities such as Cairo and Medina, such foundations reinforced Hanafism in regions where adherents of other Sunni legal rites formed a majority. Revenue for these institutions came from markets, farmland, mills, warehouses, and residential properties scattered across the same territories.

Clearly, the Chief Harem Eunuch was far more than a harem functionary. His activities reinforced the Ottoman sultan’s religious and political authority while contributing to Ottoman promotion of Sunni Islam in general and the Hanafi legal rite in particular. In the course of endowing religious and educational institutions, furthermore, he contributed to infrastructural development in the Ottoman capital and in the provinces.

Jane Hathaway, Gladys Krieble Delmas Foundation Member in the School of Historical Studies, is completing a book on the Ottoman Chief Harem Eunuch, to be published by Cambridge University Press. She is Professor of History at the Ohio State University.


The 10 Largest Harems in History

While extensive armies and massive monuments have always served as traditional proof of the might of an emperor, yet another common way of underlining the ruler&rsquos power and influence was keeping a large harem. Interestingly though the original meaning of harem did not imply a large collection of wives, concubines and female attendants fiercely guarded by male eunuchs. Originally a harem could indicate any specific area in the house or complex for the exclusive use of women and children. The exotic notion of harem was largely the product of European travelers and historians who were unfamiliar with the concept of separate living spaces for genders and thus embellished the concept of harems with extravagant and lascivious details, especially in relation to the large ones maintained by Oriental rulers. Here is a brief account of the some of the largest harems in history and the rulers who owned them.

    Grand Seraglio of Ottoman Sultan

The most famous harem in history is probably the Grand Seraglio of the Ottoman Sultans. The Sultans of the Ottoman Empire - which covered most of modern day Turkey &ndash had typically many wives along with a large retinue of female attendants and servants. All these would be housed in a harem as would be the Sultan's mother, daughters and other female relatives. They all would be guarded by an army of eunuchs since eunuchs were not fully male, only they would be allowed access to the harems which because of the principle of gender segregation could not be guarded by male soldiers.

Ismail ibn Sharif holds the distinction of fathering probably the maximum number of children in history &ndash not surprisingly he also had one of the largest harems, housing more than five hundred concubines 2 . The Moroccan ruler was second in line of the Moroccan Alaouite dynasty and reigned from 1672 to 1727. Like other members of the dynasty, Moulay Ismail too claimed to be a descendant of Muhammad through his roots to Hassan ibn Ali. Known in his native country as the "Warrior King", Ismail fought the Ottoman Turks and gained respect for Moroccan sovereignty. Today though he is widely known for another reason, that of fathering more than eight hundred children.


Obejrzyj wideo: Imperium Osmańskie - film dokumentalny. Lektor PL


Uwagi:

  1. Danno

    Całkowicie się z Tobą zgadzam. Pomysł jest dobry, zgadzam się z tobą.

  2. Powwaw

    Moim zdaniem popełniane są błędy. Musimy przedyskutować. Napisz do mnie na PW, mów.

  3. Tage

    Zamiast krytykować, napisz swoje opcje.



Napisać wiadomość